Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

maandag 2 april 2018

Landschappen

Terwijl de hoofdmoot van mijn natuurfotografie activiteiten voornamelijk bestaat uit het fotograferen van vogels, maak ik op basis van wat zich op dat moment in de natuur aandient ook wel uitstapjes naar andere vormen van natuurfotografie zoals amfibieën, insecten, vlinders, libellen en paddenstoelen, voor een belangrijk deel te scharen onder macrofotografie. Soms laat ik me, onder invloed van wat er allemaal in de media voorbij komt, verleiden door wat met abstracte beelden te experimenteren en hoewel dat soms aardige resultaten oplevert, vind ik de scheidslijn tussen mooi abstract en mislukt vaak flinterdun.
De laatste tijd richt ik me vooral ook wat meer op landschapsfotografie, iets wat ik vroeger in het analoge tijdperk vooral tijdens vakanties deed. Ik heb onlangs een daarvoor geschikte 12-28 mm. lens aangeschaft en als het me blijft bevallen zullen daar in de toekomst ongetwijfeld nog wat filters aan worden toegevoegd.
Deze beelden zijn de eerste resultaten daarvan en, hoewel ik besef dat het nog lang geen topplaten zijn en het vooral aanvoelt als uit mijn comfortzone stappen, wilde ik er hier toch alvast enkele laten zien. De meeste zijn gemaakt op Texel en aan de waddenkust, aangevuld met foto's uit Groningen, Friesland, Drenthe en Zeeland.
Ik ben benieuwd naar jullie bevindingen en verder bedank ik iedereen voor de reacties op mijn vorige blogbericht over de watersnip (klik hier)

Groet,
Ad



Deze foto maakte ik bij het Dwingelderveld in Drenthe. De vliegtuigstrepen die parallel lopen aan de takken van de boom inspireerden me om deze foto te maken. Een van de weinige foto's overigens in mijn portfolio die ik met een compact maakte.



De vuurtoren van Texel, gefotografeerd vanaf de parkeerplaats bij het Renvogelveld. In het duinmeer is vaak een grote verscheidenheid aan vogels te zien.



Zeelandschap van de Noordzee bij Texel gefotografeerd vanaf strandopgang Paal 9.






Bij dezelfde strandopgang stonden deze kleurige strandhuisjes gestald. Weliswaar geen echte natuurfoto, maar ik kon het niet laten om er met de dreigende wolkenlucht en de bandensporen op de voorgrond een foto van te maken.



Duinlandschap de Bolle Kamer. De bomen hebben het moeilijk en buigen door de voortdurende westenwind naar het oosten. Door de onscherpte van het duin ligt de focus volledig op de bomen.



Toen ik het schuim op het strand zag moest ik gelijk denken aan het lokale Texels bier "Skuumkoppe" dat hier dienst doet als invoerende lijn in de foto.



Je zou hier bijna denken aan de Schotse Highlands, maar het zijn toch "gewoon" de duinen bij de Bolle Kamer op Texel.



Uitzicht op Den Hoorn, gefotografeerd vanaf de Mokbaai. Ik heb geprobeerd de heidepollen zo te fotograferen dat ze dienen als invoerende lijn naar het kerkje.



De waddenkust bij Friesland bij het plaatsje Moddergat. Oude verweerde paaltjes die aangetast zijn door het zilte water en vol zitten met schelpen en mosselen. Rekening gehouden met het punt waar de dijk en de horizon in de compositie bij elkaar komen.



Dezelfde plek, hier geprobeerd de compositie in evenwicht te brengen door de diagonale lijnen van paaltjes naar de horizon en van de landtong rechtsonder, terwijl de horizon op plm. 1/3 ligt. De lichte wolk linksboven is een leuke bonus in de compositie.



Ook hier weer diagonale lijnen met dit keer een wolk rechtsboven en de complementaire kleuren blauw en groen.



De enige zwart/wit foto in het blog, vissersfuiken in het Lauwersmeer met toch nog nog een fragmentje van vogels.



De Koudekerkse Inlaag in Zeeland bij dreigend weer terwijl de zon de achtergrond nog in het licht zet.



