Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

maandag 27 juni 2022

Boshut in Brabant 1

Het was alweer in oktober 2018 dat ik, samen met twee medeleden van de fotoclub, een boshut huurde in het noorden van Brabant. Deze hut stond bekend als een prima plek om roofvogels te kunnen fotograferen. Zowel buizerd als havik maar ook de sperwer lieten zich er regelmatig zien. Ik schrijf bewust in de verleden tijd want inmiddels is deze hut ofwel gesloten of hij wordt niet meer verhuurd, helaas.

Het voordeel van deze hut was dat je bij aankomst zelf een opstelling mocht/moest maken van de rijkelijk aanwezige materialen. Daar tegenover stond uiteraard dat je na afloop weer alles moest afbreken en opruimen, inclusief de door de roofvogels geplukte veren. En daar hadden we ons aanvankelijk behoorlijk op verkeken. We hadden een mooie opstelling gemaakt en de prooi bevestigd waarna het feest kon beginnen. Maar, omdat we alle drie met verschillende brandpunten werkten bleek al gauw dat dat niet echt ging werken. In mijn geval, met m'n 300 mm. met 2.0 converter, betekende het dat de opstelling veel te dichtbij stond en ik de vogels vaak niet helemaal in beeld kreeg. En omdat er al snel een buizerd op het toneel verscheen en ik in die donkere hut m'n converter niet kon verwijderen resulteerde dat aanvankelijk in (te) krap gekaderde foto's en foto's waar delen van de vogel ontbraken.    

Desondanks wil in deze eerste serie de foto's van een gedeeltelijk blonde buizerd laten zien, de rest volgt later. We hadden namelijk op die bewuste dag bepaald het geluk aan onze zijde, alle hiervoor genoemde roofvogels lieten zich zien en van de buizerd zelfs twee exemplaren, een donkere en deze nagenoeg blonde. Ik heb hiervan een kleine 200 foto's bewerkt en na een strenge selectie deze toch nog lange serie overgehouden. Ik voeg verder niet al te veel tekst toe om het niet teveel tijd te laten kosten om dit blog te bekijken. Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie hele leuke reacties op mijn prijswinnende foto's. (klik hier)

Groeten, Ad


Als openingsfoto dit staatsieportret van de hoofdrolspeler in dit blog. 


Een van de eerste foto's die ik maakte van de buizerd beloofde niet veel goeds, wel scherp maar ik miste een heel stuk van de vogel.


Toen hij even een andere houding aannam lukte het toch hem helemaal in beeld te krijgen.


Maar hij had de prooi gezien onder aan de stam en begon meteen te mantelen.


Dat zag er best wel dreigend uit, durf dan als concurrent maar eens in de buurt te komen. 





Krap gekaderd, dat ging niet anders en dat geldt ook voor een aantal van de volgende beelden, maar om het gedrag in beeld te brengen vind ik het toch wel kunnen.


Al gauw ging hij over om te proberen de prooi te bemachtigen.


Dat ging aanvankelijk nog vrij rustig.






Maar allengs kwam er meer vuur in het spel.



En lukte het stukjes uit de prooi te trekken.






Even leek hij zich te beraden hoe hij er beter bij zou kunnen.



En dat probeerde hij dus zo, met een poot afsteunend tegen de stam en met de andere poot rukkend aan de prooi om hem los te trekken.



Toen dat niet lukte viel hij onder de stam in de vegetatie achter het vijvertje.



En dat vond ik uiteraard helemaal niet erg, zo kon ik enkele leuke portretjes maken door vanaf een laag standpunt door de vegetatie heen fotograferen.



Hij vloog weer terug op de stam, maar realiseerde zich waarschijnlijk dat dit een kansloze missie was.



Op een andere stam hadden we ook nog een prooi bevestigd en toen hij die in de gaten kreeg probeerde hij daar z'n heil te vinden.






Tot mijn geluk hadden we deze stam net wat verder weg gezet zodat ik iets makkelijker kon kaderen.






Ik had nu een andere achtergrond, maar ook niet verkeerd. Omdat de achterliggende bossen zich best wel op enige afstand bevonden en ik met een groot diafragma werkte (f5.6) in combinatie met een brandpuntsafstand van 600 mm. bleef die mooi zacht.



Bij deze prooi kon hij goed bij en na enige aarzeling ging hij volledig los.



En dat ging er heftig aan toe.






Hij kende geen enkele genade met de duif.



Bij deze en volgende twee foto's viel het me op dat de uitstekende poot van de prooi zich evenwijdig aan de buizerd bevond, leuk toeval.









Op een gegeven moment vond hij wel welletjes, maar die poot zat het feestmaal toch wel danig in de weg.



