Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

dinsdag 19 februari 2019

Genneper Parken

Het heeft even wat langer geduurd dan ik wilde voordat ik na het technisch blog over de EDEN verrekijker (klik hier) weer eens blogje over de natuur kon maken.
Dit keer een blogbericht over een park in Eindhoven met foto's die ik al weer even geleden maakte op een weliswaar mooie zonnige januarimiddag, maar het was koud en glad en her en der lagen nog restjes sneeuw. Later die middag toverde het licht prachtige kleuren in het water, die mij verleidden om ook nog even op de creatieve toer te gaan.
De soorten die je in zo'n park voor de lens krijgt zijn niet spectaculair, maar daar ging het mij in dit geval ook niet om, het doel was n.l. om mijn pas nieuw aangeschafte camera de Nikon D500 uit te proberen. Wat vooral opviel was het prima dynamisch bereik, de detaillering en de goede signaal/ruisverhouding alsmede de snelheid van deze camera. Hè, nu lijkt het bijna toch weer een technisch verhaal te worden, daarom maar gauw naar de foto's.

Groet,
Ad



Ik heb me een hele tijd vermaakt met enkele meerkoeten. Hier sloeg er eentje zijn vleugels uit, maar het ging me vooral om de rode en blauwe kleuren, linksboven en rechtsonder, die naar mijn gevoel balans brengen in de foto.



In het park waren ook enkele ouders met kinderen aanwezig die de eenden voerden. Uiteraard waren de meerkoeten daar als de kippen bij, brutaal als ze zijn. Hier gaat er eentje met een half broodje aan de haal.



Op bovenstaande foto's is goed te zien hoe enorm de gelobde poten zijn. De steeds lager staande en minder fel schijnende zon geeft het water toch nog een mooi warm kleurtje.



Een heel ander en koeler beeld krijg je te zien als je in tegenlicht de andere kant op fotografeert. Deze foto is slechts 45 min. later gemaakt als de twee vorige foto's. De zon is nu goeddeels verdwenen en werpt steeds langere schaduwen.



Ook de waterhoentjes deden volop mee en holden in sneltreinvaart over het water. Ik gebruikte hier een sluitertijd van 1/2000 sec. om de vogel scherp te houden terwijl de vleugels nog wat onscherpte behouden om de beweging te accentueren.



Compositie-technisch niet helemaal in orde omdat de vogel a.h.w. het beeld uitvliegt, maar ik wilde niet alleen het opspattende water erbij hebben om de snelheid weer te geven, maar ook het rode kleurtje van de spiegeling in het water.



Even wat creatieve uitspattingen, een gouden boom in het water. Uiteraard draaide ik de spiegeling om.



Een andere, niet omgedraaide spiegeling. Het kwam op mij over als olieverf geschilderd met zowel warme als koele kleuren. Hier is tevens te zien hoe de rode kleur in het water bij de vogelfoto´s ontstaat.



Er zwommen ook enkele tafeleenden. Fijn om dan te zien dat de kleuren van het eendje terugkomen in het water.






En ook een groepje Canadese ganzen waarvan er enkele een halsband om hadden. Ik begrijp dat het zo voor de ringers makkelijker is om de gegevens af te lezen dan bij een pootring, maar ik vind het geen gezicht.



En het is bijna niet voor te stellen dat de vogels er geen last van hebben.....



....Maar het kan nog erger......



..... Hier lijkt de gans wel te kokhalzen.



Deze ekster tussen de elzenproppen dacht er het zijne van.



Een eindje verderop vloog uit een andere els een halfblonde buizerd. Ik kon hem net tussen twee takken in fotograferen.



Een stukje verder vond hij een voor mij heel mooi plekje. Je kunt hier goed zien dat ik in een stadse/parkachtige omgeving fotografeerde, met in de achtergrond de contouren van een appartementencomplex.



Totdat hij ook hier weer verder vloog en ik hem nog even vliegend in prachtig licht kon "pakken".


