Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

zaterdag 15 september 2018

Roerdomp

Al jaren kom ik met regelmaat, soms meerdere keren per week, in de Belgische Kempen waar zich enkele plassen bevinden waar soms leuke vogelsoorten verschijnen. Zo fotografeerde ik er b.v. de groenpootruiter, de boomvalk, de koekoek, waterral en het is, liever gezegd het was, een goede plek om van dichtbij ijsvogels te fotograferen. Door de strenge winter is hun aantal helaas gedecimeerd en zie je ze beduidend minder dan voorheen.
Al lang hoopte ik daar eens goede foto's te kunnen maken van de roerdomp. Ik had hem er wel vaak horen hoempen en er af en toe een glimp van opgevangen, maar leuke foto's waren tot dan toe uitgebleven.
En als ik dan weer eens daar kwam hoorde ik soms van fotografen die er voor de eerste keer geweest waren dat ze de meest spectaculaire foto's van de roerdomp hadden geschoten. Steeds was ik dus op het verkeerde moment daar.
Tot die middag in mei j.l. toen het moment mij gunstig gezind was. Na uren daar geweest te zijn wilden mijn vrouw, die vaak meegaat omdat ze het prachtig vindt om met de verrekijker te observeren, en ik rond 16.00 uur weggaan, toen we besloten om toch nog maar een half uurtje te blijven omdat enkele weken daarvoor de roerdomp zich al eens vliegend had laten zien.
En dat bleek een goede beslissing te zijn. Even later wandelde er parmantig een roerdomp voor onze lenzen. Eerst tussen het riet en even later in vol ornaat poserend waarbij hij zelfs buiten het riet de bekende paalhouding aannam. Na al die jaren werd het geduld dan toch eindelijk beloond.

Groet,
Ad



Op een gegeven moment was de roerdomp zo dichtbij dat ik hem met m'n 300 mm. met 2.0 converter niet helemaal meer in beeld kreeg en een portretje moest maken. De converter durfde ik er op dat moment niet tussenuit te halen om niets te hoeven missen.



Enkele weken daarvoor kon ik hem opvliegend uit het riet van me af fotograferen. Dat moest beter kunnen.



In diezelfde week lukte het me om een roerdomp die voor me langs vloog te fotograferen. Hoewel het niet echt snelle vliegers zijn is het is een kwestie van snel reageren en vooral zorgen dat de instellingen van je camera goed zijn.



Zo verscheen in mei de roerdomp voorzichtig tussen het riet.



De vogel oogt hier heel gedrongen met een hele korte, dikke nek. Het is verbazingwekkend hoe hij zijn verschijningsvorm kan veranderen. Hij ondergaat daarbij een totale metamorfose. Dat is ook hetgeen mij van die ontmoeting het meest is bijgebleven.



Terwijl hij uit de begroeiing komt rekt hij zich op en wordt hij langzaam langer.



Opmerkelijk ook de ontzettend grote en grove poten, waardoor hij niet direct in de modder wegzakt.



De madeliefjes in de voorgrond zijn een welkome afwisseling in het groen.















Langer en langer wordt die nek.



Uiteindelijk bleef hij even stilstaan om de omgeving te observeren.



Of hij onraad bespeurde weet ik niet, maar hij ging keurig in de paalhouding staan.



Een stukje verder draaide hij zich om en dat gaf mij de gelegenheid om hem van achter te fotograferen, waardoor hij nog meer op een "paal" leek.



Nog een klein stukje draaien en dan is de paalhouding volledig symmetrisch. En zeg nou zelf, toch een heel verschil met foto nr. 5, je zou bijna zeggen dat het een andere soort vogel is.



Ik heb ook nog maar een panorama gemaakt. Erg onopvallend is hij zo niet in z'n omgeving.