Dus die werd er vakkundig vanaf getrokken.



Waarna het plukken en eten verder kon.






Toen er van de prooi nagenoeg niets meer over was draaide hij zich om op de stam en keek me eens indringend aan of hij wilde zeggen dat hij nog wel meer aankon.



Toen hij zag dat er toch echt niks meer te halen viel draaide hij zich om en kreeg ik dit als stank voor dank. Och ja, na zo'n maaltijd moet je ook wel eens iets kwijt.



Maar als dank voor deze maaltijd en als bewijs dat het ook rustiger kan wilde hij op het uiterste puntje van de stam toch nog wel even voor me poseren.



Dat werd nog eens onderstreept door de begroeiing in de achtergrond waardoor ik deze fijne, kleurige pasteltinten kreeg.



Nog een laatste portret van deze prachtige buizerd die me deze mooie momenten liet beleven.

Volgend keer het vervolg van deze sessie in de Brabantse boshut met dan foto's van de sperwer en een soortgenoot van deze buizerd maar dan in een donkere versie. Tot dan.

zaterdag 18 juni 2022

Leuk

In mijn vorige blog over de "Biddende ijsvogel" (klik hier) gaf ik aan dat dit nieuwe blog zou gaan over foto's van roofvogels die ik maakte in een boshut in Brabant. Die komen spoedig aan de beurt, maar eerst wil ik nog een heel kort blogje wijden aan enkele foto's die me een leuke ervaring opleverden. 

In 2021 vierde het IVN Geldrop, onder de rook van Eindhoven, haar 50 jarig jubileum. Ter gelegenheid daarvan hadden ze een natuurfotowedstrijd uitgeschreven waar naast de eigen leden iedereen aan mee kon doen. Je mocht drie foto's insturen en een van de voorwaarden was dat de foto's in de regio Geldrop gemaakt waren. Ik stuurde drie foto's in, maar hoorde vervolgens lange tijd niets. Zoals bij zoveel dingen bleken alle activiteiten wegens corona te zijn uitgesteld. Begin 2022 kreeg ik bericht dat een van mijn foto's, samen met elf anderen, was uitverkoren om in een verjaardagskalender te worden opgenomen. Op tweede Pinksterdag, 6 juni zouden de winnende foto's bekend gemaakt worden en de uitreiking van de kalender plaatsvinden in het IVN gebouw in de kasteeltuin te Geldrop. We werden onthaald met koffie en gebak en vervolgens bleek dat mijn ingezonden foto van twee vuurwantsen de maand augustus van de kalender mocht opsieren. Leuk toch.

Maar helemaal leuk werd het toen, nadat de twaalf foto's getoond waren, er blijkbaar nog een algeheel winnaar van de wedstrijd bekend gemaakt werd. Het was de foto die het voorblad van de kalender mocht opleuken en het bleek tot mijn verrassing mijn tweede foto van een vliegende vink in een sneeuwbui te zijn. Weliswaar was het geen toonaangevende landelijke wedstrijd, immers lokale IVN-afdeling, maar toch fijn natuurlijk, zeker als je ook nog een leuke waardebon uitgereikt krijgt.


Groeten, Ad 


Foto zoals opgenomen in de kalender.


Originele foto zoals ik hem opstuurde.


Foto zoals opgenomen in de kalender.


Originele foto zoals ik hem opstuurde.


Volgend keer dan toch de foto's van de roofvogels vanuit de boshut in Brabant. Tot dan.

maandag 30 mei 2022

Biddende ijsvogel, geelgors en heidelibel

Hoewel de titel anders doet vermoeden draait dit blog voornamelijk om de biddende ijsvogel. De andere foto's heb ik niet alleen toegevoegd om wat variatie in het blog te brengen, maar ook omdat ik deze foto's op dezelfde dag gemaakt heb en ze zodoende samen in een mapje zitten.

In het gebied de Luijsen in Kempenbroek waar ik al jaren kom was het tot voor kort zo dat het al heel gek moest gaan als je daar tijdens een sessie niet tenminste een ijsvogel zag. Er stonden voor de diverse vogelhutten diverse takken en stammen van waaraf ze kwamen vissen. Ik maakte daar in de loop der tijd dan ook talloze ijsvogelfoto's. Enkele jaren geleden hebben ze het gebied opnieuw ingericht en de meeste takken die dichtbij de hutten stonden zijn weggelaten. Je ziet er momenteel dan ook veel minder vaak een ijsvogel.