Slotwoord: de nieuwe camera bevalt me uitstekend, ondertussen heb ik hem alweer een hele tijd in gebruik en verder realiseer ik me dat ik wat dat betreft nog even de gegevens in mijn weblog moet aanpassen.

donderdag 7 februari 2019

EDEN verrekijker

In tegenstelling tot wat jullie tot nu toe van me gewend zijn, n.l. een blogbericht over natuurfotografie, dit keer een heel ander bericht. Een bericht n.l. over een onmisbaar hulpmiddel bij het uitoefenen van deze prachtige hobby t.w. een verrekijker.


Recent werd ik benaderd door Knives and Tools https://www.knivesandtools.nl/nl/ct/eden-quality-verrekijkers.htm als onderdeel van de KATO Group BV uit Apeldoorn om voor hen, in mijn hoedanigheid als natuurfotograaf, die veelvuldig een verrekijker gebruikt, een kijker uit hun EDEN assortiment te testen en hiervoor een review te schrijven.


Dit kwam erg gelegen temeer daar ik op het punt stond me te oriënteren op de aanschaf van een tweede kijker. Mijn echtgenote en ik gaan graag en vaak samen op pad in de natuur om vogels te spotten en te fotograferen en daarvoor is een goede verrekijker onontbeerlijk.
Sterker nog, zonder kijker voel ik me in de natuur geamputeerd, het komt regelmatig voor dat je op afstand een vogel ziet en deze met het blote oog niet direct thuis kunt brengen, alhoewel het biotoop waar je de soort aantreft natuurlijk al vaak een belangrijk aanknopingspunt biedt.
Een snelle blik door een goede verrekijker geeft dan meestal al gauw uitsluitsel.

Ik heb dan ook aangegeven de EDEN XP 10x42 graag te willen testen. Zie bijgaande link. https://www.knivesandtools.nl/nl/pt/-eden-quality-verrekijker-xp-10x42.htm

Verrekijkers kun je grofweg in twee categorieën verdelen, je hebt de groep porro-kijkers, ook wel porroprisma’s genoemd, waarbij de objectieven en de oculairen ten opzichte van elkaar verschoven zijn. De andere groep kijkers, met een systeem dat tegenwoordig meer gebruikt wordt, zijn de dakkantprisma’s waarbij de objectieven en oculairen recht achter elkaar staan.

Omdat ik nu (van een ander merk) al een dakkant verrekijker gebruik en een goede vergelijking te kunnen maken met deze kijker, heb ik het assortiment van EDEN doorgenomen. Mijn keuze viel op de XP 10x42, een kijker met dezelfde specificaties voor wat betreft vergrotingsfactor en lensdiameter, waarbij de 10 staat voor de vergrotingsfactor en 42 voor de lensdiameter in mm’s.

Door een misverstand bij de verzending kreeg ik de kijker iets later dan gepland in mijn bezit.
De kijker werd geleverd met een fijne, soepele draagtas, een draagriem die voorzien is van een brede gepolsterde neopreen band waardoor het dragen om je nek ook na uren comfortabel blijft.
Verder is de kijker voorzien van zacht rubberen lensdoppen en oculairdoppen. De eerste zijn vast aan de kijker verbonden en blijven tijdens het gebruik aan de kijker hangen zodat je ze niet kunt verliezen. De oculairdoppen kun je met de draagriem aan de kijker verbinden zodat deze tijdens het gebruik evenmin verloren kunnen gaan en toch niet hinderlijk in de weg zitten. Tenslotte wordt een microvezeldoekje meegeleverd om de lenzen en het oculair schoon te houden. Verder valt het mooie ergonomisch ontwerp op, de kijker heeft een fijn formaat en ligt lekker in de hand.

Een eerste blik door de kijker leverde al direct een positief beeld op en ik wilde hem graag spoedig uitgebreid testen. Door het slechte, donkere weer kwam daar de eerste dagen niets van, het zou een vertekend beeld opleveren.