Als laatste nog een foto toen hij even de andere kant op keek, een foto waar ik erg blij mee was. (en ben)


Slotwoord: Dit was na tijdje van afwezigheid weer eens een blog, ik wil proberen om de frequentie weer wat op te schroeven en dat geldt eveneens voor het geven van reacties op jullie blogs.
De tijd zal leren of ik het volhoud, er liggen nog stapels foto's op de plank om te bewerken.

maandag 2 april 2018

Landschappen

Terwijl de hoofdmoot van mijn natuurfotografie activiteiten voornamelijk bestaat uit het fotograferen van vogels, maak ik op basis van wat zich op dat moment in de natuur aandient ook wel uitstapjes naar andere vormen van natuurfotografie zoals amfibieën, insecten, vlinders, libellen en paddenstoelen, voor een belangrijk deel te scharen onder macrofotografie. Soms laat ik me, onder invloed van wat er allemaal in de media voorbij komt, verleiden door wat met abstracte beelden te experimenteren en hoewel dat soms aardige resultaten oplevert, vind ik de scheidslijn tussen mooi abstract en mislukt vaak flinterdun.
De laatste tijd richt ik me vooral ook wat meer op landschapsfotografie, iets wat ik vroeger in het analoge tijdperk vooral tijdens vakanties deed. Ik heb onlangs een daarvoor geschikte 12-28 mm. lens aangeschaft en als het me blijft bevallen zullen daar in de toekomst ongetwijfeld nog wat filters aan worden toegevoegd.
Deze beelden zijn de eerste resultaten daarvan en, hoewel ik besef dat het nog lang geen topplaten zijn en het vooral aanvoelt als uit mijn comfortzone stappen, wilde ik er hier toch alvast enkele laten zien. De meeste zijn gemaakt op Texel en aan de waddenkust, aangevuld met foto's uit Groningen, Friesland, Drenthe en Zeeland.
Ik ben benieuwd naar jullie bevindingen en verder bedank ik iedereen voor de reacties op mijn vorige blogbericht over de watersnip (klik hier)

Groet,
Ad



Deze foto maakte ik bij het Dwingelderveld in Drenthe. De vliegtuigstrepen die parallel lopen aan de takken van de boom inspireerden me om deze foto te maken. Een van de weinige foto's overigens in mijn portfolio die ik met een compact maakte.



De vuurtoren van Texel, gefotografeerd vanaf de parkeerplaats bij het Renvogelveld. In het duinmeer is vaak een grote verscheidenheid aan vogels te zien.



Zeelandschap van de Noordzee bij Texel gefotografeerd vanaf strandopgang Paal 9.






Bij dezelfde strandopgang stonden deze kleurige strandhuisjes gestald. Weliswaar geen echte natuurfoto, maar ik kon het niet laten om er met de dreigende wolkenlucht en de bandensporen op de voorgrond een foto van te maken.



Duinlandschap de Bolle Kamer. De bomen hebben het moeilijk en buigen door de voortdurende westenwind naar het oosten. Door de onscherpte van het duin ligt de focus volledig op de bomen.



Toen ik het schuim op het strand zag moest ik gelijk denken aan het lokale Texels bier "Skuumkoppe" dat hier dienst doet als invoerende lijn in de foto.



Je zou hier bijna denken aan de Schotse Highlands, maar het zijn toch "gewoon" de duinen bij de Bolle Kamer op Texel.



Uitzicht op Den Hoorn, gefotografeerd vanaf de Mokbaai. Ik heb geprobeerd de heidepollen zo te fotograferen dat ze dienen als invoerende lijn naar het kerkje.



De waddenkust bij Friesland bij het plaatsje Moddergat. Oude verweerde paaltjes die aangetast zijn door het zilte water en vol zitten met schelpen en mosselen. Rekening gehouden met het punt waar de dijk en de horizon in de compositie bij elkaar komen.



Dezelfde plek, hier geprobeerd de compositie in evenwicht te brengen door de diagonale lijnen van paaltjes naar de horizon en van de landtong rechtsonder, terwijl de horizon op plm. 1/3 ligt. De lichte wolk linksboven is een leuke bonus in de compositie.



