Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

maandag 13 juli 2020

Hutje in Brabant




Hoewel ik veelal in de vrije natuur en soms ook vanuit openbare vogelhutten fotografeer vind ik het af en toe wel leuk om ook eens vanuit een particuliere vogelhut te fotograferen.
Via een vriend kon ik vorig jaar een dagje fotograferen in zo'n vogelhut aan de rand van de Strabrechtse Heide in Brabant. Bij deze hut was de laatste tijd regelmatig een havik gezien en hoewel ik die bij een andere vogelhut al eens uitgebreid gefotografeerd had wilde ik hier mijn geluk ook eens beproeven.
De eigenaar woont op plm. 50 meter afstand van de hut en de afspraak was gemaakt dat ik me op de bewuste dag rond de klok van 08.00 uur zou melden bij het woonhuis waarna Stanley, de eigenaar, me de weg zou wijzen naar de stek en nog wat detailinformatie zou geven.
Nadat ik mijn auto had geparkeerd verbaasde ik me al over de aanwezigheid van veel vogels rondom het huis. Bij het oprijden van het bospad had ik al gezien dat de hut zich aan de linkerkant van het pad bevond en na een korte kennismaking nam ik voor een dag mijn intrek in het hutje. Ik zag gelijk al dat Stanley zich aan de afspraak gehouden had om een prooi (houtduif) op een stam te bevestigen i.v.m. de mogelijke komst van een havik.
Ik wist ik niet of ik de opstellingen voor de hut mocht aanpassen, dus die heb ik maar zo gelaten. Al snel dienden zich de eerste vogels aan en kon ik gelijk gaan fotograferen.

Bedankt nog voor jullie reacties op mijn vorige (slot)blog over Texel (klik hier) en ik hoop dat ook deze serie hutfotografie in de smaak zal vallen.

Groet,
Ad



Dit roodborstje had als eerste mijn aanwezigheid in de gaten en kwam al snel een kijkje nemen.



Al snel gevolgd door deze boomkruiper op een stam die wat verder weg in het "speelveld" stond.
Omdat het nog vroeg was is het licht redelijk koel, later op de dag kon ik hem nog eens fotograferen bij warmer licht.



Een putter kwam even in het vijvertje drinken, maar vloog meteen ook weer door. Door de niet te korte sluitertijd (1/320 sec.) zie je de actie nog in de vleugel. Het spiegelbeeld was een leuke bonus.



Al snel meldde zich de eerste appelvink, hier zijn mooi de haakjes aan het uiteinde van de vleugelpennen te zien. Dit is overigens een mannetje, de vrouwtjes zijn minder kleurig.



Soms kwamen vogels wel heel dichtbij zitten waaronder deze appelvink. Ik fotografeerde met m'n 300 mm. vast brandpunt lens, zodoende had ik geen keuze in de uitsnede en kon  ik hem er net in z'n geheel op krijgen. Maar goed dat ik m'n converter ertussenuit gelaten had.



Deze zat net wat verder weg.



De volgende gast die zich aandiende was dit grote bonte specht vrouwtje. Ik denk dat er maar weinig vogelhutten zijn waar deze algemene soort niet vertegenwoordigd is.



Dat geldt ook voor de boomklever, de volgende soort die even liet zien wat hij kan en wat andere soorten niet kunnen: naar beneden wandelen langs de boomstam.



Groenling, ook zo'n algemene soort, hier nog in het koele ochtendlicht. Evenals de boomkruiper kon ik hem later op de dag nog fotograferen in warmer licht.



Doordat de vogels zo dichtbij kwamen kon ik weinig creativiteit in de foto's leggen en de hele serie kenmerkt zich daar door, waardoor het min of meer vogelgids foto's zijn.



Deze appelvink maakte het wel heel erg bont, hij kwam zo dichtbij om bijna bang te worden van die grote snavel en doordringende blik. Ach, de neutrale kijker weet nu in elk geval hoe een appelvink er uit ziet.



