Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

dinsdag 18 januari 2022

Jaaroverzicht 2021 (deel 2)

Alweer geruime tijd na het verschijnen van het overzicht over het 1e halfjaar 2021 (klik hier) volgt hier mijn selectie over het 2e halfjaar. Ondanks dat ik in die periode gedurende lange tijd mijn telelens moest missen i.v.m. een reparatie en ik daardoor veel minder foto's maakte dan ik gewend ben, was het weer een hele klus om deze selectie samen te stellen en zijn er weer heel veel foto's afgevallen die hier evengoed hadden kunnen worden opgenomen. Maar goed omwille van het tijdsbeslag die het vergt om de foto's te bekijken heb ik me beperkt tot 22 foto's waarbij de ene maand wat nadrukkelijker vertegenwoordigd is dan de andere. 22 foto's, weliswaar meer dan de maanden die het bestrijkt maar ik vind anderzijds dat je de kijkers ook wat te bieden moet hebben voor de moeite die ze nemen om je blog te bekijken. 

Ik was in 2021 in de gelukkige omstandigheid dat ik enkele foto's kon maken van soorten die ik nog niet eerder voor de lens had, in het 1e halfjaar waren dat b.v. de regenwulp en de blonde ruiter en ook in het 2e halfjaar hoop ik jullie te verrassen met enkele soorten die je niet zo vaak ziet en die ik ook nog niet eerder voor de lens had. Van die soorten maakte ik flinke series en daar wil ik in toekomstige blogs nog eens wat uitgebreider aandacht aan besteden.

Veel genoegen bij het bekijken van deze foto's en zeer bedankt nog voor de leuke reacties die ik op het 1e halfjaar mocht ontvangen.

Groeten, Ad


                                                                                                            JULI

Gelijk maar een lekkere binnenkomer. In juli werd er op de Strabrechtse Heide een slangenarend gesignaleerd. De eerste week besteedde ik er nauwelijks aandacht aan omdat zo'n melding en de aanwezigheid van zo'n bijzondere vogel vaak van korte duur is en er bovendien hordes mensen op af komen en die drukte niet zo mijn ding is. Toen ik tijdens een fietstochtje daar in de buurt was ben ik toch even (zonder camera) gaan kijken maar toen ik de heide op fietste kwam ik al gelijk enkele fotografen tegen die het voor gezien hielden met de mededeling dat de vogel zich vanaf 's-morgens half tien al niet meer had laten zien. Ter plekke waren nog enkele fotografen, maar de vogel liet zich die dag niet meer zien. Toen hij na een week nog gemeld werd kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en ben ik (met camera) ook maar eens gaan kijken. Het was rond 12.00 uur, maar geen spoor van de grote roofvogel te bekennen. Enkele fotografen liepen wat rond te ijsberen en toen de vogel zich rond 16.00 uur nog niet had laten zien waren nagenoeg alle fotografen al vertrokken. Plotseling zag ik in de verte de vogel aan komen vliegen, onmiskenbaar met zijn grote gestalte en enorme vleugels, een buizerd valt daarbij volledig in het niet. Hij bleef hoog cirkelen, maar na een half uur zweefde hij naar beneden om een kilometer verderop in een boom te landen. Ik was er op dat moment nog alleen en ben er op m'n gemak naar toe gewandeld. De vogel vertoonde geen enkele angst en ik kon vanaf het pad (de heide is verboden terrein) een leuke serie schieten. Later die week ben ik nog eens terug gegaan en toen kon ik de vogel van zeer nabij, ook in vlucht, fotograferen. Een apart blog hiervan volgt zeker nog. 


Vanuit het slaapkamerraam zag ik in een naburige tuin een jonge goudvink zitten, een paartje goudvinken moet dus in de buurt een nestje jongen hebben grootgebracht. Ik heb voorzichtig het raam geopend en ondanks dat de vogel meestal tussen het gebladerte bleef zitten kon ik toch enkele opnames maken. Goudvinken fotografeerde ik al vaker, maar een jonge goudvink nog nimmer.


                                                                                                     AUGUSTUS

Een andere nieuwkomer in mijn portfolio is deze nachtzwaluw, een uiterst moeilijk te vinden vogel. Hij stond al heel lang op mijn wensenlijstje en ik had hem al wel eens in de schemering zien vliegen en talloze malen gehoord, maar hem vinden is een ander verhaal. Altijd als ik in zijn biotoop kom let ik erop of hij niet ergens op een (dennen)tak ligt, het is een vogel die pas bij de schemering begint te vliegen, maar nooit kon ik hem vinden. Totdat ik van een lid van onze fotoclub een tip kreeg (nog bedankt Frans) dat er ergens langs een kanaal door de Deurnesche Peel in een van de eikenbomen al enkele dagen een nachtzwaluw zat. Onmogelijk om hem zonder aanwijzing te vinden, maar zijn buurvrouw had hem bij toeval ontdekt. Met Frans daar naar toe gereden en toen hij mij het groepje bomen wees waar hij in zat had ik nog moeite genoeg om hem te ontdekken. Uiteindelijk vond ik hem en maakte veel foto's op statief, je kon hem maar vanaf een plekje zien en moest dan tussen de bladeren door fotograferen. Heel sporadisch deed hij slechts even z'n ogen open en bewoog hij een klein beetje. Een zeldzame, moeilijk te vinden vogel kon na tientallen jaren van mijn lijstje worden gestreept, ik was er blij mee. 


