Middelste bonte specht een welkome kerstgast.

Enkele decennia geleden kwam hij nauwelijks nog in Nederland voor en ik kan me nog levendig het euforisch gevoel herinneren bij het zien van de eerste foto's van deze prachtige specht. Destijds werd hij in Nederland sporadisch op enkele plekken gezien, totdat ook de eerste foto's getoond werden die vanuit een vogelhut waren gemaakt. Ik ben er destijds diverse malen naar op zoek geweest in parken met een oud loofbomenbestand, maar vond hem nooit. Totdat er in september 2021 plotseling eentje in onze achtertuin neerstreek, ik was daar toen erg blij mee en het duurde vervolgens nog enkele jaren totdat ik er weer eentje zag. Het was destijds bij een hut in Oosterhout die ik samen met René had gehuurd. Echter toen die daar tegen een stam ging hangen kon ik hem nauwelijks zien omdat ik op een dusdanig plek in die hut zat dat hij net achter die stam zat. Terwijl René enkele prachtige foto's maakte kon ik slechts toekijken. Ik herinner me nog dat ik daar erg van baalde, maar het was even niet anders.

Tot eerste kerstdag vorig jaar toen we aan de keukentafel zaten en er plotseling weer een middelste bonte tegen een boomstam in onze achtertuin ging hangen. Mijn vrouw zag hem als eerste en dacht aanvankelijk met een kleine bonte te maken te hebben. Snel naar boven natuurlijk om de camera te halen in de hoop dat hij nog even bleef zitten. Nou dat deed hij wel en zelfs meerdere keren die dag en ook de volgende dag. In totaal maakte ik wel 400 foto's en na veel selectiewerk en bewerken heb ik alvast een serie klaar die ik hier laat zien. De rest moet ik nog bewerken en zal ik op een later tijdstip nog in een blog verwerken.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor de fijne reacties op mijn vorige blog over de Luijsen (klik hier)

Groeten, Ad

Middelste bonte specht. Er staat een witte moerbei op ong. 4 mtr. van het keukenraam. Soms kwam de specht zo dichtbij zitten dat ik hem niet meer helemaal op de foto kreeg, zelfs niet terug gezoomd tot 180 mm. Dan maar een close-up.

Dit was de foto die ik in sept. 2021 maakte, ik heb hem volgens mij al eens in een blog opgenomen, maar voor de volledigheid plaats ik hem nogmaals. Aan de nektekening kun je zien dat het om een ander exemplaar gaat.

Als ik deze dan zo zie zou je bijna denken dat het om nog weer een ander exemplaar gaat dan in de openingsfoto.

Hij was continu alert of er geen roofvogel in de buurt was.

De afstand tot de achtergrond was ver genoeg om met de telelens een fijn zacht bokeh te krijgen.

Soms draaide de specht naar de andere kant van de boom, ik vond het prima, kreeg ik toch weer een iets andere compositie.

En ook het licht veranderde in korte tijd waardoor ik ineens veel "warmere" foto's kreeg.

Ook speelde ik met de compositie om wat diversiteit in de serie te krijgen.

Ik heb diverse uitsneden en belichtingen geprobeerd zoals hier met de hele stam erop, maar die vond ik door de lege ruimte links naast de stam toch wat minder.

Als tegenhanger daarvan deze flinke crop.

Uiteindelijk kwam ik toch bij deze uitsnede uit, overigens een andere foto als die hierboven.

Ineens ontdekte de specht het kleine insectenhotelletje. Het hangt er sinds de zomer en ik heb niet gezien dat er ooit iets in kwam, maar de specht wist er toch wat uit te peuteren.

Hij vond het blijkbaar wel interessant en bleef het geruime tijd onderzoeken.

Hetgeen mij dan weer enkele leuke gedragsfoto's opleverde.

Middelste bonte specht hangend aan een insectenhotel.

Hij bleef het heel interessant vinden en liet het kastje voorlopig nog niet los.

