Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

maandag 18 oktober 2021

Kleine vogels vanuit boshut

In mijn vorige blog heb ik uitgebreid een aantal roofvogels laten zien die ik fotografeerde vanuit een boshut in Brabant. Natuurlijk kwamen er die dag niet alleen maar roofvogels bij de hut maar tussentijds verschenen er ook diverse soorten kleinere vogels als de roofvogels weer even verstek lieten gaan en de rust tijdelijk terugkeerde. In dit blog een achttal van die soorten. Het zijn geen zeldzame soorten, de goudvink, de kruisbek en de appelvink lieten zich daar niet zien, maar de andere soorten die wel kwamen vond ik toch ook de moeite waard om daar een blogje aan te wijden. 

Bedankt nog voor jullie leuke reacties op de foto's van de roofvogels (klik hier), waar ik in een toekomstig blog nog wat meer van wil laten zien, maar nu eerst ruimte voor deze kleine vogeltjes. Veel kijkgenoegen.

Groeten, Ad


Sijsjes zijn leuke, sociale vogeltjes die vrijwel altijd in groepjes rondtrekken en foerageren. Hier een paartje aan de rand van het vijvertje. Het is natuurlijk altijd wat gekunsteld met dat mos op de vijverrand, maar dat weet je als je vanuit een hut gaat fotograferen. Het spiegelbeeld van het vrouwtje in het eveneens spiegelende mos is dan wel weer leuk.


Sijs mannetje aan het drinkpoeltje.



Sijs mannetje.



Mooi als ze dan samen een kijkje komen nemen, ze zijn nooit ver van elkaar weg.



Vrouwtje, minder kleurig dan het mannetje, maar nog altijd een heel mooi vogeltje met die agaat tinten.



Agressief gedrag past eigenlijk helemaal niet bij ze.



Sommige mannetjes hebben een prachtig doortekende borst, ze doen een beetje kanarieachtig aan. Ze worden hier in vogelaarskringen ook mee gekruist, het zijn n.l. beide vinkachtigen. 



Interactie tussen het paartje.



Een verfomfaaid roodborstje kwam ook even een kijkje nemen.



Een andere soort was deze keep, in het vijvertje zaten andere vogels te badderen en de spetters vlogen om z'n oren.



Keep mannetjes hebben prachtige kleuren, ze worden wel beschouwd als de noordelijke variant van onze inlandse vink waar hij ook nauw aan verwant is.



Ook de kleinere vogels kwamen soms zo dichtbij dat ik er noodgedwongen een portretje van moest maken.



De vijverrand was niet overal goed bedekt, niet zo mooi maar dit pimpelmeesje kreeg toch een plekje in dit blog door het merkwaardige scherptediepteverloop en de fijne zachte achtergrond.



Een glanskop kwam ook even op het mos zitten.



Kleine jantje (zo wordt een winterkoninkje ook wel genoemd) gaf ook acte de prĂ©sence, hier lijkt hij op een berkenstam te zitten, maar het is een gedeelte van de vijverrand die niet bedekt was met mos, helaas. 



Leuk zo met dat opgewipte staartje.



Voordeel van zo'n aangelegd vijvertje is natuurlijk dat het water stil staat en bij windstil weer krijg je een perfect spiegelbeeld.



Uiteindelijk besloot ook hij maar om even een bad te nemen.



Een zwarte mees kwam ook even kijken of er wat te halen viel.



Soms wordt hij wel verward met de koolmees, maar die witte stippen op de vleugelrand en de witte vlek in de nek zijn onmiskenbaar.



Even verkennen of het allemaal wel veilig is, hier lijkt hij wel z'n eigen spiegelbeeld te begroeten.



Na wat aarzeling waagde ook hij de stap maar.



Als het dan eenmaal vertrouwd aanvoelt vliegen al gauw de spetters in het rond.



Badderende zwarte mees.



Doordat het vijvertje enigszins verhoogd is gebouwd kun je vanaf een fijn laag standpunt fotograferen waardoor je op ooghoogte met de vogels komt.



Een nog kleiner vogeltje dan het winterkoninkje is dit goudhaantje. Ook hij kwam zichzelf even bekijken.



Goudhaantje in de spotlight tegen een donkere achtergrond.



Goudhaantje.



Goudhaantje waarbij mooi de gele koptekening te zien is.



Tenslotte niet echt een kleine vogel, maar deze grote bonte specht in het mos mag het blog afsluiten.

