IJsvogel

In de loop der jaren heb ik al heel wat ijsvogels gefotografeerd. In de beginperiode ging ik naar het riviertje de Aa hier in mijn woonplaats. Nadat ik dan mijn auto op een vrij afgelegen plek had geparkeerd moest ik met mijn spullen nog honderden meters sjouwen om bij die ontdekte plek te komen. Dat was overigens wel een mooie plek, er kwam geen sterveling en ik kon er ongestoord mijn gang gaan. Een lid van het plaatselijke IVN had er een ijsvogelwand aangelegd waardoor de aanwezigheid van de ijsvogel verzekerd was. Maar het gesjouw met die zware spullen begon me op een gegeven moment tegen te staan. Dat was niet het belangrijkste om daar weg te blijven, op de parkeerplek bleek de auto van een mede-fotograaf, die daar ook wel eens kwam, opengebroken te zijn, voor mij een reden om die plek te mijden. 

In mijn tuin heb ik een grote vijver met goudvissen, kikkers, salamanders enz. Tot mijn vreugde, maar niet die van de vijverbewoners uiteraard, ontdekte de ijsvogel die op een gegeven moment ook zodat ik in de loop der jaren ook hier talloze ijsvogelfoto's maakte. 

Later ontdekte ik het prachtige natuurgebied Kempen-Broek op de grens van Nederland en België met in het gedeelte de Luijsen een drietal openbare vogelhutten. Ik moest er wel een heel stuk verder voor rijden, maar tot voor enkele jaren geleden was je daar verzekerd van ijsvogels, hoe vaak en wanneer je er ook kwam. Ze waren daar zo prominent aanwezig dat ik er op een gegeven moment, na duizenden opnames, geen foto's meer van maakte. Wat een ongekende luxe denk ik nu wel eens achteraf. Toen zich afgelopen najaar weer een ijsvogel liet zien wilde ik ook eens wat andere foto's maken dan een ijsvogel op een tak en omdat ik de laatste tijd vooral bezig was met vliegende vogels besloot ik om te proberen de ijsvogel vliegend te fotograferen.

Veel kijkgenoegen bij deze foto's en bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorig blog over de patrijzen. (klik hier)

Groeten, Ad

Een ijsvogelmannetje kwam redelijk dichtbij op een tak zitten. Ik maakte alvast enkele foto's en hoopte dat hij op een gegeven moment zou gaan vissen.

Hij zat daar zo heel erg op z'n gemak met doorgezakte pootjes en het zag er niet naar uit dat hij al snel in actie zou komen.

Fluffy ijsvogel.

Gaandeweg werd hij iets onrustiger, zou hij dan toch gaan vissen.

Er werd eens omhoog gekeken of de kust wel veilig was en er geen roofvogels in de buurt waren.

Had hij dan toch eindelijk een visje ontdekt?

Toch nog onverwacht vloog hij van de tak op om te gaan vissen, dacht ik..........

Ik zat er voor klaar en het leverde in ieder geval alvast een leuke foto op zo met die gespreide vleugels.

Even voor de afwisseling een paar foto's tussendoor. Deze grote zilverreiger stond een end verderop een kolgans in de gaten te houden.

Een andere grote zilverreiger banjerde door de ondiepe plas op zoek naar vis.

Terwijl deze wilde eend op haar gemakje stond toe te kijken.

Maar, i.p.v. te gaan vissen vloog de ijsvogel omhoog om daar enkele seconden te blijven hangen. En dat is wat veel mensen niet weten, ijsvogels kunnen n.l. zoals b.v. een torenvalk bidden. Dat doen ze vooral op plekken waar geen takken, riet of andere oevervegetatie aanwezig is. Ze speuren dan hangend in de lucht het water af om te zien of er een visje rondzwemt, het zijn immers zichtjagers.

Het bood mij de kans om enkele vluchtfoto's te maken. Hij hing weliswaar met z'n rug naar me toe, tegen de wind in uiteraard, maar omdat hij z'n koppie voortdurend al speurend draaide kreeg ik hem toch goed in beeld. 