Een zwartkop mannetje kwam ook even een kijkje nemen.



In het vijvertje waren een drietal groene kikkers wat aan het stoeien. Het was inmiddels al een eind in de morgen en het licht werd steeds harder.



Een andere kikker keek vanaf een afstandje toe.



De volgende in de rij was deze boompieper.



Door het harde licht moest ik inmiddels al flink onderbelichten.



Ik was heel content dat deze mannetjesmerel even achter wat stronken en vegetatie ging zitten zodat ik eindelijk eens wat creativiteit in een foto kon leggen.



Ik had al even geen appelvink meer gezien tot ik ontdekte dat zich een hele groep ophield bij een voerplank vlakbij het huis. Ik had daar vanuit de hut net zicht op. Ik heb even een pauze ingelast om de daar gepresenteerde zonnepitten weg te halen in de hoop dat ze zich richting de hut zouden begeven.



En dat lukte, korte tijd daarna lieten de eerste zich alweer voor de hut zien.



Later, het was inmiddels middag liet ook de boomkruiper zich nog even zien.



Het is een vrij onopvallend vogeltje, dat zich graag achter stammen en takken verbergt en daardoor eigenlijk altijd aan de aandacht weet te ontsnappen. Ik had er tot nu toe nog nooit goede foto's van kunnen maken. Later op de middag kon ik nog de de meest verrassende foto maken.



Roodborst fel in het licht, maar door de complementaire kleuren valt jij wel lekker op.






Boomklever in andere setting als tegen een boomstam hangend, "even komt hij aan de bloempjes ruiken"



In het warme licht kwam ook deze groenling nog even een kijkje nemen.






Intussen gingen de appelvinken helemaal "los"






Een imposante loodgrijze, driehoekige snavel waarmee ze zelfs kersenpitten kunnen kraken.



Het vrouwtje is duidelijk minder kleurig gekleed.



Het winterkoninkje is in dit blog nog niet aan de beurt geweest, maar ook hij was present voor de hut.






Hij ging er eens even mooi voor zitten, een compositie waar ik wel tevreden over was met wat voorgrond, rustige achtergrond, de witte vlek waar hij in kijkt en de twee gele vlekken die de compositie wat kleur geven.



Groene kikker met z'n spiegelbeeld in de onscherp spiegelende randbegroeiing van het vijvertje.



Het vrouwtje grote bonte specht kwam ook nog even langs. Intussen was Stanley even een kijkje komen nemen bij de hut. We spraken af dat ik na afloop nog bij hem langs zou gaan om te evalueren hoe het was gegaan die dag.



De boomkruiper in weer een heel andere setting, zo tussen het mos op de boomstam heeft het beeld wel iets abstracts. Hij zat zich hier lekker te koesteren in het zonnetje.



Ja, en dan de foto die dag waar ik eigenlijk nog wel het meest tevreden mee ben. Ik geef toe het is min of meer een toevalstreffer. Terwijl ik de boomkruiper aan het fotograferen was merkte ik dat die wat merkwaardig gedrag vertoonde. Met gespreide vleugels leek het of hij zich wilde verdedigen of vluchten voor een aanvaller, toen plotseling deze pimpelmees het beeld in kwam vliegen.Gelukkig bevonden ze zich beiden in het scherpstelgebied.



Tot slot van dit weer veel te lange blog nog enkele beelden van de appelvink, de soort die in dit blog bij het ontbreken van de havik de hoofdrol speelde.



Appelvink man.



Appelvink man.



Appelvink man.

