Lauwersmeer en de Groningse polders (deel 2)

In mijn vorige blog heb ik geschreven over onze tochten op zoek naar vogels door de prachtige natuur van de Groningse polders en het Lauwersmeergebied. De afgelopen jaren heb ik daarvan een behoorlijk portfolio opgebouwd en inmiddels heb ik daarvan de foto's van 2017 bewerkt. In dat vorige blog heb ik daarvan al een deel laten zien en jullie gaven aan het een goed plan te vinden om ook de rest hier te laten zien. Ik heb in dit blog van diverse soorten een flink aantal foto's opgenomen, overigens zonder al te veel tekst, zodat het wat makkelijk weg leest en kijkt.
Inmiddels zijn we net weer terug van een verblijf in het noorden, maar dit keer was het totaal anders dan voorgaande jaren. Door de extreme droogte die al vorig jaar begon en ook dit voorjaar en deze zomer doorzette waren nagenoeg alle plassen en daarmee de plasdras gebiedjes volledig opgedroogd. Er stond werkelijk geen druppel water meer en bij een populaire vogelhut in het Friese gedeelte van het Lauwersmeer, waar het water vrijwel altijd tot aan de hut stond, was nu een kilometerbrede zandvlakte waarop logischerwijze geen steltloper, maar ook geen enkele andere vogel, te bekennen was.
Het was triest om te zien dat de eerste boompjes al opschoten op de ongetwijfeld vruchtbare grond. Degenen die nog mochten twijfelen aan de klimaatverandering en de verdroging van het landschap kunnen het hier aanschouwen. Ik heb daar dan ook weinig vogelfoto's gemaakt, zodat ik voor dit jaar met het bewerken snel klaar ben. Zo heeft deze negatieve ontwikkeling voor mij toch nog een klein positief kantje.
Ik hoop dat jullie deze foto's weer met genoegen bekijken en ik dank jullie hierbij voor de leuke reacties die ik op mijn vorige blog (klik hier) mocht ontvangen.

Groet,
Ad

Watersnippen, ze lijken te slapen, maar zijn altijd waakzaam.

Steenloper, m.i. een wat ondergewaardeerde soort.

Geen last van hoogtevrees.

Voerend kneuvrouwtje met jong.

Groep kieviten met nog enkele "gastvliegers".

Visdief.

Visdief, een snelle vlieger en daardoor lastig in de vlucht te fotograferen.

Visdief in duikvlucht, ik vond het wel mooi hoe die hier zijn pootjes liet zien.

Kluut, ik wil binnenkort nog een volledig blog wijden aan deze prachtige soort.

Watersnippen, het licht werkte hier wel lekker mee.

Watersnip.

Poetsende watersnip.

Watersnippen, groepje van vijf.

Zwarte ruiters, kenmerkend het naar beneden gebogen snavelpuntje.

Zwarte ruiter.

Witwangstern, ik besteedde er al eens een volledig blog aan, maar ik wil hier toch nog wat (vlieg)beelden laten zien.

Witwangstern onderkant (juveniel)

Witwangstern bovenkant (juveniel)

Witwangstern (volwassen)

Witwangstern (volwassen)

Witwangstern (volwassen)

Bedelende witwangstern.

Bedelende witwangstern, het rugdek verandert langzaam van bruin gemarmerd naar wit.

Bedelende witwangstern, dit jong durfde nog niet in het water te gaan.

Witwangstern, vliegvlug jong dat even daarvoor al probeerde een visje te pakken.

Tot slot nog enkele foto's van visdiefjes omdat ze zo sierlijk zijn in de vlucht, maar ook om het verschil met de witwangsterns te laten zien.

Ik vind zo'n achtergrond toch net even wat mooier dan een egaal lichte achtergrond.

Visdief

Dit visdiefje heeft succes bij het vissen, leuk moment als ze net uit het water komen met al die spetters, maar niet makkelijk om te fotograferen, je bent bijna altijd te vroeg of te laat.

Als laatste van dit erg lange blog deze visdief.

Slotwoord: na dit deel twee volgt er spoedig nog een laatste deel met andere soorten waarmee ik 2017 van dit gebied afsluit.