Zo kreeg ik die mooie blauwe rug en vleugels in beeld, reden waarom hij ook wel de blauwe schicht wordt genoemd.

Het is natuurlijk zaak dat je op zo'n moment de instellingen van je camera goed hebt staan, vooral de sluitertijd, het gaat razendsnel allemaal. Hier gebruikte ik een sluitertijd van 1/2000 sec.

En als je handmatig belicht op spotmeting dan maakt het ook niet uit tegen welke achtergrond de vogel vliegt, immers de vogel blijft hetzelfde belicht.

Na enkele seconden trok hij z'n vleugels wat in, kennelijk had hij toch een visje gezien. Opletten dus, want tijd voor actie.

En ineens dook hij naar beneden. Het vervolg van actie heb ik niet kunnen fotograferen, hetgeen me eerder wel ooit lukte. Maar ik was tevreden, deze beelden zouden mooi aansluiten bij die eerder gemaakte duikbeelden, missie geslaagd dus.

Slotwoord: Ook volgende keer weer archiefbeelden, want net als velen wellicht ben ik er met het vervelende weer van de laatste tijd niet veel op uit geweest. Tot de volgende keer.

Patrijzen en meer....

De afgelopen jaren en dan met name in de winterperiode bezochten we regelmatig de polder Hoefsteeg in Rosmalen. In het verleden kon ik daar ooit eens een van mijn mooiste foto's maken van een velduil en, soms tegen beter weten in, blijft daar toch een bepaalde aantrekkingskracht vanuit gaan. Maar zo'n goed muizenjaar als toen, een voorwaarde voor de aanwezigheid van velduilen, hebben we sindsdien niet meer gehad. De laatste jaren zijn we daar vooral op zoek geweest naar de bonte kraai, maar tot nu toe helaas zonder resultaat. In de winter blijkt het gebied erg geliefd bij buizerds die uit Scandinavië deze kant op komen, vaak opvallend licht gekleurde exemplaren en ook de blauwe kiekendief weet het gebied te vinden. Ook de kleine en wilde zwaan weten het sappige gras van de weides te waarderen en verder maakte ik er al heel wat opnames van de torenvalk, de (regen)wulp en er staan nog enkele mappen te wachten op bewerking van de groenpootruiter en de bosruiter.

Deze zondagmiddag reden we daar zonder bepaalde verwachting naar toe, we zouden wel zien wat we tegenkwamen. Na een rondje rijden zag ik vanuit mijn ooghoeken ineens enkele patrijzen rondscharrelen. Dat was een aangename verrassing, immers patrijzen zie je niet meer zo vaak, de populatie is de laatste decennia onder invloed van de monocultuur en het ontbreken van kruidenveldjes met wel 95% afgenomen. Daar wilde ik dus wel even proberen iets van te maken. Nou is het bij patrijzen zo dat als je stopt ze onmiddellijk wegduiken in het gras. Je ziet ze dan voorlopig het eerste half uur niet meer. Maar een natuurfotograaf dient over veel geduld te beschikken en als je dat op weet te brengen steken ze na verloop van tijd hun kopjes wel weer omhoog om vervolgens verder tevoorschijn te komen en verder te scharrelen. En daar gaat dit blog over.

Hartelijk dank nog voor jullie reacties op mijn vorige blog over de bos-paddenstoelen (klik hier) en veel kijkgenoegen bij deze vogels.

Groeten, Ad

Drie patrijzen van een groepje van vijf. Hier lieten ze zich alweer redelijk goed zien nadat ze wel een half uur weggedoken hadden gezeten in het gras.

Meestal is het bij patrijzen ook zo dat wanneer een groepje aan het foerageren is of wat zit te slapen er altijd wel eentje is die alert blijft en de wacht houdt. 

Zo zitten ze vaak half weggedoken in het gras. Vanaf de weg of het pad zijn ze dan nauwelijks zichtbaar. 

Na verloop van tijd komen ze langzaam weer omhoog.

En als je geluk hebt dat ze net even achter een kaal stukje grasland staan krijg je ze mooi helemaal in beeld.