Slotwoord: Ik heb een heerlijke dag beleefd in deze hut in Schaijk in Brabant met roofvogels uit het vorige blog en deze kleine vogels. Ik zag op internet dat deze hut inmiddels helaas niet meer bestaat,  jammer ik was er graag nog eens terug gegaan. Tot de volgende keer.

donderdag 30 september 2021

Roofvogels

Zoals vele onder ons mag ik af en toe graag eens vanuit een vogel- of schuilhut fotograferen. Zo ben ik in het najaar van 2018 met enkele mede-fotografen in een vogelhut in Brabant geweest. Bij deze hut mag je naar hartenlust zelf opstellingen en settings maken met de daar aanwezige materialen met dien verstande dat je na afloop alles weer netjes moet opruimen, hetgeen erop neerkomt dat deze materialen op een plek op een stapel worden gelegd. Behalve prooien (duiven) voor de roofvogels is er volop voer beschikbaar waar je naar believen gebruik van kunt maken. Prooien voor roofvogels zijn overigens tegen geringe vergoeding wel te bestellen. 

We hadden die dag in oktober een bijzonder productieve dag, er kwamen meerdere keren buizerds, een havik en sperwer voorbij, behoudens nog tal van kleine vogels en ik kwam die dag met plm. 900 foto's thuis. Het heeft daarom ook zo lang geduurd voordat ik die foto's uitgezocht en bewerkt had om er tenslotte enkele blogs aan te wijden. Uiteindelijk ben ik er aan begonnen en beleefde ik die dag opnieuw achter mijn beeldscherm. 

Nadeel van zo'n gezamenlijke sessie is dat je met verschillende lenzen en dus ook brandpunten zit. Ik had  daar bij de opstelling van de setting geen rekening mee gehouden en omdat ik met de grootste brandpuntafstand zat n.l. 600 mm. (300 mm. + 2.0 converter ) stond de opstelling achteraf voor mij te dichtbij en, hoewel ik ervan houd de vogels in een natuurlijke setting te fotograferen, resulteerde dat aanvankelijk in beeldvullende foto's en moest ik zelfs soms echt portretten gaan schieten omdat de vogels zo dichtbij kwamen. Je wilt voor je mede-fotografen niet meteen weer de hut uitrennen om de setting te veranderen en pas na een pauze heb ik uiteindelijk de converter ertussenuit gehaald en kon ik de roofvogels in een meer natuurlijke omgeving fotograferen. Ik had overigens ook niet verwacht dat die roofvogels zo snel en zo permanent dicht bij de hut zouden komen en voor de kleinere vogels had ik die 600 mm. eigenlijk ook wel nodig.

In dit eerste blog wil ik een serie foto's laten zien die zeer close in beeld gemaakt zijn en daarna wil ik nog een blog maken van de kleinere vogels daar en de roofvogels wat verder uitgezoomd. Voor dit eerste blog had ik een honderdtal foto's bewerkt en na selectie op selectie wilde ik niet verder teruggaan dan dit toch nog forse aantal. Veel plezier bij het bekijken hiervan.

Groeten, Ad


Na de autorit er naar toe, het ophalen van de prooien, een heel stuk met volle bepakking door het bos naar de hut lopen en het opstellen van de setting was het intussen al acht uur geworden. Nog geen koolmees hadden we voor de hut gezien en nog geen enkele foto gemaakt toen plotseling rond half negen deze havik verscheen. Uiteraard schrik je van zo'n geweld, zo dichtbij. We hadden afgesproken aanvankelijk geen foto's te maken totdat de vogel op z'n gemak zat, maar een van de mede fotografen kon het toch niet laten om alvast te beginnen. Dan heeft het uiteraard geen zin meer om nog langer te wachten en ben ik ook foto's gaan maken. En gelukkig liet de vogel het goed toe, hij bleef geruime tijd zitten. Het was nog redelijk donker in het bos en ik had mijn camera handmatig ingesteld op 800 iso met een sluitertijd van 1/50 sec. Op een rijstzak is dat goed te doen en door de vrij lange sluitertijd kreeg ik mooi de bewegende vleugels in beeld, uiteraard niet helemaal als hij zo dichtbij zit.  


Nog wat geklapper van de vleugels voordat hij z'n evenwicht gevonden had.


Eindelijk leek het of hij zijn positie gevonden had.


Toch zat die tak blijkbaar niet echt lekker.


Enkele tellen later vond hij het alweer genoeg en ging op de grond zitten. Ik vond het prima, ik kon zo mooi de vegetatie op de voorgrond gebruiken om doorheen te fotograferen zodat ik een fijne zachte voorgrond kreeg.


Meteen daarna vloog hij op de tak waar we de prooi aangeboden hadden en begon direct te plukken en te mantelen.


Het veertje vloog van z'n snavel op het rugdek.


De prooi werd echt goed afgeschermd (mantelen) een eigenschap die veel roofvogels hebben.


Toen hij eenmaal in de gaten had dat er geen concurrenten waren kon het feestmaal beginnen.