Die tussentijd heb ik gebruikt om thuis alvast de draagriem te bevestigen en het oculair met de dioptriecorrectie in te stellen. De oculairringen zijn in trappen verstelbaar en werken soepel. Ik ben brildragend en dan werkt het het beste om de ringen helemaal in te draaien. Voor niet brildragers geldt het tegenovergestelde.  En dit is nou juist de reden waarom ik op zoek was naar een tweede verrekijker omdat mijn echtgenote niet brildragend is en dan telkens de oculairringen moeten worden in- en uitgedraaid.

De dioptriecorrectie ring is goed gesmeerd en werkt eveneens soepel en is voldoende breed om met twee vingers te verdraaien. Het is mogelijk om tot 3 dpt. te corrigeren. Je kijkt eerst met het rechteroog gesloten door de kijker en stelt vervolgens scherp met de centrale scherpstelwiel. Nu sluit je je linkeroog en stelt het rechteroog scherp met de dioptrie-instelling. De kijker is nu gereed voor continu gebruik.

Na enkele dagen klaarde het weer op en heb ik hem meegenomen naar een natuurgebied in België om hem aan een uitgebreide test te onderwerpen. En dat viel bepaald niet tegen, sterker nog, het is een genot om met deze kijker te werken.
Het beeld is glashelder en wat gelijk opvalt is het makkelijke en soepele scherpstellen met het grote instelwiel waarmee je voldoende slag kunt maken om zeer nauwkeurig scherp te stellen. Het wiel geeft voldoende tegendruk zonder te zwaar te draaien en het blijft de gekozen scherpstelling prima vasthouden.

Verder laat de EDEN zich makkelijk “uitbuigen” om de pupilafstand in te stellen, ook dat gaat soepel met voldoende tegendruk en dat kan met een gradatie van 58 tot 76 mm. Je buigt de twee objectieven zover uit elkaar totdat een mooi rond beeld hebt, je ogen voegen dan het beeld samen tot een mooi driedimensionaal beeld. 


De kijker heeft een prettig gewicht van 650 gram en is na een dagje struinen waarbij de kijker voortdurend om je nek hangt niet echt belastend.

Zoals gezegd heeft deze EDEN een vergrotingsfactor 10 hetgeen betekent dat je een onderwerp op een afstand van 100 mtr. ziet alsof het slechts 10 mtr. verwijderd is.
Het beeldveld op 1000 mtr. ligt op 114 mtr., dit is de breedte van het zichtbare gebied,  hetgeen voor een kijker in deze categorie netjes is.
De minimale scherpstelafstand van de kijker is slechts 1,2 mtr. waardoor hij b.v. ook erg geschikt is voor het van dichtbij bekijken van vlinders, libellen en insecten.

De diameter van de frontlenzen is zoals gezegd 42 mm. Hoe groter de diameter hoe meer licht er in de lenzen kan vallen en hoe beter (helderder) over het algemeen het beeld is. Gecombineerd met de vergrotingsfactor van 10 geeft deze lichtopbrengst de uittredepupil aan, in dit geval dus 4,2 mm. (42:10) Dat betekent dat de kijker in de meeste, niet al te extreme lichtomstandigheden gebruikt kan worden, immers de diameter van de menselijke oogpupil varieert van plm. 2 tot 7 mm. zodat bij een uittredepupil van 4,2 mm. gemiddeld licht aan het oog wordt doorgegeven.
Het zou dus voor de hand liggen om voor een kijker te kiezen met een grotere diameter frontlenzen, maar dat betekent een flinke toename van het gewicht hetgeen weer een aanslag pleegt op het comfort.

Dit geldt eveneens voor de vergrotingsfactor, het lijkt handig en voor de hand liggend om voor een hogere vergrotingsfactor te kiezen, maar ook dat betekent in de praktijk een grotere (langere) kijker en dus een hoger gewicht. Bovendien is het bij een vergrotingsfactor van meer dan 10 lastig om een onderwerp uit de hand in de focus te krijgen. Hiervoor leent zich een telescoop die je op statief kunt zetten beter voor. De EDEN biedt zodoende het beste van de geboden mogelijkheden in combinatie met optimaal gebruikerscomfort.