Dreigende wolken boven het Zuidlaardermeer, rechtsonder is al een flinke bui tot ontwikkeling gekomen. Met de snel voorbij drijvende wolken gewacht totdat het blauwe gat in de bewolking zich op een goede plek in de compositie bevond.



En om dit blog toch nog in vogelstijl af te sluiten (het bloed kruipt waar het niet gaan kan) een plaatje van dit paartje grote mantelmeeuwen bij de Horsmeertjes op Texel.

woensdag 28 februari 2018

Watersnip

De watersnip behoort tot de familie van de steltlopers. Het is een middelgrote steltloper,kleiner dan b.v. de wulp en de grutto, maar groter dan het witgatje en de oeverloper. In het veld kan hij verwisseld worden met het bokje, dat weliswaar ook een soortgelijk streeppatroon in het verenkleed heeft, maar veel kleiner is. Bovendien zul je het bokje aanzienlijk minder vaak tegenkomen dan de watersnip. Hij houdt van drassige gebieden waar hij met zijn lange snavel allerlei wormpjes, slakjes enz. uit de zachte bodem peurt.
Het is een wat mysterieuze vogel die, volledig vertrouwend op zijn enorm goede schutkleur, graag verborgen blijft. Het kan dan voorkomen dat je er in het veld bijna op staat voordat hij plotseling vlak voor je voeten opvliegt. Dat gebeurt dan in een zigzagvlucht, een kenmerk dat je met een watersnip te maken hebt.
De watersnip wordt ook wel hemelgeit genoemd. Deze naam ontleent hij aan het kenmerkende blatende geluid dat hij vliegend in de baltstijd maakt en dat veroorzaakt wordt door de resonerende luchtstroming langs zijn stugge buitenste staartpennen. Als je dit geluid een keer gehoord hebt vergeet je het nooit meer.
Van deze normaal zo verborgen levende vogel kon ik in de zomer van 2016 aan de randen van het Lauwersmeer een serie maken van een badende en poetsende watersnip. Deze vogel toonde zich totaal niet schuw en poseerde vrijzittend in allerlei houdingen.
Bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blogbericht over de blauwe- en bruine kiekendieven. (klik hier)

Groet,
Ad



Met de vleugels wijd. Door het heldere weer kon ik nagenoeg in alle foto's het spiegelbeeld meenemen.



Het begin van een uitgebreide wasbeurt.





Even later ging hij helemaal los zodat de modderspetters van het ondiepe water in het rond vlogen.






Hoofdzakelijk de borstveren werden nat, de vleugels werden steeds omhoog gehouden.



Soms nam hij even een loopje door het water met gespreide vleugels.



Waarbij hij mooi symmetrisch in beeld kwam.



En soms sprong hij even helemaal boven het water uit.



Wat ik bij grutto's al eens eerder zag bleken watersnippen ook te kunnen n.l. de bovensnavel naar boven buigen. Wellicht handig bij het zoeken naar insecten in de bodem.













Na het badderen begint het poetsen.



Met het vet uit de stuitklier worden alle veren goed ingesmeerd om het verenkleed weer waterdicht te maken.



Ook de borstveren worden niet vergeten.



Nog even nadrogen.



Zo ziet hij er weer keurig gekapt uit. Hier zijn goed de buitenste staartveren te zien waarmee het het blatende geluid produceert.



En zo kan meneer (of mevrouw) weer aan de wandel.

maandag 22 januari 2018

Airbnb

Mijn vorige blogbericht droeg de titel BB en sloeg niet op een voormalige blonde Franse filmster maar op de eveneens minstens zo fotogenieke blonde buizerd. (klik hier)
Zo slaat bovenstaande titel niet op een of ander logies met ontbijt maar op de elegante blauwe en bruine kiekendief die als acrobaten door de lucht zweven en al wiekelend boven de rietvelden jagen op hun geliefde prooi namelijk kieken ofwel kuikentjes van in het riet broedende vogels.
Al lang was mijn wens om dit gedrag van de kiekendieven vast te leggen. De afgelopen twee jaar heb ik daar aardig wat tijd aan besteed en ook tijdens onze vakanties was ik in de rietvelden vaak op zoek naar deze prachtige vogels waarbij vooral het mooi gekleurde mannetje van de blauwe variant hoog op mijn verlanglijstje stond.
Veel kijkgenoegen bij de foto's in dit blogbericht en als je naar aanleiding daarvan een reactie wilt achterlaten stel ik dat zeer op prijs.

