Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

donderdag 12 november 2026

Vlinders

Gedurende de zomer heb ik met regelmaat vlinders gefotografeerd. Dat deed ik op verschillende locaties, maar het merendeel kon ik in onze tuin fotograferen. Ik had dit blog al veel eerder willen maken en publiceren en daarbij een totaaloverzicht op te nemen van de soorten die ik zag en fotografeerde. Dat waren dermate veel foto's dat ik al veel tijd achter de computer besteed heb om deze foto's te bewerken en het zou nog wel enkele weken duren voordat ik me door die mappen heen geworsteld heb. Vandaar dat ik maar heb besloten om alvast van een deel een blog te maken. Desondanks zijn het nog best veel foto's, ik had er 150 geselecteerd zodat ik flink aan de slag moest om mijn darlings te killen. Het resultaat daarvan zien jullie hieronder.

Hartelijk dank nog voor de vele en leuke reacties op mijn vorige blog over park Lingezegen (klik hier) en veel kijkgenoegen bij dit vlinderblog.

Groeten, Ad


De kleine parelmoervlinder, een vlinder die al heel lang op mijn verlanglijstje stond. Heel wat jaren geleden kon ik er eens enkele foto's van maken, maar die waren niet echt toonbaar. Met de toenmalige apparatuur was het bijna niet mogelijk om scherpe foto's te maken van dit zeer beweeglijke vlindertje dat toen ook maar enkele seconden in onze tuin bleef.


De kolibrievlinder, wie heeft hem deze zomer niet gefotografeerd, er leek wel sprake van een invasie. Of het aan de warme, droge zomer heeft gelegen weet ik niet, maar ook onze tuin werd meerdere malen door deze wat mysterieuze vlinder bezocht.


Deze dagactieve nachtvlinder heeft een zeer lange tong en vliegt zeer snel, waarbij hij vaak een fractie van een seconde voor een bloem stil blijft hangen, gedrag waar hij ook zijn naam aan te danken heeft. Het is dan zaak om een zodanige sluitertijd te gebruiken waarbij de vlinder scherp is en het mooi is als de vleugels wat onscherpte laten zien hetgeen de beweging accentueert. 


Hier foerageert de vlinder op de mooie bloemen van het zeepkruid.


Een andere schoonheid, de koninginnenpage, bijna elk jaar worden we wel verblijd met het bezoek van een op meerdere exemplaren van deze prachtige grote vlinder. De vlinderstruik, hoe kan het ook anders, is hierbij het populairst om de nectar uit te vergaren.


Toch vind ik het ook wel leuk om te proberen een rustige achtergrond te verkrijgen, maar de scherpte ligt hier niet helemaal goed, meer op de bloem i.p.v. de vlinder.



Dat is bij deze foto wel anders, nu ligt de scherpte strak op de vlinder. 



Het is een prachtige, tropisch aandoende soort met die kleurcontrasten van geel, blauw en rood. Tegen de wat donkere achtergrond vind ik het geel er wel mooi uitspringen.


Koninginnenpage.


Koninginnenpage, de rupsen zijn overigens al net zo mooi als der vlinder, je kunt ze vooral vinden op venkelplanten en look zonder look.


Toen ik in de voortuin aan het werk was zag ik ineens een boomblauwtje zitten. Ik ben dan niet te beroerd om mijn snoeischaar neer te leggen en snel mijn camera erbij te halen.


Boomblauwtjes gaan niet zo snel recht op een blad of struik zitten, hier hangt hij op z'n kop in de heide, waar ik tussendoor fotografeerde.


Hier ging hij dan toch even recht op de waldsteinia zitten en kon ik hem in tegenlicht fotograferen.


Even terug naar de kleine parelmoervlinder van de openingsfoto. Ok deze vlinder gaf de voorkeur aan de vlinderstruik.


Prachtig die parelmoerkleurige vlekken op de ondervleugels waaraan de vlinder zijn naam dankt.


Als je in tegenlicht fotografeert krijg je een fijne doorschijning in de vleugels.


Als je geluk hebt krijg je ook nog even de roltong te zien.


Kleine parelmoervlinder.


Ook deze distelvlinder, een trekvlinder, gaf acte de préséance, eveneens op de vlinderstruik.  


Distelvlinder in de vlucht "gevangen". 


Distelvlinder, in het begin van de zomer zag ik hem nauwelijks, later regelmatig. Misschien heeft het iets te maken met de weersomstandigheden tijdens zijn trek van Zuid-Europa naar het noorden. Ze doen dat in meerdere generaties, waarbij elke generatie een stukje verder opschuift naar het noorden.


