Zwarte stern

In de vroege zomer van 2024 hebben we een tochtje gemaakt naar de Ameide, om preciezer te zijn de Zouweboezem. We gingen speciaal voor de zwarte sterns en de purperreigers, waar het gebied bekend om staat. Ik heb me, behoudens enkele kleine zijstapjes, in dit blog met name gericht op de zwarte sterns en, hoewel het weliswaar nog in de periode was dat er jongen op de nesten zaten, heb ik me toch vooral bezig gehouden met het fotograferen van de vliegende sterns omdat in dit gebied de nesten zich voornamelijk  bevinden op van die foeilelijke vlotjes met gaas er omheen. Van een kant begrijpelijk om predatie zoveel mogelijk te voorkomen, maar voor natuurfotografen een crime. Ook de purperreigers lieten zich zien, een prachtige reigersoort, maar omdat het blog dan te lang zou worden komen die een volgend keer aan de beurt, temeer omdat ik die foto's nog moet bewerken. Ook de zwarte sterns komen dan in een andere setting nogmaals aan de beurt.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie leuke reacties op het blog over de "Local patches". (klik hier)

Groeten, Ad

De zwarte stern zoals hij vaak boven de broedeilandjes vliegt.

Bij de eerste serie die ik maakte was de achtergrond nogal onrustig. Dat leek onvermijdelijk omdat de vogels steeds tegen de achtergrond van een rietkraag vlogen die vlak daarachter was. Je hebt dan al gauw teveel scherptediepte.

Sterns hebben best lange vleugels en daarin is de zwarte stern geen uitzondering.

Zwarte sterns zijn heel gracieus, soms hangen ze heel even stil in de lucht en spreiden dan hun staart.

Toen we bij de Zouweboezem aankwamen vlogen er al enkele zwarte sterns over.

Dit was voor mij al meteen een uitdaging om te proberen ze vliegens te fotograferen, hetgeen erg lastig is, het gaat razendsnel.

Lopend langs de rietkragen kom je regelmatig rietgorzen tegen.

Zeker als ze zingen verraden ze zich meteen, ze zitten altijd hoog in een rietstengel. Namen de baardmannetjes daar maar eens een voorbeeld aan.

Terug naar de zwarte sterns, soms vliegen ze laag over de lelie- en plompenbladeren onderweg naar de jongen. 

De gele plompenbloemen als lichtjes in de achtergrond.

Zwarte stern die net tevergeefs naar een visje gedoken heeft, de waterdruppels zitten nog op z'n kop en borst.

Hier zie je goed hoe complex het hele verenpakket is, dat geldt uiteraard niet alleen voor de zwarte stern.

Hier heb ik geprobeerd de vogel in vlucht van achteren in symmetrie te fotograferen.

Zwarte stern.

Tussentijds maakten we een wandeling over het vlonder pad waar ik deze blauwborst tegenkwam. Hij zat behoorlijk verscholen tussen de bladeren en takken.

Zwarte stern.

Sterns in z'n algemeenheid zijn zeer behendige vliegers, ze kunnen zeer snel zwenken als ze achter een prooi aan zitten. Zoals hier blijkt duiken ze niet alleen visjes op, maar vangen ze ook insecten. libellen staan hoog op het menu.

Soms hangen ze even stil boven het water, het moment om foto's te maken.

Ze klapwieken even....

...om vervolgens het water in de duiken op jacht naar een visje.

Aan de andere kant van de boezem zat deze groenling in het topje van een conifeer.

Groenling.

Hoewel de achtergrond dan toch nog enigszins onrustig is vind ik het toch mooier als de vogels boven het lelieveld vliegen.

Met een wat langere sluitertijd krijg je wat meer "beweging" in de vleugels.

Zwarte sterns zijn, evenals de witwangstern en de witvleugelstern, zg. moerassterns, vandaar ook hun voorkeur voor dicht begroeid water. Hier aast hij op een visje.

Zwarte stern vlak voor de duik, ook weer met een lange sluitertijd, dat was ook wel nodig omdat ik snel de iso-waarde had teruggezet van 1000 naar 400.

Beetje meegetrokken met de vliegende vogel.

Ik hield ook de lucht in de gaten, ze vliegen dan veel sneller, reden waarom ik hier een sluitertijd van 1/4000 sec. gebruikte.

Je moet dan wel de belichting goed in de gaten houden, maar dat is bij een systeemcamera niet moeilijk, je ziet immers in je oculair meteen het resultaat, in tegenstelling tot bij een spiegelreflex.

Door een andere plek te kiezen, waarbij de achtergrond wat verder weg was, kreeg ik gaandeweg ook wat meer vat op de achtergrond.

In volle vaart op het doel af, de pootjes geven hier een leuk kleuraccent.

Duikende zwarte stern.

Met een nog iets rustigere achtergrond.

Soms kwamen de vogels zo dichtbij langs gevlogen dat ze nauwelijks in beeld te krijgen zijn, dan moet je ook wat geluk hebben.

Hier zie je duidelijk het effect als de achtergrond, hier een weiland, verder weg is van je onderwerp.

Het lukte me steeds beter om de achtergrond in de foto's een rol te laten spelen, hier is de stern omgeven door de "lichtjes" van de plompen.

Evenals bij deze, leuk als hij dan ook nog even zijn pootjes laat zien.

Tenslotte kreeg ik ook tegen de achtergrond van de rietkraag de foto's die ik voor ogen had.

Zwarte stern.

Zwarte stern.

Slotwoord: Een erg lang blog doch slechts een fractie van de foto's die ik van deze sessie bewerkte. De purperreigers uit dezelfde sessie komen in een later blog aan bod. Volgende keer eerst wat recente foto's van enkele bosvogels. Tot dan.