Slotwoord: Na afloop ging ik nog even bij Stanley langs om de dag te evalueren zodat hij ook de waargenomen en gefotografeerde soorten in zijn dagboek kon noteren, waarna we samen nog een lekker biertje dronken. Ik kon terugkijken op een enerverend dagje hutfotografie met best veel soorten, de havik mocht dan wel verstek laten gaan, maar de appelvinken in de hoofdrol boden meer dan een prima alternatief. Bovendien kon ik de havik eerder bij een andere hut in Brabant al uitgebreid fotograferen, waarvan ik binnenkort een blog wil maken. Tot dan en ik hoop dat jullie dit blog tot het laatst konden uitzitten.

vrijdag 26 juni 2020

Texel voorjaar (slot)

Ik zou met gemak nog een aantal blogspots over het voorjaar op Texel kunnen vullen, maar dan wordt het toch wat veel van hetzelfde gebied. Bovendien wil ik ook wel weer eens aandacht aan iets anders schenken of dat nou een ander gebied is of andere soorten zijn, voorraad genoeg.
In het slot van deze Texelse voorjaarsserie komen daarom nog een flink aantal soorten voorbij, waarbij vooral het accent ligt op vliegende vogels. Enkele soorten wil ik er daarbij uitlichten o.a. de kleine zilverreiger, de veldleeuwerik en de tureluur en daarnaast is het me eindelijk gelukt om redelijke opnames te maken van dat kleine, verdomde snelle rakkertje, het goudhaantje. Verder heb ik nog een soort gefotografeerd waarvan ik de determinatie niet rond krijg. Ik ken nagenoeg alle in Nederland voorkomende soorten wel, maar hier passen de aanknopingspunten niet bij elkaar. Diverse veldgidsen gaven mij geen uitsluitsel en als ik de foto's instuur bij waarneming.nl worden ze gedetermineerd als graszanger maar dit lijkt me uitgesloten. Hij komt nog het meest in de buurt van een bosrietzanger, de oogring en grootte doet dat vermoeden maar de teugel loopt dan weer door tot achter het oog en dat is bij de bosrietzanger en de kleine karekiet niet het geval en omdat ik hem niet heb horen zingen geeft dat ook geen uitsluitsel. Als iemand een suggestie heeft dan hou ik me aanbevolen.
Veel kijkgenoegen bij zien van deze foto's en hartelijk dank nog voor jullie reacties op mijn vorige Texelblog (klik hier)

Groet,
Ad



Kleine zilverreiger, onmiskenbaar door zijn zwarte poten en gele tenen. Een rank en sierlijk reigertje dat qua grootte het midden houdt tussen een grote zilverreiger en de veel kleineren koereiger.



In mijn eerste blog over Texel heb ik vooral foto's opgenomen van het vrouwtje bruine kiekendief.(vrouwen laat je uiteindelijk graag voorgaan, nietwaar) In dit blog aandacht voor het mannetje.
Zo zie je hem vaak, zwevend en speurend naar prooi boven de rietvelden of zoals hier in de duinen.



 Mannetje bruine kiekendief.



Mannetje bruine kiekendief.



Mannetje bruine kiekendief.



Mannetje bruine kiekendief.



Gezien de al hangende pootjes had hij hier al iets gezien tussen het duinstruweel.



En om de vrouwen niet helemaal te passeren in dit blog ook nog een panorama van een jagend vrouwtje bruine kiekendief boven de duinen.



Kluten zijn in het voorjaar vaste gasten van het waddengebied. Hier scharrelde er eentje, met enkele ontbrekende tenen, tussen de schelpen. Zo te zien had hij er weinig hinder van.



In de baltstijd kunnen kluten echt felle jongens zijn, ze gaan voor nagenoeg geen enkele andere wadbewoner opzij en al helemaal niet voor elkaar.



Als fotograaf zit je te wachten op zulke momenten, alleen had ik de foto's natuurlijk liever van voren genomen. Maar ach, zo zie je wel de mooie tekening van vleugels en rugdek.



Dat zie je zeker ook bij deze ekster aangevuld met de kenmerkende metaalglans in de veren. Hij vloog al te dicht bij de vegetatie om een fijne zachte achtergrond te krijgen. Het is altijd nog een wens om deze vogel in een centrale, symmetrische compositie met een zachte achtergrond te fotograferen.