Weer even terug naar de kolibrievlinder, en ook die vond de vlinderstruik blijkbaar wel lekker. De tong is nagenoeg even lang als de vlinder zelf.


Als je wat dichtbij staat kun je de vleugels horen zoemen.


Ik maakte de foto's allemaal uit de hand. Hier kon ik nog volstaan met een sluitertijd van 1/2500 sec.


Het licht nam af en toch gebruikte ik hier een nog kortere sluitertijd waardoor de beweging in de vleugels goed zichtbaar werd.


Kolibrievlinder met wapperende vleugels.


De atalanta is een algemene soort, maar evengoed erg kleurrijk.


En natuurlijk leuk als je hem samen met een andere algemene soort, de citroenvlinder, op een foto in een diagonale compositie kunt vastleggen.


Citroenvlinder en atalanta samen op het plaatje.


Atalanta tussen de vegetatie door gefotografeerd.


Nog enkele plaatjes van de kleine parelmoervlinder omdat ik het zo'n mooie soort vind.


Kleine parelmoervlinder.


Kleine parelmoervlinder.


Kleine parelmoervlinder in vol ornaat.


En nog wat foto's van de kolibrievlinder omdat we misschien weer lang moeten wachten voordat we die weer kunnen bewonderen.


Over een lange tong gesproken.


Net dat ene bloempje is kennelijk het lekkerst.


Maar nee, elk bloempje wordt minutieus onder handen genomen.


Dit is een van de foto's waar ik heel content mee was, frontaal, het vlindertje scherp en de vleugels in een mooie houding.


Nog een andere heel algemene soort, de gehakkelde aurelia. Door de franjes aan de vleugels zien ze er altijd wat afgevlogen uit.


Gehakkelde aurelia op de impatiens.


Ik probeerde een wat creatievere benadering waarbij het licht door de vleugels valt.


Met wat minder reflectie op de bladeren vind ik het net wat spannender.


Tenslotte toch nog enkele foto's van de kolibrievlinder.


Kolibrievlinder.


De superlange tong die meestal gestrekt is blijkt toch een roltong te zijn.


Sneaky kijkt hij achter de vleugel vandaan.



En met echt de laatste foto sluit ik dit blog af, ook een foto waar ik tevreden mee was, de vleugels lijken wel los in de ruimte te zweven.

Slotwoord: Een superlang blog en zoals ik in de inleiding al zei heb ik nog een serie achter de hand met daarin twee soorten die ik nog nooit eerder kon fotograferen. Maar volgende keer eerst weer een uitstapje naar de vogels met een soort die ik eveneens nog nooit eerder fotografeerde. Tot dan.

donderdag 15 oktober 2026

Park Lingezegen

Ik had al diverse publicaties gezien over het betrekkelijk nieuwe park Lingezegen, een park tussen Nijmegen en Arnhem. In deze publicaties leek het me een mooi stuk natuur en als de verwachtingen niet zouden tegenvallen zou ik er diverse leuke soorten kunnen fotograferen. Midden april van dit jaar besloten we om ons geluk daar maar eens te gaan beproeven. Na eerst van een lekkere lunch genoten te hebben in het restaurant bij het bezoekerscentrum gingen we op zoek naar een goede plek om het gebied te verkennen, de plek waarvan we gezien hadden dat er een wandelroute startte. Het kostte nog best enige moeite om de juiste plek te vinden, het bleek bij een klein parkeerplaatsje te zijn aan een parallelweg. 

Al direct bij het begin bleek het er druk te zijn met fotografen, hopelijk een goed teken. Er was een wandelpad aangelegd tussen de rietkragen met aan beide zijden waterpartijen. Het pad was deels toegankelijk via houten vlonders. 

Na een honderdtal meters hoorde ik al een blauwborst zingen en ter plekke stonden al enkele fotografen in de aanslag. Ook een mannetje rietgors liet zich daar mooi zien boven in de struiken die tussen het riet stonden. We troffen daar ook enkele fotografen die regelmatig publicaties verzorgen voor de Pixfactory.

Veel kijkgenoegen bij de mooie soorten die we daar die middag zagen en fotografeerden en bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige blog over de muurhagedissen. (klik hier)

Groeten, Ad



De blauwborst in het wilgenstruweel al vrij snel aan het begin van de wandeling. Dit beloofde een mooie voorbode van de middag te worden. De omgeving was wel vrij druk, maar als je een groot diafragma gebruikt kun je die drukke achtergrond toch enigszins blurren. Maar het is anderzijds natuurlijk ook wel weer de omgeving waar een blauwborst zich graag ophoudt.



Blauwborst in een andere houding, ik moest wel behoorlijk manoeuvreren om tussen de takken en bladeren door te fotograferen zodanig dat hij ook nog een beetje vrij zat. 



