Fotohut in de regio

Een bevriend natuurfotograaf en tevens enthousiast fotohutbouwer bezit op diverse plaatsen in de regio zo'n zelfbouwhutje op plekken die vogelrijk zijn en waar regelmatig leuke soorten op het aangeboden voer komen.
Afgelopen zomer nestelden bij een van die hutjes enkele paartjes bonte vliegenvanger. Ik vond het dan ook heel fijn dat ik op verzoek een middagje, samen met hem, van dit hutje gebruik mocht maken met als doel uiteraard opnames van de bonte vliegenvanger te maken.
We spraken af op een zaterdagmiddag en troffen elkaar op een naburig dorpsplein om van daaruit verder naar het hutje te rijden. Ik was er al eens vaker geweest om alleen een kijkje te nemen en wist dat het heel goed verscholen in een bosje lag op particulier terrein dicht bij de openbare weg.
We installeerden onze spullen en onszelf in de op maaiveldhoogte gelegen hut en na her en der wat voer aangeboden te hebben begon het wachten. Dat duurde niet lang, al gauw dienden zich de eerste merels, vinken, spreeuwen, roodborsten, kool- en pimpelmezen aan. Maar daar kwamen we niet voor. Na geruime tijd liet ook een mannetje goudvink zich zien evenals een fitis. De bonte vliegenvanger bleek erg schuw te zijn en kwam die middag niet tot bij de hut, maar het mannetje liet zich een stuk verderop wel zien in een boom voor de hut. Ik kon er, weliswaar van wat ver weg, toch enkele leuke foto's van maken en met wat crop- en photoshopwerk vond ik het toch alleszins redelijke opnames.
Een kort blog ditmaal voor de afwisseling, veel kijkplezier en bedankt nog voor jullie reacties op het vorige (slot)blog van het Lauwersmeer en de Groningse polders. (klik hier)

Groet,
Ad

Bonte vliegenvanger mannetje. Het was vrij donker in het bos en tussen het gebladerte van de boom in de achtergrond viel wat licht binnen wat dan weer een fijn bokeh veroorzaakte.

In het vijvertje voor de hut kwam regelmatig een jonge winterkoning even drinken.

Deze jonge winterkoning was niet echt schuw, hij vertoonde geen enkel wantrouwen en voelde zich blijkbaar op z'n gemak.

Aan de nog lichte delen van de snavelbasis kun je zien dat het een jonge vogel is. Die lichte delen vervullen een signaalfunctie voor de oudervogels tijdens het voeren.

Een andere bezoeker die zich tijdens deze sessie liet zien was dit mannetje goudvink.

Hier is aan zijn stierennek duidelijk te zien waar hij zijn Engelse naam Bullfinch aan te danken heeft.

Ook deze goudvink toonde weinig argwaan ook al zat hij zo dichtbij dat ik hem met m'n 300 mm. nauwelijks helemaal in beeld kreeg.

Ik beperk me tot deze vijf beelden maar ik kon er een hele serie van schieten. Ik vind het een van de mooiste soorten van de vinkenfamilie. Vroeger heb ik hem zelf in de volière gehad, het is een hele rustige vogel.

Ook een spreeuw met z'n spikkelkleed kwam even een bad nemen.

Hij kwam zo dichtbij dat ik een portretje moest maken. Prachtige oliekleuren heeft in z'n verenkleed.

Eindelijk liet zich dan toch de vogel zien waarvoor ik gekomen was, de bonte vliegenvanger.

Ik had gehoopt dat hij even wat dichterbij zou komen op het aangeboden voer, maar kennelijk was er in de directe omgeving van de hut genoeg eten voorhanden.

Maar ach, hier ben ik toch heel content mee, in het andere geval had ik niet zo'n achtergrond gehad.

Tenslotte kwam ook deze fitis nog even langs.

Ook hij wilde na zo'n warme middag wel even een bad nemen.

Zo'n natte vogel is natuurlijk erg kwetsbaar, ze houden dan voortdurend de omgeving in de gaten op mogelijke predatoren.

Slotwoord: het waren niet zo heel veel soorten deze middag waar ik leuke foto's van kon maken, maar de bonte vliegenvanger waar ik voor kwam heb ik aardig in beeld gekregen en daarnaast was ik heel content met de opnames die ik kon maken van het mannetje goudvink.
Nogmaals dank aan de eigenaar voor de gelegenheid die ik kreeg om van zijn hut gebruik te mogen maken.