Ook hier weer diagonale lijnen met dit keer een wolk rechtsboven en de complementaire kleuren blauw en groen.



De enige zwart/wit foto in het blog, vissersfuiken in het Lauwersmeer met toch nog nog een fragmentje van vogels.



De Koudekerkse Inlaag in Zeeland bij dreigend weer terwijl de zon de achtergrond nog in het licht zet.



Dreigende wolken boven het Zuidlaardermeer, rechtsonder is al een flinke bui tot ontwikkeling gekomen. Met de snel voorbij drijvende wolken gewacht totdat het blauwe gat in de bewolking zich op een goede plek in de compositie bevond.



En om dit blog toch nog in vogelstijl af te sluiten (het bloed kruipt waar het niet gaan kan) een plaatje van dit paartje grote mantelmeeuwen bij de Horsmeertjes op Texel.

woensdag 28 februari 2018

Watersnip

De watersnip behoort tot de familie van de steltlopers. Het is een middelgrote steltloper,kleiner dan b.v. de wulp en de grutto, maar groter dan het witgatje en de oeverloper. In het veld kan hij verwisseld worden met het bokje, dat weliswaar ook een soortgelijk streeppatroon in het verenkleed heeft, maar veel kleiner is. Bovendien zul je het bokje aanzienlijk minder vaak tegenkomen dan de watersnip. Hij houdt van drassige gebieden waar hij met zijn lange snavel allerlei wormpjes, slakjes enz. uit de zachte bodem peurt.
Het is een wat mysterieuze vogel die, volledig vertrouwend op zijn enorm goede schutkleur, graag verborgen blijft. Het kan dan voorkomen dat je er in het veld bijna op staat voordat hij plotseling vlak voor je voeten opvliegt. Dat gebeurt dan in een zigzagvlucht, een kenmerk dat je met een watersnip te maken hebt.
De watersnip wordt ook wel hemelgeit genoemd. Deze naam ontleent hij aan het kenmerkende blatende geluid dat hij vliegend in de baltstijd maakt en dat veroorzaakt wordt door de resonerende luchtstroming langs zijn stugge buitenste staartpennen. Als je dit geluid een keer gehoord hebt vergeet je het nooit meer.
Van deze normaal zo verborgen levende vogel kon ik in de zomer van 2016 aan de randen van het Lauwersmeer een serie maken van een badende en poetsende watersnip. Deze vogel toonde zich totaal niet schuw en poseerde vrijzittend in allerlei houdingen.
Bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blogbericht over de blauwe- en bruine kiekendieven. (klik hier)

Groet,
Ad



Met de vleugels wijd. Door het heldere weer kon ik nagenoeg in alle foto's het spiegelbeeld meenemen.



Het begin van een uitgebreide wasbeurt.





Even later ging hij helemaal los zodat de modderspetters van het ondiepe water in het rond vlogen.






Hoofdzakelijk de borstveren werden nat, de vleugels werden steeds omhoog gehouden.



Soms nam hij even een loopje door het water met gespreide vleugels.



Waarbij hij mooi symmetrisch in beeld kwam.



En soms sprong hij even helemaal boven het water uit.



Wat ik bij grutto's al eens eerder zag bleken watersnippen ook te kunnen n.l. de bovensnavel naar boven buigen. Wellicht handig bij het zoeken naar insecten in de bodem.













Na het badderen begint het poetsen.



Met het vet uit de stuitklier worden alle veren goed ingesmeerd om het verenkleed weer waterdicht te maken.



Ook de borstveren worden niet vergeten.



Nog even nadrogen.



Zo ziet hij er weer keurig gekapt uit. Hier zijn goed de buitenste staartveren te zien waarmee het het blatende geluid produceert.



En zo kan meneer (of mevrouw) weer aan de wandel.