Maar, omdat ik al zoveel ijsvogels op takken en stammen heb gefotografeerd leek het me tijd worden en ook een mooie uitdaging om eens te proberen een ijsvogel in de lucht te fotograferen. IJsvogels kunnen n.l, net zoals torenvalken even stil en biddend in de lucht hangen voordat ze het water induiken om een visje te verschalken. En omdat nu de takken en stammen waren weggehaald had ik wellicht een kans dat ze, bij gebrek aan een zitplaats van waaruit ze gaan vissen, nu even in de lucht bleven hangen voordat ze het water in doken.

Het was even uitproberen welke sluitertijd snel genoeg was om ze te "vangen" zonder het beeld helemaal te bevriezen, er mocht immers wel wat beweging in de vleugels te zien blijven. Uiteindelijk bleek 1/1000 sec. wel voldoende. Maar een ander probleem diende zich al snel aan. Ik ging aan de slag met m'n 300 mm. lens met 2.0 converter daar tussen. Het bleek nagenoeg onmogelijk om met dat brandpunt van 600 mm. de vogel in de korte tijd dat hij stil hing in de focus te krijgen. Converter er tussenuit dan maar. Gevolg was wel dat de vogel eigenlijk wat te klein in beeld kwam en ik de foto's daarom redelijk moest croppen waardoor er uiteraard kwaliteitsverlies optreedt. Maar ik vond ze toch goed genoeg om er een blogje aan te wijden.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie leuke reacties op het vorige blog over de Klapekster enz. (klik hier)  

Groeten, Ad


Biddende ijsvogel, toeval dat hij precies op de scheiding van de witte en blauwe wolkenpartij hangt, past bij de kleur van de vogel maar maakte het belichten wel lastiger.


IJsvogel zoals hij vaak gefotografeerd wordt, zittend op een tak. Niks mis mee natuurlijk, maar als je zo al veel foto's gemaakt hebt wil je wel eens iets anders proberen.


Het is op deze foto wel duidelijk waarom hij vaak blauwe schicht genoemd wordt.


Typische houding als ze gaan vissen, loerend vanaf een tak naar een visje.


Klaar om te duiken.


Een visje gelokaliseerd dus duiken maar.


Het visje was hem kennelijk te snel af, hij moest genoegen nemen met een spinnenweb aan z'n snavel.


Op een takje voor de hut kwam dit vrouwtje van de bloedrode heidelibel zitten. Snel het bereik van de telelens op 0 tot oneindig zetten om van zo dichtbij scherp te kunnen stellen.


Vrouwtje bloedrode heidelibel, in Nederland en België een vrij algemene soort.


Vrouwtje bloedrode heidelibel, het kan toeval zijn maar ik vond het wel typisch dat het hier op een rood takje ging zitten. Zou het iets te maken kunnen hebben met het feit dat het mannetje van deze soort ook rood is.


Dit is beter, uiteindelijk vond ze haar partner, het mannetje bloedrode heidelibel, de kleur waaraan de soort zijn naam dankt en waarmee ze dit paringswiel vormde.


Een beetje een vreemde eend in de bijt van dit blog, deze jonge Turkse tortel fotografeerde ik die ochtend in onze tuin.


Terug naar het hoofdonderwerp van dit blog, de biddende ijsvogel. Hier hangt hij mooi frontaal voor me in de lucht.


Naar vis speurende, biddende ijsvogel.


Het is mooi om te zien hoe ze nagenoeg stil hangend toch allerlei houdingen kunnen aannemen.


Biddende ijsvogel, ik moest in de nabewerking genoegen nemen met een niet te forse uitsnede omdat het anders teveel kwaliteitsverlies opleverde. 


Biddende ijsvogel.


De houding zoals ik hem het meeste aantrof.


Biddende ijsvogel.


Na enkele seconden, want niet veel langer duren bovenstaande scenes, heeft hij een visje gezien en duikt hij in een noodvaart naar beneden. 

De plons in het water en het weer boven komen heb ik die keer niet kunnen vastleggen, maar daar heb ik eerder al eens een blog aan gewijd.


Toen ik eerder die middag naar de hut liep zag ik deze geelgors in een struik zitten.


Hij zat op z'n gemak rond te kijken zonder aanstalten te maken om te gaan zingen.


Deze foto's maakte ik in juli 2020, recent kon ik uitgebreid en van heel dichtbij foto's maken van een zingende geelgors, waarover later meer.


Na enige tijd hield hij het voor gezien en kon ik nog deze vluchtfoto maken.

Slotwoord: Intussen ben ik alweer even bezig met het bewerken van foto's van roofvogels die ik eveneens al enkele jaren geleden maakte in een vogelhut in Brabant en die komen volgend keer aan de beurt. Tot dan.