Recent werd ik benaderd door Knives and Tools https://www.knivesandtools.nl/nl/ct/eden-quality-verrekijkers.htm als onderdeel van de KATO Group BV uit Apeldoorn om voor hen, in mijn hoedanigheid als natuurfotograaf, die veelvuldig een verrekijker gebruikt, een kijker uit hun EDEN assortiment te testen en hiervoor een review te schrijven.
Welkom op mijn blog, waar u niet alleen mijn recente natuurfoto's kunt zien, maar waar ik u af en toe ook meeneem naar een kijkje in mijn archief dat ik in de loop der jaren heb aangelegd en waar ik regelmatig op terugkijk om nog eens te genieten van de sfeer van de fantastische momenten die ik in de natuur beleef. Nog steeds raak ik verwonderd door de schoonheid en samenhang van flora en fauna. Als u na het zien van de foto's een reactie wilt achterlaten stel ik dat zeer op prijs.
Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.
Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.
donderdag 7 februari 2019
EDEN verrekijker
Recent werd ik benaderd door Knives and Tools https://www.knivesandtools.nl/nl/ct/eden-quality-verrekijkers.htm als onderdeel van de KATO Group BV uit Apeldoorn om voor hen, in mijn hoedanigheid als natuurfotograaf, die veelvuldig een verrekijker gebruikt, een kijker uit hun EDEN assortiment te testen en hiervoor een review te schrijven.
vrijdag 25 januari 2019
Baardmannen enz.
Bekende hotspots in dat opzicht zijn de Rietputten bij Vlaardingen (zo lang als het nog duurt) en het Jaap Deensgat bij het Lauwersmeer. Die eerste locatie ben ik eens naar toe gereisd en zonder ook maar een foto te kunnen maken weer huiswaarts gekeerd terwijl ik bij het Lauwersmeer al wel meerdere malen leuke foto heb kunnen maken. (klik hier)
Het was dan ook leuk toen ik ontdekte dat zich hier in de omgeving in de rietkraag van een kleine plas ook enkele baardmannetjes ophielden. Het was nog knap lastig om er goede foto's van te maken, de rietkraag was weliswaar klein, maar vrij dicht en omdat het toch wel behoorlijk waaide bleven de vogeltjes veelal onderin zitten. En als ze dan een keer naar boven kwamen waaide er bijna altijd wel weer een rietstengel voor. Toch is het me gelukt om wat leuke foto's te maken, zelfs enkele waar ik al lang op gehoopt had n.l. acrobatisch, met de pootjes gespreid hangend tussen twee rietstengels.
Omdat het anders wat kort zou worden heb ik nog enkele losse foto's, gemaakt op andere plekken en op andere locaties, aan dit blog toegevoegd.
Bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blog over Diverse restjes "klik hier" en veel kijkplezier bij dit blogbericht.
Groet,
Ad
Een beeld waar ik al lang naar op zoek was, een baardmannetje hangend als een aapje tussen twee rietstengels.
Ze moeten erg veel rietzaden eten om aan hun energiebehoefte te voldoen. Best lastig overigens om goed te belichten met het tegenlicht.
Als een Epke Zonderland die zo aan zijn ringoefening begint, of is het meer de brug met ongelijke leggers.
Wat is het dat deze vogeltjes zo aaibaar maakt, is het dat gele kraaloogje of het mooie zachte aaneengesloten verendek.
Vreemde naam eigenlijk baardman, snorman zou beter in de richting van zijn voorkomen zijn.
Aalscholver toont zijn mooie verenpak een houding die nodig is om dat pak te drogen omdat hij niet over een vetklier beschikt.
Deze grutto zat in mooi avondlicht.
Landende grutto in een plasje bij het Zuidlaardermeer.
Patrijs mannetje dat ik fotografeerde aan de rand van de Groote Peel. Een vogel waar het helaas zeer slecht mee gaat. In de loop van mijn natuurfotografie-activiteiten zie ik ze steeds minder, de populatie is drastisch afgenomen, ja zelfs gedecimeerd tot slechts enkele procenten t.o.v. de jaren 70.
Het is te hopen dat de randbeplanting met kruiden die ik afgelopen jaar op diverse plekken langs akkers in het hele land heb waargenomen de populatie weer enigszins overeind helpt.
Groene specht vrouwtje in het gras op zoek naar emelten en engerlingen.
Ringmus, beetje vreemd gezicht de onscherpe boom op de voorgrond tegen de scherpe op de achtergrond. Ook deze soort zie ik steeds minder t.o.v. een tiental jaar geleden.
Tenslotte nog een kemphaan mannetje gedeeltelijk in zomerkleed, gefotografeerd bij het Lauwersmeer.
Slotwoord: de laatste tijd heb ik de neiging om de foto's wat lichter en minder contrastrijk af te werken. Zo ook bij de baardmannetjes. Op mijn Windows Photo Viewer met witte achtergrond zien ze er dan goed, maar, of het komt door de zwarte achtergrond van mijn blog weet ik niet, maar de foto's zien er dan wat flets uit. Ik heb ze daarom voor dit blog toch nog maar wat meer contrast en helderheid meegegeven.
zondag 30 december 2018
Diverse restjes wegwerken
Ik heb daarom besloten om een blogje te wijden aan deze "afvallers" aangevuld met nog wat recenter werk. Ik hoop dat jullie het ook de moeite waard vinden om hier een blik op te werpen en er iets van te vinden.
Bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blog over de Winter (klik hier)
Groet,
Ad
In een plasje bij de wijk waar ik woonachtig ben verscheen gedurende een aantal dagen ineens een lepelaar die daar foerageerde. Dit plasje maakt onderdeel uit van het herstel van het beekdal en als een lepelaar zich zo snel na de voltooiing hiervan thuis voelt kun je wel spreken van een succesvolle realisatie van dit plan. Het bleek overigens dat deze lepelaar deel uitmaakte van enkele paartjes die dat jaar voor het eerst succesvol broedden op de Strabrechtse Heide een plek die toch een kleine 25 km. verderop ligt. Ze gaan dus blijkbaar best ver weg om eten te zoeken voor de jongen.
Ander beeld op een andere plek t.w. de Weerribben waar deze zes lepelaars kwamen overvliegen.
Wintertaling, de mannetjes van dit kleine eendje zijn vele malen kleurrijker, maar het vrouwtje mag met haar groene vleugelspiegel toch ook best gezien worden. De foto maakte ik bij het Lauwersmeer.
Eveneens bij het Lauwersmeer deed een aantal jonge gele kwikstaarten zich tegoed aan de talloze muggen die daar tussen de rietkragen rond dansten.
Geluk als je dan zo'n mugje mee kunt fotograferen.
Deze witte kwikstaart wist een juffertje te verschalken, ik denk dat het een houtpantserjuffer is.
Een watersnip strekte eens lekker zijn vleugels waardoor er wat kringen in het verder rimpelloze water ontstonden. Het spiegelbeeld kreeg ik er als bonus bij.
Daarna begon het poetsen van de veren waarbij de prachtige staart zichtbaar wordt. Deze staart bevat enkele stugge buitenpennen die bij de baltsvlucht kunnen gaan resoneren waardoor er een blatend geluid ontstaat waaraan de watersnip zijn bijnaam te danken heeft: hemelgeit.
In de achtergrond is nog een kemphaan zichtbaar.
Kemphaantje dat foerageert tussen het ondergelopen gras. Van deze soort met bijzondere geslachtskenmerken maakte ik afgelopen jaar een serie die in een volgend blog nog aan bod komt.
Groepje goudplevieren met linksonder nog een eenzame kievit.
Goudplevier met nog voor een groot gedeelte in zomerkleed. Ze zien er in grote groepen in winterkleed wat grauw uit, maar zo'n individu in zomerkleed vind ik werkelijk een beauty.
De foto oogt wellicht wat rommelig, maar het gaat mij hier om de reuzenstern rechtsboven en met name om te laten zien hoe groot hij inderdaad is als je daar net achter de kluten ziet staan.
In de loop der jaren heb ik al heel wat ijsvogelfoto's gemaakt. Omdat ik het zo'n prachtige vogels vind wil ik er ook in dit blog enkele toevoegen.
Soms hebben ze maar een heel dun takje nodig als uitkijkpost....
....om van daaruit vissen op te sporen.
Maar soms is datzelfde takje ook wat te dun om je evenwicht goed te bewaren.
Wat mij dan weer de gelegenheid geeft om wat plaatjes te schieten met "beweging".
Dit is dan toch weer wat stabieler om op te gaan zitten.
Maar je kunt het natuurlijk ook overdrijven met zo'n dikke stronk.
Ook torenvalken kiezen vaak zo'n (te) dun takje.
En dat is natuurlijk vragen om problemen, hier grijpt hij (zij) er volledig langs in een poging een insect te bemachtigen.
Dan kun je beter op je vertrouwde manier te werk gaan, biddend in de hoop dat een muis zich met zijn urinespoor verraadt.
Ook een klapekster kiest graag een hoge uitkijkpost om van daaruit zijn territorium te overzien.
Dit is toch wat safer.
Een andere klauwierensoort is de grauwe klauwier die ik al jaren volg aan de randen van de Groote Peel. Ik maakte al vele foto's van dichtbij, soms zelfs close-ups, maar nu kreeg ik de kans het mannetje eens in z'n natuurlijke omgeving te fotograferen met de bloeiende wilgenroosjes in de ondergrond.
Een wat gewaagde foto van een paartje futen, in vol tegenlicht waardoor bokehringetjes ontstaan. Zal waarschijnlijk niet bij iedereen in de smaak vallen.
Ook alleen aan de waterkant te vinden, de grote gele kwikstaart, hier aan de oever van een stromend beekje waar verwarmd, maar gezuiverd afvalwater op geloosd wordt.
Op de uitkijk voor mugjes die boven het wateroppervlak cirkelen.
Tenslotte nog een groene specht die in onze tuin achter een wilgpeer probeerde verstoppertje met me te spelen.
Na een tijdje kon ik hem (haar, het is een vrouwtje) toch in vol ornaat op het grasveld te grazen nemen.
Slotwoord: Bij dit laatste blog dit jaar wil ik iedereen bedanken die afgelopen jaar mijn blog bekeken heeft en/of de moeite genomen heeft een reactie achter te laten. Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een uitstekend (fotografisch) nieuwjaar.

















