Een close-up van de mibo aan het insectenhotel vond ik ook wel leuk.

Een opname van de specht tegen de bast van de moerbei gekleefd.

Hij bleef maar op en neer pendelen tussen de moerbei en de stam van deze linde. Dit is een geliefd boompje voor veel tuinvogels die op bezoek komen, hij staat vlak bij het aangeboden voer en heeft een dichte kruin waar ze meteen in vliegen als ze iets gescoord hebben, ze zitten er immers veilig voor een evt sperwer.

Middelste bonte specht.

Het licht werd alsmaar mooier, ik maakte veel foto's immers zo'n kans krijg je niet vaak.

Middelste bonte specht.

Middelste bonte specht

Ineens ontdekte de specht een bakje met pindakaas dat op een voerkastje voor pinda's stond bedoeld voor de eekhoorns. Ik had de pinda's daaruit verwijderd omdat die door de regen en sneeuw kletsnat geworden waren.

Ik vond het wel leuk te zien hoe hij aan dat kastje hing. Mooi ook om te zien hoe hij hier zijn staart gebruikt om af te steunen.

En het leverde weer wat andersoortige foto's op.

Tenslotte deed hij zich volop tegoed aan de pindakaas. Hoewel ik eigenlijk liever geen vogels fotografeer met voer in hun snavel vond ik het hier wel passen in de serie.

Tenslotte nog deze laatste foto in deze serie van de middelste bonte specht. Met het voer in z'n snavel ging hij nog even tegen de stam van de moerbei hangen terwijl het licht in de achtergrond even heel zacht pastel kleurde.

Slotwoord: Hoewel het wel erg veel foto's van een soort zijn is het nog maar een heel klein deel van de foto die ik die dagen maakte.  Later kon ik nog tegenlichtfoto's met een brandrandje maken. Die komen later nog aan de beurt, maar eerst maar weer eens ruimte voor wat gevarieerdere blogs. Het kerstdiner later op de dag smaakte overigens extra lekker. Tot de volgende keer.

de Luijsen

Het was al laat op een koude november middag toen ik bij een van de hutten in de Luijsen aankwam. Ik had eerst wat boodschappen gedaan en getankt in België toen ik besloot, ondanks dat het snel te donker zo worden, om toch nog maar een uurtje mijn geluk te beproeven. Ondanks dat het van huis uit toch ruim 40 km. rijden is, beschouw ik de Luijsen als een van mijn local patches omdat ik er de afgelopen 15 jaar erg vaak geweest ben en ongeveer weet wat ik er kan verwachten. De laatste paar jaren ben ik er beduidend minder geweest omdat het er, zoals in heel veel natuurgebieden, merkbaar achteruit gaat. Maar dat neemt niet weg dat je er altijd verrast kunt worden met leuke soorten. Zo ook deze middag of liever gezegd dit uurtje. Het was die dag erg koud, maar zonnig geweest en ik weet dat dan op het einde van de middag het licht erg mooi valt en het de moeite loont om nog een uurtje mee te pikken.

Behoudens de meestal gangbare en te verwachten soorten had ik het geluk een soort aan mijn portfolio te kunnen toevoegen die ik nog niet eerder gefotografeerd had. Zo zie je maar dat je bij twijfel toch moet gaan, je kunt altijd verrast worden en dat maakt onze hobby natuurfotografie nou zo leuk.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blog over "Woodscapes" (klik hier)

Groeten, Ad

Blauwe reiger in de spotlight. Hij zat best ver weg zodat ik hem zelfs met m'n 600 mm. niet groot in beeld kon brengen en dat vond ik helemaal geen nadeel. Sterker, en dat zal bij diverse opnames in dit blog blijken, ik fotografeer vogels tegenwoordig graag in hun natuurlijke omgeving omdat ik vind dat ze dan meer zeggingskracht hebben. Daar waar ik vroeger vaak geen foto maakte omdat ik vond dat ze te ver weg zaten ben ik daar nu juist naar op zoek.