Op de terugweg van de nachtzwaluw kon ik deze sabelsprinkhaan fotograferen. Gemaakt met de telelens op 600 mm. en dat was nog lastig genoeg, iedere keer als hij een beetje vrij zat sprong hij onmiddellijk weer weg.


In de Groote Peel kon ik dit vrouwtje van de grauwe klauwier fotograferen. Dat zat op een omgevallen boom tussen de wilgenroosjes. Ik volg deze soort al meer dan tien jaar en meestal probeer ik zo dichtbij mogelijk te komen, in dit geval vond ik het mooier om de vogel in z'n natuurlijke omgeving vast te leggen.


In natuurgebied Kempen-Broek fotografeerde ik deze ijsvogel. Ik fotografeerde talloze malen ijsvogels, maar met die nijlgans op de achtergrond vond ik net weer even anders.


In datzelfde natuurgebied zag ik tot m'n verbazing plotseling dit jonge edelhert uit een rietkraag verschijnen, even later gevolgd door nog twee hindes.


Eveneens in augustus fotografeerde ik deze roodborsttapuit op het boerenwormkruid.


Tenslotte kon ik deze kibbelende gele kwikstaarten vliegend fotograferen tijdens onze vakantie in de Oostpolder in Groningen.


                                                                                                  SEPTEMBER

Langs een zandpad in diezelfde polder zat deze halfblonde buizerd op een paaltje. Op de inmiddels bekende wijze heel voorzichtig benaderd en warempel hij bleef zitten.


Tijdens een dagje vogelen rond het Lauwersmeer zag ik in een weiland enkele koereigers tussen de koeien scharrelen. Via een pad kon ik te voet wat dichterbij komen om een goede positie te vinden om een foto te kunnen maken waarbij de vogel zijn naam eer aandoet.


Op de avond van diezelfde dag kon ik bij het Jaap Deensgat deze zonsondergang fotograferen met de een groepje ganzen in beeld. Ik hoopte dat de vogels voor de ondergaande zon zouden vliegen, maar dat was teveel gevraagd. Uiteindelijk was hier ook erg tevreden mee.


Bij Den Dollard lag een grote groep grijze en gewone zeehonden op het wad. Met de telelens pikte ik er eentje uit die spontaan naar me begon te zwaaien.


Bij Ezumakeeg aan het Lauwersmeer vlogen enkele reuzensterns rondjes. Toen er eentje dichtbij genoeg kwam benutte ik mijn kans om hem "uit de lucht te schieten". Een vogel die je niet zo vaak ziet en ik kon er een leuke serie van maken van o.a eentje die zich vliegend van de nodige visresten ontdeed. In een toekomstig blog hier meer over.


Tenslotte in september nog een vogel die ik nog niet eerder zag en fotografeerde. Al heel lang stond ook hij ergens boven op mijn wensenlijstje totdat ik deze middelste bonte specht zowaar op een vroege morgen in onze tuin zag zitten. Geheel onverwacht, maar zo zie je maar dat je het niet altijd ver hoeft te zoeken.


                                                                                                     OKTOBER

In hetzelfde gebied als waar ik in augustus de ijsvogel en het edelhert fotografeerde kon ik in oktober laat op de middag in mooi licht deze watersnippen fotograferen. De foto is gemaakt met mijn oude Bigma (Sigma 50-500 mm telelens) in de periode dat ik m'n prime lens in reparatie was. Het lijkt wel of de ene snip de wacht houdt, gelukkig kreg ik een lichtje in het oog, terwijl de andere foerageert.


Eveneens in hetzelfde gebied en met dezelfde lens fotografeerde ik deze vliegende groenpootruiter. Ik ben er niet helemaal uit of de spiegeling nou iets toevoegt.


                                                                                                       NOVEMBER

Mede door het gemis van mijn telelens stond november in het teken van experimenteren met dubbele belichting en ICM (intentional camera movement). Deze foto maakte ik in het tegenover ons huis liggend bos met beide technieken gecombineerd.


Tijdens een uitstapje met de fotoclub maakte ik met dezelfde techniek deze foto op landgoed de Baest bij Oirschot.