Verder is de kijker stikstof gevuld waardoor hij tot een temperatuur tot -20 gr. te gebruiken is zonder condensvorming. De body is gemaakt van koolstofvezelversterkt PPS waardoor het gewicht laag gehouden is en de kijker spatwaterdicht is, hetgeen voor gebruik in de natuur met regelmatig een fikse bui beslist een pre, zo niet een voorwaarde is.

Tenslotte, en niet het minst belangrijke, is het beeld niet alleen helder met een minimale randonscherpte maar is er nauwelijks sprake van chromatische aberratie, een hinderlijke kleurvertekening om je onderwerp dat zich uit in gele en paarse randjes, met name als je in tegenlicht kijkt. Dit is een enorm kwaliteitsaspect hetgeen in dit XP-model wordt gerealiseerd door het gebruik van elektrische- en fase gecorrigeerde lenzen.  

Deze verrekijker verdient daarom met recht het predikaat super, de prijs in ogenschouw nemend. Hij kan zeker de concurrentie aan met veel duurdere modellen. Het was voor mij een lust om met deze verrekijker een dag in de natuur door te brengen en hij viel op geen enkel aspect tegen. Ik heb die dag vele wow-momenten beleefd.
O ja, en niet verwacht dat het nodig is want hij is erg degelijk uitgevoerd, maar je krijgt op deze kijker een garantie van 25 jaar op materiaal- en fabricagefouten.
Een kijker die wat mij betreft een aanschaf voor het leven is en zeker een aanrader voor natuur, wildlife- en vogelspotters.


Slotwoord: 
Een vrij technisch verhaal voor degenen die de moeite hebben genomen om het door te lezen.
De volgende keer weer, en dat is snel, een blogbericht over de ons allen aan het hart liggende natuur.

vrijdag 25 januari 2019

Baardmannen enz.

Als je baardmannetjes wil zien en fotograferen moet je vanuit het zuidoosten van het land meestal ver reizen, immers grote rietkragen waarin deze vogeltjes graag vertoeven vind je voor het merendeel in het westen en noorden van het land, daar waar de polders zijn.
Bekende hotspots in dat opzicht zijn de Rietputten bij Vlaardingen (zo lang als het nog duurt) en het Jaap Deensgat bij het Lauwersmeer. Die eerste locatie ben ik eens naar toe gereisd en zonder ook maar een foto te kunnen maken weer huiswaarts gekeerd terwijl ik bij het Lauwersmeer al wel meerdere malen leuke foto heb kunnen maken. (klik hier)
Het was dan ook leuk toen ik ontdekte dat zich hier in de omgeving in de rietkraag van een kleine plas ook enkele baardmannetjes ophielden. Het was nog knap lastig om er goede foto's van te maken, de rietkraag was weliswaar klein, maar vrij dicht en omdat het toch wel behoorlijk waaide bleven de vogeltjes veelal onderin zitten. En als ze dan een keer naar boven kwamen waaide er bijna altijd wel weer een rietstengel voor. Toch is het me gelukt om wat leuke foto's te maken, zelfs enkele waar ik al lang op gehoopt had n.l. acrobatisch, met de pootjes gespreid hangend tussen twee rietstengels.
Omdat het anders wat kort zou worden heb ik nog enkele losse foto's, gemaakt op andere plekken en op andere locaties, aan dit blog toegevoegd.
Bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blog over Diverse restjes "klik hier" en veel kijkplezier bij dit blogbericht.

Groet,
Ad



Een beeld waar ik al lang naar op zoek was, een baardmannetje hangend als een aapje tussen twee rietstengels.



Ze moeten erg veel rietzaden eten om aan hun energiebehoefte te voldoen. Best lastig overigens om goed te belichten met het tegenlicht.



Ook het vrouwtje kwam even nagenoeg helemaal vrij zitten.






Als een Epke Zonderland die zo aan zijn ringoefening begint, of is het meer de brug met ongelijke leggers.