In de buurt van de blauwborst zat ook een mooie rietgorsman. 



De rietgorsman zat in mooi licht.



Ik nam even wat meer afstand om ook de mooie bokehringen in de achtergrond in beeld te krijgen.



Mannetje rietgors in een getordeerde houding, waarbij je goed het fijn gestreepte rugdek kunt zien dat de soort van de gorzenfamilie verraadt.



Tenslotte nog een foto van de rietgorsman door de vegetatie heen gefotografeerd.



Woerd van de wintertaling, een klein maar mooi gekleurd eendje. Er waaide net een riethalm voor de lens, maar de doortekening in het lijf is nog goed zichtbaar.



Een stukje verderop zwom het vrouwtje van de wintertaling. Vrouwtjes eenden zijn soms moeilijk herkenbaar, maar het vrouwtje van de wintertaling is echt kleiner dan alle andere inheemse vrouwtjes eenden.



In een veldje achter een waterplas stond een scholekster tussen de madeliefjes.



Scholekster tussen de madeliefjes.



Ook grutto's kwamen er in het gebied voor, hier nog rustig foeragerend.



Grutto tussen de rietkraag door gefotografeerd.



Grutto's in harmonie bij de rietkraag.



Soms duurt het bij vogels niet te lang als ze bij elkaar in de buurt komen. Het vrouwtje vindt de aanwezigheid van het mannetje toch te close en jaagt hem weg. Daarbij is te zien dat grutto's en ook andere steltlopers, zoals b.v. watersnippen, hun schijnbaar harde rechte snaveldelen toch onafhankelijk van elkaar kunnen buigen. Zo kunnen ze prooidiertjes in de modder vastpakken en eruit trekken.



Foeragerende lepelaar die ook een prooidiertje te pakken heeft.



Visdief op een constructie van palen, netten en touwen, ik vermoed om aalscholvers te weren die een plas in no-time leegvissen.



Visdiefjes op de netconstructie.



Vliegende visdief.



In een deel van de plas dat omgeven was door vlonders, steigers en een brug liep deze blauwe reiger.



We zijn even op het trapje van de brug gaan zitten, maar dat vond hij kennelijk al gauw te bedreigend.



Hij ging meteen op de wieken.



En dan zie dat zo'n blauwe reiger voornamelijk uit veren bestaat.



Vluchtende blauwe reiger.



In tegenstelling tot deze knobbelzwaan die zich lekker zat te poetsen en zich van niks of niemand iets aantrok.



We zaten even op een bankje te rusten toen ik achter me plotseling het "geping" van een baardmannetje hoorde. Toen ik me omdraaide zag ik hem mooi in een rietstengel hangen.



Ik kon slechts enkele opnames maken maar zag achteraf op een foto dat hij zich net van wat overtollige ballast ontdeed. Dit kun je natuurlijk niet plannen.



Ook de futen lieten zich niet onbetuigd, je kunt meteen zien dat ze in balts/broedkleed zijn.



Zeker als ze die mooie kuif opzetten weet je hoe het er voor staat.



En in combinatie met die wangveren zie je dat ze er helemaal klaar voor zijn.



En ja hoor, daar komt ook het vrouwtje aan zwemmen.



En dan kan het "spiegelen" beginnen, doe mij maar na.



Het vrouwtje geeft er blijk van er klaar voor te zijn.



Tenslotte nog een kopportretje van het futen mannetje.



Hoewel ver weg kon ik toch ook nog een zomertaling mannetje fotograferen.



Ik vind het een van de mooiste eenden, ze lijken welhaast grafisch getekend.



Deze fitis deed zijn uiterste best om gehoord te worden.



Intussen had een grutto gezelschap gekregen van een meerkoet.



Ook hier was sprake van kopieergedrag, maar dan van verschillende soorten.



De grutto begon uitbundig te badderen.



Dat trok de aandacht van de meerkoet en dat begon hem blijkbaar aardig te irriteren, agressief als ze zijn.



Dus toch maar wegwezen hier.



De grutto vond het genoeg en besloot zijn heil maar elders te zoeken.



Vluchtende grutto.



Bij de uitgang van het park nam ik nog even de vergane glorie van een paardenbloem mee. 

Slotwoord: Een leuke dag in park Lingezegen, een bezoek dat ik zeker nog eens wil herhalen, misschien dat in de winter de baardmannetjes zich wat frequenter laten zien. En hoewel het seizoen nu wel voorbij is wil ik volgende keer toch nog aandacht besteden aan een aantal vlindersoorten die ik deze zomer kon fotograferen. Tot dan.