Eveneens op landgoed de Baest deze kolossale beuk van onderaf gefotografeerd met dubbele belichting. 


                                                                                                     DECEMBER

In december had ik eindelijk m'n telelens weer terug en ben ik in de tuin aan de slag geweest met deze eekhoorn, hier op dezelfde dode stam van een schijnbeuk als waar ik de middelste bonte specht fotografeerde. Wat hij hier wil ik in een van de volgende blogs nog eens schrijven, maar het sluit mooi aan bij zijn naam. 


Tenslotte als afsluiter deze Schotse Hooglander die ik op de Strabrechtse Heide 's-middags in het laatste zonlicht kon fotograferen. Mazzel was hier dat z'n oormerk niet zichtbaar was. Hij lag heerlijk op een heuveltje te genieten van de laatste zonnestralen, mij achterlatend met enkele leuke platen.

Volgende keer weer een regulier blog, tot dan.

vrijdag 31 december 2021

Jaaroverzicht 2021 (deel 1)

Nadat ik al sinds 2016 niet meer mee heb gedaan met het jaaroverzicht, leek het me wel leuk om weer eens een jaaroverzicht samen te stellen. Het kwam er voorgaande jaren eenvoudigweg niet van om alle foto's die ik maakte op tijd te beoordelen, te selecteren en te bewerken voor het jaaroverzicht. Behoudens dat ik dit jaar beduidend minder foto's maakte, door corona gingen we dit jaar minder op vakantie en voor een belangrijk deel moet ik het daar toch van hebben, was bovendien mijn telelens ruim twee maanden in reparatie. En ook dat heeft ertoe bijgedragen dat mijn productie dit jaar een stuk lager was. Positieve kant van dit verhaal is dat ik daardoor meer tijd had om mijn portfolio eens goed door te spitten en een flink aantal van de geselecteerde foto's te bewerken. Desondanks was, en is, het toch een hele klus en moet ik mijn jaaroverzicht noodgedwongen in tweeën splitsen om wat meer tijd te hebben om de rest te bewerken. Daarom hier alvast het overzicht van het eerste halfjaar. Het tweede halfjaar volgt in januari. 

Veel kijkplezier, ik zie uit naar jullie jaaroverzichten en bedankt nog voor de reacties op mijn vorige blog over de beflijsters (klik hier)                      Verder wens ik je een fijne jaarwisseling en een supergoed 2022 met veel fotografische hoogtepunten.

Groeten, Ad


J A N U A R I

In januari heb ik me o.a. bezig gehouden met tuinvogelfotografie en dan vooral met vliegende vogels. Weliswaar geen spraakmakende soort deze koolmees, maar ik vond dat hij wel lekker meewerkte. Door een wat langere sluitertijd, 1/1000 sec. is nog best lang voor vliegende vogels, kreeg ik nog wat "beweging" in de vleugels. De iso-waarde had ik ingesteld op 2000.


Tijdens een rondje door de polders bij Rosmalen trof ik dit paartje patrijzen. Ze zijn erg schuw, drukken zich meestal gelijk in het gras en pas na lang wachten krijg je ze weer te zien, maar ze blijven je continu in de gaten houden. Links het mannetje met de rode wijnvlek op z'n borst.


                                                                                                     F E B R U A R I

In februari heb ik me fotografisch vooral bezig gehouden met tuinvogels onder winterse omstandigheden. Tijdens een sneeuwbui kon ik deze roodborst vliegend vastleggen. Veel foto's belandden in de prullenbak, ik wilde perse de vleugels in een mooie houding erop hebben en ook de pootjes. De sluitertijd bedroeg 1/2000 sec. op iso 400 en diafragma f2.8


                                                                                                          M A A R T

In maart was ik o.a. in de Groote Peel. Deze Schotse hooglander liep in het gebied zo dicht bij de weg dat ik met m'n 600 mm. niets anders kon dan een kopportretje maken. Ik vond het prima, het licht viel lekker tussen de haren op z'n kop terwijl het oog mooi zichtbaar bleef.


Eind maart waren we enkele dagen op Texel waar ik bij Utopia deze vliegende scholekster kon fotograferen. Eveneens een "gewone" soort, maar toch krijgt hij hier even voorrang boven de zwarte zeekoet die ik daar toen ook fotografeerde omdat ik daar destijds al een een volledig blog aan wijdde. (klik hier)


Tijdens dezelfde vakantie op Texel zag ik bij de Volharding vanuit de auto plotseling deze rode wouw vliegen, voor Nederlandse begrippen een bijzondere waarneming. Ik heb de auto meteen aan de kant gezet, eruit gesprongen en foto's gemaakt. Het was nog vroeg op de morgen, we hadden net onze koffie op, maar deze dag kon al niet meer stuk.



Hij kwam steeds lager vliegen en omdat het zo bijzonder was heb ik er hier twee foto's van opgenomen.