Lauwersmeer en de Groningse polders (slot)

De afgelopen twee blogs wijdde ik al aan bovenstaand onderwerp, vandaag het laatste gedeelte. Ik maakte de afgelopen jaren best veel foto's in dit gebied, maar het is er zo vogelrijk dat ik er nog lang niet uitgekeken ben. Zodoende nog genoeg materiaal voor toekomstige blogs.
Zoals gezegd vandaag dus het laatste gedeelte van 2017 waarin naast typische bewoners van waterrijke gebieden ook een aantal weide c.q. rietvogels voorbij komen. De foto's zijn veelal gemaakt vanuit openbare vogelhutten en vanuit de auto als mobiele schuilhut zodat ik geen keuze had voor een ander (laag) standpunt. Behalve het maken van vluchtopnames en gedragsfoto's waar ik me de laatste jaren vooral op heb toegelegd is dat een punt waar ik de komende tijd vooral wat meer aandacht aan wil gaan besteden.
Veel kijkgenoegen weer en bedankt voor jullie reacties op het vorige blog (klik hier)

Groet,
Ad

Bij het Lauwersmeergebied staat een opengewerkt profiel van cortenstaal van een zeearend. Ik heb een foto van een vleugelpunt gemaakt en daar een (zelf)gemaakte foto van een zeearend in gefotoshopt. Beetje fake dus, maar ik maak ook regelmatig audio-visuele presentaties en dit leek me nou, met een tekstje er nog in, een leuke openingsfoto.

Even dacht ik hier aan een rosse grutto, maar ik mis toch duidelijk de opgewipte snavel, ik houd het op een juveniele IJslandse grutto. 

Leuk als hij dan even de onderkant van z'n vleugels laat zien.

Typische bandering op de vleugels van de grutto.

Synchroon foerageren samen met een kemphaan op de achtergrond.

Watersnip in z'n typische biotoop, lekker plas-dras waar hij diep z'n snavel in kan steken.

In de haven van Lauwersoog zwom dit vrouwtje middelste zaagbek.

Middelste zaagbek, goed te onderscheiden van de grote zaagbek door de diffuse grens tussen de kop/hals en borst.

Roodborsttapuit mannetje.

De kleuren van z'n borst komen terug in de herfstkleuren op de achtergrond.

Samen in een rietstengel, mooi dat ze in hetzelfde scherptediepteveld vallen, maar wat die onderste vogel nou precies is, is me niet echt duidelijk. Op de volgende foto's zou ik zeggen een grasmus, maar als ik hem hier op die stengel zie zitten is hij duidelijk kleiner dan de roodborsttapuit terwijl dat toch juist andersom is.

 Wie het weet mag het zeggen.

Grasmus?

Kluten zijn sierlijke, gracieuze vogels, ik heb ze al vaak gefotografeerd. Hierbij enkele foto's waarbij ze die sierlijkheid tonen.

Met op de achtergrond nog een kievit en een wintertaling.

De dans van de kluut.

Even later werd duidelijk waarom hij zo z'n best deed toen er een vrouwtje in de buurt kwam.

Ze verdween weer even snel, maar hij ging gewoon door met dansen.

Als dit nog niet je best doen is.

Deze bergeend was een andere uitslover, maar die was aan het badderen

Bergeend.

Juveniele rietgors.

Juveniele rietgors, best lastig te onderscheiden van de bosgors, maar die is veel zeldzamer.

Oeverloper die eens lekker z'n veren opschudde.

Oeverloper, twee foto's uit een hele serie die ik er van kon maken.

Wilde eend, zeer algemeen, maar met een mooie blauwe vleugelspiegel.

Beetje gelijkend op de wilde eend maar met een groene vleugelspiegel i.p.v. een blauwe is deze juveniele wintertaling hiervan duidelijk te onderscheiden.

Jonge gele kwikstaart die eens lekker z'n vleugels strekt.

In een vorig blog heb ik al eens zeearenden laten zien, hier nog een bijzondere ontmoeting.

Toen hij de landing inzette verscheen er plotseling ook een vrouwtje bruine kiekendief in beeld. Hier zie je het duidelijke verschil in grootte.

De bruine kiekendief vloog vervolgens maar wijselijk door.

Zeearend in z'n territorium, een machtig gezicht.

Geen mooi gevormde spreeuwenwolk, maar het waren er wel onnoemelijk veel. Laatste foto boven het Lauwersmeer voordat we weer naar huis gingen.

Niet iedereen zal ervan houden, maar soms wil ik nog wel eens wat experimenteren met lange sluitertijden e.d.

Of nog verder doorgevoerd, hier ben ik wat met de schuifjes en de kleurinstellingen van Photoshop aan de gang gegaan, het resulteert in een bijna abstract beeld van deze spreeuwenwolk.

Slotwoord: hoewel ik slechts een klein deel van de opnames van de kluten en de oeverloper heb opgenomen en de foto's van de kemphanen helemaal heb weggelaten (hier besteed ik samen met andere jaren nog een apart blog aan) is het toch weer een (veel) te lang blog geworden.