Nog een stukje verder ingezoomd, ze zaten best wel dicht bij de weg, door een sloot gescheiden van het weiland.

Even ter afwisseling, die middag zagen we wel een stuk of vier buizerds, hier een vrij donker exemplaar. Als je weet hoe je ze moet benaderen is het niet meer zo moeilijk om wat dichterbij te komen om foto's te maken.

Dezelfde buizerd.

Totaal anders dit overwegend blonde exemplaar dat we verderop in de polder tegenkwamen.

Grote zilverreigers zie je ook vrijwel altijd in deze polder. Waar niet zou ik bijna zeggen, ze hebben het laatste decennium heel Nederland veroverd en veel blijven zelfs in de winter hier.

De grote zilverreiger wandelde naar deze knobbelzwaan, ik was benieuwd hoe dat zou aflopen als de zwaan bij het eten gestoord zou worden. Leuk om deze witte vogels samen op een foto te hebben.

Dat ging goed, de knobbelzwaan stond wel op, maar trok zich verder niets aan van de aanwezigheid van de grote zilverreiger.

Terug naar de patrijzen. Het is moeilijk om patrijzenfoto's te maken met een rustige voor- en achtergrond. Gras, kruiden en stoppels zijn nou eenmaal hun habitat. Maar jaren geleden kon ik eens foto's maken van patrijzen in de sneeuw, zulke foto's stralen een heel andere sfeer uit en ogen veel rustiger. Maar ja, dat zijn omstandigheden die hier niet meer zo vaak voorkomen en dan moet je ook nog het geluk hebben dat je ergens patrijzen vindt.

Het was januari en er hebben zich al duidelijk paartjes gevormd, links het mannetje met de kenmerkende wijnrode vlek op z'n borst. De rest van het jaar vormen zich grotere groepen, zgn. kluchten.

Na een tijdje zag ik pas dat het een groepje van vijf was, een stukje verderop stak er nog eentje z'n kop boven het gras uit, waarschijnlijk een juveniel van afgelopen jaar gezien de nog afwezige rode kopkleur.

Voorzichtig scharrelden ze verder.

Maar altijd waakzaam.

Patrijzen.

Tot slot nog enkele foto's van een buizerd, deze zat lekker te zonnen op een betonpaal tegen de achtergrond van een boerderij.

Ik weet niet meer of dit dezelfde is, maar weidepaaltjes zijn wel hun favoriete zitplaats.

Buizerd.

Slotwoord: Nog altijd ben ik bezig om foto's uit mijn portfolio van de afgelopen jaren te bewerken, terwijl ik minder op stap ga dan voorheen. Dat is niet uit desinteresse, fotomoeheid of een dip o.i.d. maar puur omdat ik constateer dat het de laatste jaren heel duidelijk bergafwaarts gaat met de vogels. Hopelijk worden er spoedig maatregelen genomen om de natuur beter te beschermen. Voordeel is wel dat ik zo langzaam bij kom met het selecteren en bewerken van mijn foto's. Tot de volgende keer.

Bos-paddenstoelen

Alhoewel het niet mijn specialiteit is vind ik het leuk en ook een uitdaging om in de herfst af en toe op pad te gaan om paddenstoelen te fotograferen. Ik vind het een lastige tak van natuurfotografie omdat er vaak qua hulpmiddelen zo veel bij komt kijken. Ik lees er publicaties over en volg regelmatig webinars over het onderwerp en daar wordt veelvuldig gebruik gemaakt van allerlei lampjes, flitsers paraplus en reflectieschermen, alsmede plantenspuiten om in combinatie met een zeer koele witbalans een donker bos met regen te simuleren. Er wordt vrijwel altijd gebruik gemaakt van live-view en dat is tegenwoordig een stuk makkelijker met de uitklapbare monitor van moderne camera's zodat je niet plat op je buik op de grond hoeft te gaan liggen.