Wat is het dat deze vogeltjes zo aaibaar maakt, is het dat gele kraaloogje of het mooie zachte aaneengesloten verendek.



Vreemde naam eigenlijk baardman, snorman zou beter in de richting van zijn voorkomen zijn.



Aalscholver toont zijn mooie verenpak een houding die nodig is om dat pak te drogen omdat hij niet over een vetklier beschikt.



Deze grutto zat in mooi avondlicht.



Landende grutto in een plasje bij het Zuidlaardermeer.






Patrijs mannetje dat ik fotografeerde aan de rand van de Groote Peel. Een vogel waar het helaas zeer slecht mee gaat. In de loop van mijn natuurfotografie-activiteiten zie ik ze steeds minder, de populatie is drastisch afgenomen, ja zelfs gedecimeerd tot slechts enkele procenten t.o.v. de jaren 70.
Het is te hopen dat de randbeplanting met kruiden die ik afgelopen jaar op diverse plekken langs akkers in het hele land heb waargenomen de populatie weer enigszins overeind helpt.



Groene specht vrouwtje in het gras op zoek naar emelten en engerlingen.



Ringmus, beetje vreemd gezicht de onscherpe boom op de voorgrond tegen de scherpe op de achtergrond. Ook deze soort zie ik steeds minder t.o.v. een tiental jaar geleden.



Tenslotte nog een kemphaan mannetje gedeeltelijk in zomerkleed, gefotografeerd bij het Lauwersmeer.




Slotwoord: de laatste tijd heb ik de neiging om de foto's wat lichter en minder contrastrijk af te werken. Zo ook bij de baardmannetjes. Op mijn Windows Photo Viewer met witte achtergrond zien ze er dan goed, maar, of het komt door de zwarte achtergrond van mijn blog weet ik niet, maar de foto's zien er dan wat flets uit. Ik heb ze daarom voor dit blog toch nog maar wat meer contrast en helderheid meegegeven.

zondag 30 december 2018

Diverse restjes wegwerken

Bij het maken van een blog selecteer je eerst de beste foto's die je over een bepaald onderwerp beschikbaar hebt, maakt er vervolgens een titel en de tekst bij. Bij dat selecteren kom je regelmatig voor dilemma's welke foto's uiteindelijk in aanmerking komen om in het blog opgenomen te worden. Door de keuze die je maakt blijven foto's die je eigenlijk wel had willen laten zien jammer genoeg in het portfolio en bij het doorspitten daarvan kom je die dan weer tegen en bekruipt je het gevoel hier toch nog iets mee te moeten doen. Althans zo vergaat mij dat over het algemeen en mogelijk is dat bij menig blogger wel herkenbaar.
Ik heb daarom besloten om een blogje te wijden aan deze "afvallers" aangevuld met nog wat recenter werk. Ik hoop dat jullie het ook de moeite waard vinden om hier een blik op te werpen en er iets van te vinden.
Bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blog over de Winter (klik hier)

Groet,
Ad



In een plasje bij de wijk waar ik woonachtig ben verscheen gedurende een aantal dagen ineens een lepelaar die daar foerageerde. Dit plasje maakt onderdeel uit van het herstel van het beekdal en als een lepelaar zich zo snel na de voltooiing hiervan thuis voelt kun je wel spreken van een succesvolle realisatie van dit plan. Het bleek overigens dat deze lepelaar deel uitmaakte van enkele paartjes die dat jaar voor het eerst succesvol broedden op de Strabrechtse Heide een plek die toch een kleine 25 km. verderop ligt. Ze gaan dus blijkbaar best ver weg om eten te zoeken voor de jongen.



Ander beeld op een andere plek t.w. de Weerribben waar deze zes lepelaars kwamen overvliegen.



Wintertaling, de mannetjes van dit kleine eendje zijn vele malen kleurrijker, maar het vrouwtje mag met haar groene vleugelspiegel toch ook best gezien worden. De foto maakte ik bij het Lauwersmeer.