Groet,
Ad



Om maar met de deur in huis te vallen, het fotograferen van een blauwe kiekendief mannetje is gelukt. Die dag was ik met mijn echtgenote aan de randen van de Groote Peel op zoek naar deze schoonheid. Toen we na uren in de auto even zaten te pauzeren zag zij met de verrekijker in de verte een vogel onze kant op komen vliegen. Al gauw zag ik dat het onze gezochte gast was en snel heb ik mijn camera ingesteld en verscholen achter de auto gewacht tot hij dichtbij genoeg was. Toen hij net boven onze auto was keek hij nog even mijn kant op alsof hij voor me wilde poseren.



Al weken eerder lukte het me om het vrouwtje van de blauwe kiekendief vast te leggen. Ze joeg boven een akker afgewisseld met onkruidvelden.



Ze zijn erg gracieus, zeker als ze op wat grotere hoogte op de thermiek zweven.



Op een gegeven moment verschenen er zelfs twee ter plekke die om elkaar heen cirkelend om het territorium vochten.



Hier is goed de kenmerkende kraag om de nek van het vrouwtje te zien.....



en de mooie tekening aan de onderkant van de vleugels.



Het lukte me ook enkele foto's van de bovenkant te maken.



Majestueus zwevend terwijl ze continu de omgeving afspeuren.



Hetzelfde mannetje als boven, totaal anders gekleurd dan het vrouwtje maar de kleur waar de soort zijn naam aan ontleent.



Een ander mannetje dat ik een maand eerder in de Groote Peel fotografeerde.



Onmiskenbaar met die zwarte vleugelpunten.



Als je veel geduld hebt komen ze na lang wachten naar beneden om zich op de opgespoorde prooi te storten.



Dit zijn de momenten waar je na lang wachten voor beloond wordt, met gespreide vleugels en staart.



Een andere soort is de bruine kiekendief, in tegenstelling tot de blauwe trekt deze soort in de winter naar warmere oorden. Hier het mannetje.



Eveneens uitgerust met flinke vlerken waarvan de uiteinden bij het mannetje eveneens zwart zijn. In die zin zou je eerder verwachten hier met het vrouwtje van de blauwe te maken te hebben, reden dat dit, zeker bij leken, vaak voor verwarring zorgt.



Best imponerend als zo'n jongen recht op je af gevlogen komt.



En ook zij speuren naar jonge vogels, kikkers muizen e.d.



Langzaam wordt zichtbaar waar de prooi zich bevindt, iets waar je met je camera instellingen dan al rekening kunt houden.



Het heideveld met pijpenstrootjes is al zin zicht.



Deze foto's maakte ik in het Fochteloërveen.



Waar zit die prooi nou.



Een van de foto's waar ik het meest content mee was.



Uiteindelijk gevonden, met een verrassingsaanval wordt de prooi veroverd. Ik vond het wel jammer dat links in beeld nog een struikje buiten mijn focusveld stond.



Een ander mannetje verschijnt ten tonele.



Eveneens speurend naar de blijkbaar volop voorhanden zijnde prooien in het gebied.



De jachtmethodiek is vrijwel identiek.



Steeds zie je de kop van positie veranderen om de omgeving te scannen.



even stil hangen.....



en inhouden........



en vervolgens in vliegende vaart naar beneden.



Twee andere foto's die mij wel blij maken.





Tenslotte wordt ook hier de prooi gegrepen.






Ter afsluiting van dit al veel te lange blog nog enkele foto's van het vrouwtje bruine kiekendief dat haar naam met de overwegend bruine kleur eer aandoet.






Ook hier is de toch flinke spanwijdte van de imposante vleugels te zien.


Slotwoord: De afgelopen tijd heb ik wat minder blogberichten geplaatst. Mijn voorkeur gaat uit naar het wat meer uitdiepen van een onderwerp, het gevolg hiervan is dat de blogberichten over het algemeen wat langer zijn, maar ik hoop hiermee een bijdrage te leveren aan het wat beter leren kennen van een bepaalde soort.