Hier in de omgeving vind je niet zo heel veel bijzondere paddenstoelen, althans ik niet, ik moet mijn eerste amethist en hazenpootje nog vinden. In dit blog vind je dan ook geen zeldzame soorten en evenmin heb ik gebruik gemaakt van genoemde hulpmiddelen. Ik heb geprobeerd van een aantal algemene soorten waarvan ik niet eens de naam weet wat plaatjes te schieten die soms net even anders zijn dan een registratiefoto. Daarnaast heb ik ook nog wat bosfoto's gemaakt, vandaar de titel, met behulp van i.c.m. Ik ben hiervoor aan de slag geweest op een natuurbegraafplaats en in een park enkele km's verderop in de stad. 

Ben benieuwd wat jullie hiervan vinden en tevens bedank ik jullie voor de leuke reacties die ik mocht ontvangen op mijn vorige blog over de (witkop)staartmezen. (klik hier)

Groeten, Ad

Naam onbekend maar ik vond de opgekrulde delen aan de steel wel leuk.

Dit zullen wel een soort bundelzwammen zijn tegen een halfvergane stobbe. Ik vond het bokeh in de achtergrond wel leuk.

Hetzelfde groepje wat verder ingezoomd met de macro-lens.

De vliegenzwam (die ik dan wel ken) waar ik met de groothoeklens onder gekropen ben.

En een detail van dezelfde vliegenzwam met de macro-lens.

Het licht viel hier mooi onder een groepje paddenstoelen door. Door het gebruik van een groot diafragma kreeg ik een minimale scherptediepte op de rand van de paddenstoel.

Door er dichter bovenop te kruipen kreeg ik nog meer abstractie met veel onscherpte.

Het was even zoeken naar het juiste standpunt om de hoed en de lamellen van deze paddenstoel goed in beeld te krijgen.

Verderop in het bos vond ik enkele inktzwammen. Die had ik al vaak gefotografeerd dus probeerde ik nu maar eens een detailopname van de hoed te maken. Achteraf zag ik dat de scherpte naar de hoeken wat beter had gekund.

Aan het einde van een pad zag ik een groepje berken waarbij het licht op de stammen viel die daardoor tegen de donkere achtergrond geaccentueerd werden.

Hier wilde ik wel even wat mee experimenteren via intentional camera movement (i.c.m.) Door met een wat langere sluitertijd de camera rustig van onder naar boven te bewegen kreeg ik dit beeld.

Door met dezelfde instelling de camera van rechtsboven naar linksonder te bewegen ontstond dit wat spookachtige en enigszins schilderachtige beeld.

Met nog wat meer beweging leek het of de bomen in brand stonden. Ik besef dat niet iedereen hiervan gecharmeerd is, maar ik vind het af en toe wel leuk om te doen en te kijken wat er allemaal mogelijk is met een camera.

Terug weer naar de conventionele fotografie zij het met veel onscherpte in de voorgrond en een diagonale compositie die de lijn van de achtergrond volgt.

En met onscherpe herhalingen in de achtergrond.

Mos vind ik een fijne ondergrond om paddenstoelen te fotograferen.

Tussen de versteende resten van deze stammen stak dit groepje zwammen de kop op.

Toch maar weer terug naar het meer abstracte met heel weinig scherptediepte. Een stukje steel en hoed van de achterste paddenstoel doen ook nog mee in de compositie.

Ik zag deze twee paddenstoeltjes staan en besloot eerst maar eens een registratiefoto te maken.

Hier moest meer in zitten. Ik besloot mijn standpunt iets te wijzigen zodat de voorste paddenstoel wat dichterbij kwam staan en ik zette het diafragma wat verder open zodat er ook meer onscherpte in de achtergrond ontstond.

Tenslotte kroop ik nog dichter naar de linker paddenstoel om een deel daarvan in beeld te nemen en de foto verder te abstraheren.

Ik vond een bijna vergane stinkzwam en maakte een foto van dit door resten omgeven zwarte gat om de vergankelijkheid van de fungiwereld te verbeelden.

En om weer in de realiteit te komen dit gebundelde diagonale groepje dat uit een boomstam ontsproot.

Slotwoord: mijn eerste blog in het nieuwe jaar zowaar niet over vogels, maar die zullen de komende tijd nog ruimschoots aan bod komen. Tot de volgende keer.