Ben in de Slufter een hele tijd bezig geweest om de veldleeuwerik in de vlucht te fotograferen. Eerst vloog hij op grote hoogte, maar tijdens zijn zangvlucht kwam hij steeds dichterbij. Mooi zou je denken en dat is natuurlijk ook zo, maar hoe dichterbij hij komt hoe moeilijker hij in de focus te houden is. En vaak zie dat als je hem in de focus hebt dat de autofocus het net op het juiste moment niet bij kan houden.



Veldleeuwerik.



Veldleeuwerik.



Veldleeuwerik.



Veldleeuwerik. Tot slot lukte het om hem recht boven me redelijk dichtbij in beeld te krijgen.



Veldleeuwerik.



Bij de Petten liep een eenzame grutto te foerageren.



Grutto.



Bij het Renvogelveld zaten enkele goudhaantjes in de duindoorn. Samen met het vuurgoudhaantje de kleinste in Nederland voorkomende vogelsoort. Ze stonden al lang op m'n verlanglijstje dus die kans wilde ik me niet laten ontglippen. Ik ben uren bezig geweest en heb er honderden foto's van gemaakt, de meeste belandden in de prullenbak omdat ze of onscherp waren (ze zitten geen seconde stil) of er zat net weer een takje voor.



Goudhaantje.



Goudhaantje.



Goudhaantje.



Goudhaantje.



Op een gegeven moment lukte het me om er eentje vliegend in beeld te krijgen. Beetje jammer van die takjes in de linker vleugel (van hieraf gezien) en hij mocht nog iets scherper, maar daar moet je ontzettend geluk mee hebben als de vogel naar je toe gevlogen komt.



Goudhaantje.



Goudhaantje.



Het zijn kleine acrobaatjes tussen de takken.



Goudhaantje.



Deze tureluur leek zich even zo trots als een pauw te voelen.



Tureluur, ook in de vlucht zijn het prachtige vogels.



Tureluur.



Tureluur.



Tureluur.



Tureluur.



Tureluur, een eindje verderop landde hij op een duintje en kon ik nog net deze foto met z'n opgeklapte vleugels maken.



De vogel die ik niet 100% kon determineren. Ik hou het op een bosrietzanger, maar andere suggesties zijn welkom.



Bosrietzanger?



Deze kleine zilverreiger stond aanvankelijk bij een plasje in de Slufter.



Toen ik nog veraf was ging hij op de wieken en kwam mijn kant opgevlogen, een buitenkansje.



Ik kon een aantal leuke vluchtopnames maken.



Kleine zilverreiger.



Direct herkenbaar aan de  gele tenen.



Kleine zilverreiger.



Graspieper.



In (veel mooier) warm licht kon ik deze graspieper fotograferen.



Roodborsttapuit mannetje, een soort waar het redelijk goed mee gaat, in tegenstelling tot het paapje waar hij veel op lijkt.



Een andere soort waar het ook heel slecht mee gaat is de tapuit, vooral door gebruik aan geschikte nestplaatsen t.w. konijnenholen. De afname van de konijnenstand is daar de oorzaak van.



Tapuit mannetje, opvallend is het verenkleed dat duidt op het najaar terwijl de foto's in het voorjaar (april) genomen zijn. De natuur is soms ondoorgrondelijk.



Tapuit.



Om het blog met best veel vluchtfoto's af te sluiten hier nog een paartje vliegende bergeenden.

Slotwoord: Pfff, een blogpost die weer erg lang is, ik hoop dat het niet verveeld heeft. Maar zoals ik in het begin aangaf wilde ik het voorjaar Texel hiermee afsluiten. Bovendien was het weer eens onmogelijk om keuzes te maken. Volgende keer een serie over het bezoek aan een fotohut wat ik een enkele keer ook graag mag doen en waarbij ik vooral aandacht besteed aan de appelvink.
Tot dan.