Eveneens bij het Lauwersmeer deed een aantal jonge gele kwikstaarten zich tegoed aan de talloze muggen die daar tussen de rietkragen rond dansten.






Geluk als je dan zo'n mugje mee kunt fotograferen.



Deze witte kwikstaart wist een juffertje te verschalken, ik denk dat het een houtpantserjuffer is.



Een watersnip strekte eens lekker zijn vleugels waardoor er wat kringen in het verder rimpelloze water ontstonden. Het spiegelbeeld kreeg ik er als bonus bij.



Daarna begon het poetsen van de veren waarbij de prachtige staart zichtbaar wordt. Deze staart bevat enkele stugge buitenpennen die bij de baltsvlucht kunnen gaan resoneren waardoor er een blatend geluid ontstaat waaraan de watersnip zijn bijnaam te danken heeft: hemelgeit.
In de achtergrond is nog een kemphaan zichtbaar.



Kemphaantje dat foerageert tussen het ondergelopen gras. Van deze soort met bijzondere geslachtskenmerken maakte ik afgelopen jaar een serie die in een volgend blog nog aan bod komt.



Groepje goudplevieren met linksonder nog een eenzame kievit.



Goudplevier met nog voor een groot gedeelte in zomerkleed. Ze zien er in grote groepen in winterkleed wat grauw uit, maar zo'n individu in zomerkleed vind ik werkelijk een beauty.



De foto oogt wellicht wat rommelig, maar het gaat mij hier om de reuzenstern rechtsboven en met name om te laten zien hoe groot hij inderdaad is als je daar net achter de kluten ziet staan.



In de loop der jaren heb ik al heel wat ijsvogelfoto's gemaakt. Omdat ik het zo'n prachtige vogels vind wil ik er ook in dit blog enkele toevoegen.






Soms hebben ze maar een heel dun takje nodig als uitkijkpost....



....om van daaruit vissen op te sporen.



Maar soms is datzelfde takje ook wat te dun om je evenwicht goed te bewaren.



Wat mij dan weer de gelegenheid geeft om wat plaatjes te schieten met "beweging".




Dit is dan toch weer wat stabieler om op te gaan zitten.



Maar je kunt het natuurlijk ook overdrijven met zo'n dikke stronk.



Ook torenvalken kiezen vaak zo'n (te) dun takje.



En dat is natuurlijk vragen om problemen, hier grijpt hij (zij) er volledig langs in een poging een insect te bemachtigen.



Dan kun je beter op je vertrouwde manier te werk gaan, biddend in de hoop dat een muis zich met zijn urinespoor verraadt.



Ook een klapekster kiest graag een hoge uitkijkpost om van daaruit zijn territorium te overzien.



Dit is toch wat safer.



Een andere klauwierensoort is de grauwe klauwier die ik al jaren volg aan de randen van de Groote Peel. Ik maakte al vele foto's van dichtbij, soms zelfs close-ups, maar nu kreeg ik de kans het mannetje eens in z'n natuurlijke omgeving te fotograferen met de bloeiende wilgenroosjes in de ondergrond.






Een wat gewaagde foto van een paartje futen, in vol tegenlicht waardoor bokehringetjes ontstaan. Zal waarschijnlijk niet bij iedereen in de smaak vallen.



Ook alleen aan de waterkant te vinden, de grote gele kwikstaart, hier aan de oever van een stromend beekje waar verwarmd, maar gezuiverd afvalwater op geloosd wordt.



Op de uitkijk voor mugjes die boven het wateroppervlak cirkelen.



Tenslotte nog een groene specht die in onze tuin achter een wilgpeer probeerde verstoppertje met me te spelen.



Na een tijdje kon ik hem (haar, het is een vrouwtje) toch in vol ornaat op het grasveld te grazen nemen.


Slotwoord: Bij dit laatste blog dit jaar wil ik iedereen bedanken die afgelopen jaar mijn blog bekeken heeft en/of de moeite genomen heeft een reactie achter te laten. Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een uitstekend (fotografisch) nieuwjaar.