En dan gaat het hard, de veren vliegen in het rond.


We hadden bij het opstellen van de setting goed rekening gehouden met de verre achtergrond, er groeiden nog wat lupines, er was wat herfstblad en nog wat groene vegetatie waardoor we een zachte maar kleurrijke achtergrond kregen.


Ondertussen had hij de duif al helemaal open gereten en kwamen de ingewanden en het vlees al tevoorschijn.


Toch hield hij voortdurend de omgeving en ook de hut in de gaten.


Je zult maar zo'n klauw in je nek gezet krijgen.


Ik was erg blij dat het allemaal net paste (op een teennagel na dan) maar het was echt goed opletten om de vogel in het kader te houden en het juiste scherpstelpunt te kiezen. Dan merk je pas hoe belangrijk het is dat je je camera goed kent.





Ik had de sluitertijd van m'n camera steeds hetzelfde gelaten waardoor bij de heftige bewegingen en rukken van de havik de kop onscherp werd. Dan krijg je een beeld met wat voor kracht en snelheid dit gaat.


De duif werd nu snel kleiner.






Het lekkerste is er onderhand wel uit zou je zeggen.



Maar de havik werd steeds onrustiger, er leek iets op handen te zijn en ik kon nog mooi voorlopig deze laatste plaat in vol ornaat maken voordat hij uiteindelijk weg vloog. Alles bij elkaar was hij bijna een kwartier bezig geweest.

Een minuut of twintig gebeurde er helemaal niets totdat er wat kleine vogeltjes rond het plasje opdoken. Deze komen in een van de volgende blogs aan zet.



Totdat rond 10.00 uur plotseling deze donkere buizerd op het restant van de prooi neerviel.



Die wist hier wel raad mee, het was een bijzonder felle jongen.



Intussen was een tweede, veel lichtere buizerd ten tonele verschenen. Hij was duidelijk de mindere van de donkere en bleef op de grond geduldig z'n beurt afwachten.



Ook hij hield nauwlettend de omgeving en de hut in de gaten.



Steeds riep hij ook naar de andere buizerd alsof hij wilde zeggen schiet eens op dan kan ik er ook bij.



Ook nu kon ik mooi door de begroeiing heen fotograferen. Door dit natuurlijke kader vind ik het niet bezwaarlijk dat de vogel er niet helemaal op staat. Daar had ik echt geluk mee.



Echt een kippenvel moment als je dan in die prachtige ogen van zo'n roofvogel kijkt.



Uiteindelijk ging hij maar wat rondscharrelen om de tijd te doden voordat hij aan de beurt was. 



Op een gegeven moment draaide hij ook nog om zodat ik die mooie voorkant in beeld kreeg.



Wat een stoere borst.....



....en wat een schoonheid zo'n vogel.

Dat deze vogel zich ook niet onbetuigd liet wil ik in een van de volgende blogs laten zien omdat het anders wel heel lang wordt. Bovendien konden we die morgen rond half twaalf, nadat er tussentijds ook nog veel kleine vogels op bezoek waren geweest, nog een andere gast verwelkomen en ook die wil ik hier graag laten zien.



Deze sperwer wandelde op een gegeven moment vlak voor de hut langs. We hadden even daarvoor een korte break gehouden hetgeen mij de gelegenheid bood om de converter tussen m'n camera en lens te verwijderen. Maar deze sperwer zat werkelijk zo dichtbij dat als ik m'n hand door het luikje van de hut gestoken had, ik hem aan kon raken. Ik kon nog net de autofocus van m'n telelens op 0 mtr. tot oneindig zetten om hem scherp te krijgen en dan nog moest ik me beperken tot een kopportret.



Zij, het was een vrouwtje, bleef maar heel even, maar dat zijn de momenten waarop je bijzonder alert moet zijn.



Nadat ik mijn converter had verwijderd kregen we 's-middags nogmaals bezoek van de havik. Ik kon toen heel andere foto's maken als die ochtend met wat meer achtergrond. Dit geeft toch weer heel andere beelden.



Havik op weer een nieuw bevestigde prooi.



Tenslotte nog deze laatste, hoewel ik erg tevreden was met de close-ups en de kleurige achtergrond vind ik het eigenlijk toch mooier als de vogel wat meer ruimte heeft en ook hier doet de achtergrond lekker mee. Ik was er erg blij mee.

Slotwoord: Een heel lang blog, maar ik wilde jullie graag laten meekijken hoe zo'n dagje roofvogels fotograferen verloopt, als je geluk hebt. De volgende keer wil ik de kleine vogeltjes van die dag laten zien om vervolgens nog een keer terug te komen op de roofvogels. Tot dan.