Om een indruk te krijgen, het landschap aan de overkant van plas ziet er wat desolaat uit met riet, dode en kale bomen en enkele bomen die hun herfstblad nog niet helemaal hebben laten vallen. Het licht was aanvankelijk nog niet op z'n mooist.

Later in het uur kwam er steeds meer kleur in.

De afwisseling tussen de dode bomen die waarschijnlijk tussen het riet met hun wortels in het water staan en de nog levende bomen daarachter is hier goed te zien 

Voor de hut staan diverse stammen in het water waar regelmatig vogels op komen zitten zoals hier deze aalscholver.

Omdat er niet zo heel veel gebeurde, maar het licht wel steeds mooier werd richtte ik mijn aandacht op enkele paartjes wilde eend, zoals hier het vrouwtje.

Een beetje actie in de vorm van vleugelgeklapper is altijd welkom.

Wilde eend.

Zowel de eenden als de woerden hebben een prachtige paarsblauwe vleugelspiegel die ze onderscheidt van andere soorten eenden.

Ik vond het hier wel leuk dat de eend net boven haar klapperende vleugel uit loerde.

Toen ik de wilde eenden aan het fotograferen was hoorde ik plotseling de schelle, onmiskenbare roep van een ijsvogel. Ik zag hem in een flits voorbij schieten en een heel eind verder in een els op een eilandje in de plas gaan zitten. Met 600 mm. kon ik hem niet groter in beeld brengen, maar dit was mijn kans om hem in mooi licht in zijn habitat in beeld te brengen.

Ik kon enkele foto's maken voordat hij weer door vloog. Enkele mede-fotografen in de hut vroegen wat ik gefotografeerde, ze hadden hem niet eens gezien.

Omdat de ijsvogel vertrokken was en er verder niet zo heel veel te beleven viel richtte ik me weer tot de wilde eenden

Het licht was nog mooi en ook bij de woerd is de blauwpaarse vleugelspiegel en de prachtig iriserende groene kop goed te zien. 

Ook deze woerd gaf een fraai staaltje vleugelgeflapper weg.

Wilde eend in vol ornaat, geen zeldzame soort maar o zo mooi.

Intussen kwam er boven de plas een groep ganzen aangevlogen. Ik herkende gelijk een aantal kolganzen en grauwe ganzen, maar er vlogen er ook enkele tussen die ik niet direct herkende.

De eerste streek neer en ik zag al gauw dat het een rietgans was, maar welke soort rietgans?

Al snel volgden er meer.

En toen de rust terugkeerde en ik ze eens goed kon bekijken bleken het toendrarietganzen te zijn, te herkennen aan de geeloranje band op de snavel. Het was voor mij de eerste keer dat ik deze soort kon vastleggen.

En ook hij gaf een mooi showtje weg.

Toendrarietgans.

Toendrarietgans.

Toendrarietgans. Een andere soort die er op lijkt is de taigarietgans, maar die heeft net een wat andere snaveltekening en komt hier veel minder voor.

De blauwe reiger zat nog steeds op z'n plekje, maar ik vond het licht en de houding net even wat minder mooi dan in de openingsfoto.

Je kunt zo'n ijsvogelfoto natuurlijk wat croppen, maar je verliest al gauw kwaliteit.

Er vielen steeds meer toendrarietganzen binnen.

En de groep zwol aan tot meer dan 30 exemplaren.

Het werd stilaan al wat donkerder en de meeste toendrarietganzen staken hun kop in de veren om hier de nacht door te brengen.

Met de aalscholver als metgezel.

Aan de andere kant van de hut kon ik nog deze blauwe reiger in het laatste avondlicht fotograferen.

Slotwoord: Ondanks de donkere novembermaand kon ik dan toch nog een lyfer fotograferen, ik was er blij mee. Voor het volgende blog heb ik nog geen keuze gemaakt, maar in december kreeg ik een mooi kerstcadeau, op 25 december bezocht een middelste bonte specht meerdere malen onze tuin. Tot de volgende keer.