Lauwersmeer en de Groningse polders (deel 1)

De laatste jaren hebben mijn vrouw en ik diverse malen met de caravan op een camping gestaan in noord Drenthe. We combineerden tijdens deze vakanties onze activiteiten afwisselend met wandelen, een dagje, soms noodgedwongen door het weer, op de camping en fotograferen.
De camping was een prima uitvalbasis om van daaruit de Groningse polders, de Dollard en het Lauwersmeer te bezoeken. Dat laatste is wel een klein uurtje rijden door de prachtige polders, maar je kunt je er met gemak een dagje vermaken en je bent er tijdens een tochtje rond het Lauwersmeer bijna van verzekerd dat je leuke dingen gaat zien. Bovendien is een bezoekje aan de haven van Lauwersoog ook bepaald geen straf, je kunt er op diverse plekken een heerlijk visje eten.
In een aantal blogs van de laatste jaren heb al regelmatig wat losse foto's opgenomen gemaakt in deze gebieden en wijdde ik ook een aantal blogs aan een specifieke soort zoals de witwangstern (klik hier) de zeearend (klik hier) en de grauwe kiekendief (klik hier)
Maar toch, er bleven teveel foto's liggen waarvan ik het jammer vond om deze niet ook te laten zien. Steeds hikte ik echter tegen een te grote achterstand aan in het bewerken van deze foto's, een fenomeen waarvan jullie regelmatig aangaven dat te herkennen. Maar inmiddels heb ik tenminste de foto's van 2017,  die dat waard waren, bewerkt en die wil ik in een aantal blogs laten zien. Soms zal dat een combinatie van soorten zijn, een ander keer wil ik nog een of enkele blogs aan een specifieke soort wijden. Ik hoop dat jullie het ook de moeite waard vinden om ze te bekijken.
Veel kijkplezier en bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn blog over de grauwe kiekendieven.

Groet,
Ad

De kemphaan is een soort die op niet zoveel plaatsen in Nederland voorkomt, maar bij het Lauwersmeer komt elk jaar toch nog een behoorlijke populatie. Hier een mannetje dat nog gedeeltelijk in zomerkleed is, de foto werd gemaakt in september, kort daarna vertrekt een groot gedeelte naar Afrika.

Een vrouwtje ziet er over het algemeen veel minder kleurrijk uit.

Maar als het opvliegt uit de vegetatie blijkt het verenkleed toch ook wel heel mooi.

Een mooi gezicht als zo'n groepje door de lucht jaagt.

Bij het Lauwersmeer geen zeldzaamheid.

Nog een ander mannetje met een opmerkelijk witte kop, ik vermoed dat hij al wat verder in het winterkleed gestoken is.

En nog een ander vrouwtje.

Een soort waar je niet voor naar het Lauwersmeer hoeft is de blauwe reiger. De setting is niet zo geweldig, maar ik vond de zachte tinten wel mooi. Helaas had ik links niet meer ruimte.

Zo'n natuurlijke setting is dan eigenlijk toch mooier.

Met familielid de grote zilverreiger gaat het in Nederland buitengewoon goed, je ziet ze op steeds meer plaatsen.

De landing wordt ingezet.

Wat een vleugels voor zo'n relatief dun lijf.

Als je geluk hebt kun je in de rietkragen nog wel eens een baardmannetje zien. Dit vrouwtje heeft net de rui achter de rug, de staartpennen beginnen alweer op lengte te komen en ook de kopveertjes moeten nog verder uitgroeien.

Slobeend woerd, ze zien er in de winter totaal anders uit als hier. Dit exemplaar zit ergens in de fase tussen zomerkleed en het zgn. eclipskleed waarin ze meer op de vrouwtjes gaan lijken.

Dit mannetje is al echt in eclipskleed.

Prachtige vogel, ook in de vlucht.

Het vrouwtje ziet er totaal anders uit en heeft veel gelijkenis met de wilde eend, maar de grote spatelsnavel is onmiskenbaar.

Puttertjes zie je tegenwoordig overal wel, ook een soort waar het niet slecht mee gaat. Hier en hieronder enkele juveniele.

Slotwoord: Hier wil ik het voorlopig even bij laten, binnenkort nog een flink aantal andere, niet zeldzame, soorten, maar goed, het gaat tenslotte om de foto's. Overigens heb ik intussen dit jaar enkele divers gekleurde kemphaan mannetjes kunnen fotograferen die op hun lek aan het baltsen waren, materiaal voor een toekomstig blog.