Local patches

Er zijn zo een aantal natuurgebieden waar je regelmatig terugkomt, vaak ingegeven door de ervaringen en ontmoetingen die je daar eerder hebt gehad. Meestal zijn dat gebieden die niet te ver van huis liggen en waar je met de besteding van enkele uurtjes al een redelijke kans maakt op succes. Het meest voor de hand liggend is natuurlijk je eigen achtertuin als meest dichtbije locatie, maar voor mij is dat b.v. ook Texel, het Lauwersmeergebied en de Zeeuwse delta als we daar op vakantie zijn. Maar in mijn directe omgeving liggen ook enkele van die gebieden op slechts enkele tientallen km's afstand waar ik graag enkele uurtjes mag vertoeven. Dit zijn b.v. de Groote Peel met zijn randgebieden, de Strabrechtse Heide en ook enkele natuurpareltjes op de grens van Nederland en België en de rand van Brabant en Limburg.

Over enkele van die laatste gebiedjes gaat dit blog. Zoals ik in mijn vorige blog aangaf gaat het niet echt om spectaculaire soorten op een enkeling na, maar dat kan ook niet altijd. Ik probeer dan altijd wel om de soort zo mooi mogelijk vast te leggen en daarbij iets van het gedrag, habitat of vlucht mee te nemen, onder de noemer: beter een goede foto van een "gewone" soort dan een flutfoto van een bijzondere of zeldzame soort.

In tegenstelling tot wat ik in het slotwoord van het vorige blog over de witte en zwarte ooievaars (klik hier) aangaf, is het me wederom niet gelukt om het blog wat kort te houden. Veel kijkgenoegen.

Groeten, Ad

Ik vind lepelaars prachtige en vooral sierlijke vogels, maar het is bij het fotograferen nog best lastig om het wit onder controle te houden zodat het niet uitbijt.

Ze verblijven en broeden op een eiland in deze plas, maar komen regelmatig naar de rand gevlogen om te foerageren of nestmateriaal te verzamelen.

Ik fotografeerde hem hier net voor de landing.

Deze roodborst zat wat rond te kijken, niet bijzonder, maar ik vond de kleur van de achtergrond, de paal en de roodborst wel aardig, ton sur ton.

Krakeenden zijn tegenwoordig heel algemeen, hier het mannetje en het vrouwtje gemoedelijk als koppeltje bij elkaar.

Maar het kan heel anders, als een ander mannetje te dichtbij komt bijt het vrouwtje flink van zich af.

En uiteraard is de vrouw ook hier (terecht) de bovenliggende partij.

Op zich is een knobbelzwaan al een prachtige, sierlijke vogel waarbij je evenals bij de lepelaars moet oppassen met het wit, voor je het weet is het uitgebeten.

Maar hij wordt nog sierlijker als hij zijn vleugels uitslaat.

Maar ook imponerend als hij met die vleugels begint te klapperen.

Ze bereiken met die vleugels een flinke spanwijdte van wel 2,40 mtr. en hij doet daarbij nauwelijks onder voor een zeearend.

Het gezegde luidt zo trots als een pauw, maar deze knobbelzwaan kan er ook wat van.

Hier trekt hij z'n vleugels weer in en hier ze je pas hoe ontzettend complex die vleugelstructuur is.

In de bosjes op de oever zat dit kleurige vinkenmannetje, ik fotografeerde hem tussen de takken door. 

Tussen de oevervegetatie scharrelde een paartje wilde eenden.

En in de lucht joegen een drietal mannetjes soortgenoten achter een vrouwtje aan.

Over het water kwam een grote zilverreiger, nog in winterkleed, aangevlogen.

Om te landen op een grote tak die in het water lag. Ook bij deze soort moet je goed opletten dat je de belichting goed onder controle houdt.

En ook bij deze vogel zie je hoe mooi de verenstructuur van de vleugel is.

In een recent heringericht natuurgebied op de Nederlands/Belgische grens lopen een aantal taurossen om het gebied te begrazen.

Het is een oerrund dat zomer en winter buiten kan verblijven.

Ze zijn er in diverse kleurslagen, ook in combinatie met elkaar.

Terug naar het andere ven waar deze blauwe reiger overvloog.

Blauwe reiger.

Futen zijn er altijd wel te vinden, hier z'n veren poetsend.

Dat ene foute veertje zat net wat dieper.

En ook die kopveren moeten gepoetst worden, valt niet mee met die grote gelobde poten.

Plotseling vloog er een visarend over.

Dat zijn natuurlijk de krenten in de pap die je niet wilt missen, ook al vloog hij dan wat ver weg.

Een andere knobbelzwaan strekte nog even z'n vleugels uit.

De grauwe gans is daar blijkbaar niet van onder de indruk.

Deze meerkoet vindt het ook allemaal wel prima. In tegenstelling tot het uitbijten van het wit bij de voorgaande soorten moet je bij de meerkoet uitkijken dat het zwart niet helemaal dichtloopt.

In de verte kwam weer een lepelaar aanvliegen.

Gauw scherpstellen om nog wat leuke vliegbeelden te maken.

Wat een schoonheid zo'n volwassen vogel.

Vliegende lepelaar.

Tenslotte nog deze laatste foto waarbij hij als een engel in zijn vleugels hangt.

Slotwoord: Volgende keer waarschijnlijk foto's van de zwarte stern en de purperreiger die ik vorig jaar maakte tijdens een tochtje naar de Zouweboezem. Ik moet die foto's nog bewerken dus het volgende blog kan nog wel even op zich laten wachten. Tot dan.