Maar het lot was ons gunstig gezind, op diezelfde dag eind maart kon ik ook nog een mannetje bruine kiekendief fotograferen met prooi. Hij kwam ineens vanachter een duin aanvliegen met een half konijn in z'n klauwen. Dan is het een kwestie van snel reageren.

Liefst vijf foto's in maart, maar omdat ik voor februari slechts een foto had permitteer ik me voor deze en volgende maanden wat compensatie. Het blog zou anders ook wel erg kort worden.


                                                                                                            A P R I L

Ik had in het verleden al wel eens regenwulpen gefotografeerd, maar nooit van zo dichtbij. Tijdens een rondje door de Groote Peel stond bij de rand van een plas een groepje regenwulpen. Prachtige vogels zijn het met hun kenmerkende donkere strepen op hun kop. Behoudens dat ze ook kleiner zijn is dit het belangrijkste kenmerk en het verschil met de "gewone" wulp.


In april ben ik ook met mijn Helios lens in de tuin aan het experimenteren geweest. Er staan enkele paarse en witte kievitsbloemen en ik heb lang gezocht naar een goede compositie met een fijne onscherpte in voor- en achtergrond. Met het licht dat door de klimop heg viel creëerde ik de dromerige sfeer met de bokehbollen. 


Op een andere plek aan de rand van de Groote Peel ontdekte ik tijdens een fotowandeling deze koekoek. Op deze plek volgde ik vorig jaar een paartje grauwe klauwieren waar ik eigenlijk voor ging. Die zaten er nog wel, maar op een dusdanige plek dat je er bijna niet bij kon komen. Deze koekoek was als alternatief een cadeautje. Ik maakte er veel foto's, er was totaal geen dekking, ik ben er heel voorzichtig naar toe geslopen en op een gegeven moment zat hij op nog geen twee meter voor me in het gras. In 2022 wil ik hier nog een apart blog aan wijden.


Vroeger dacht men wel dat een koekoek in de winter een sperwer werd, maar dit is echt een (mannetje)sperwer. Hij zat in onze achtertuin in een Gleditsia Sunburst waarvan je de kleuren op de achtergrond ziet. Te dichtbij voor mijn telelens om hem er helemaal op te krijgen.


Een andere bezoeker aan onze tuin was dit oranjetipje. Hier zit het op een afgeknipte tak van een vlinderstruik waar het langere tijd bleef zitten. Waarschijnlijk kwamen er sappen uit de tak die opgelikt werden. De paars-roze kleur op de achtergrond is een bloem van de vlinderstruik. Deze en meer foto's maakte ik uit de hand met een telelens op 600 mm. Het hoeft dus blijkbaar niet altijd een macrolens te zijn voor dit soort fotografie.


Ook weer in de Groote Peel ontdekte ik enkele konijnenholen en bij een ervan hield zich steeds deze tapuit op. Ik kon hem door de dode heidepollen heen fotograferen waardoor de voorgrond onscherpte ontstond.


                                                                                                           M E I

Alweer aan de rand van de Groote Peel, sjonge jonge ik merk nu pas hoe vaak ik daar eigenlijk geweest ben vooral doordat we wegens corona nauwelijks op vakantie geweest zijn. Ik ontdekte er enkele beflijsters. In een eerder blog besteedde ik daar uitvoerig aandacht aan. (klik hier)


In de Luijsen in België, een onderdeel van natuurgebied Kempen-Broek ben ik de afgelopen tien jaar veelvuldig gekomen. Dit jaar was dat door corona en daarmee het sluiten van de grenzen een stuk minder. Toen het weer even mocht kon ik daar deze fuut fotograferen. 


In mei zag ik op waarneming dat er al enige tijd een blonde ruiter was gesignaleerd in een nieuw ontwikkeld natuurgebied bij een dode tak van de Maas in Limburg. Ik wil daar nooit meteen op af om het risico te vermijden dat de vogel inmiddels gevlogen is en omdat ik een hekel heb aan het massaal achter een vogel aanjagen. Toen hij na een week nog gemeld werd en de grootste drukte was geluwd ben ik er naar toe gegaan en kon in alle rust foto's van deze prachtige ruiter maken.


Blonde ruiter, ik wil er nog een keer een serie aan wijden. In het gebied liepen ook veel ganzen waarvan je de aanwezigheid ook op deze foto kunt zien. Omdat het een nieuw ontwikkeld gebied is zaten er ook kleine plevieren en oeverlopers.


                                                                                                    J U N I

Wederom een foto die door corona tot stand gekomen is. Je kon weinig weg en daarom was fotograferen met de macrolens in eigen tuin een leuk alternatief. Het resultaat een zandlelie met herhaling in de achtergrond. Het bloempje is niet groter dan 0,5 a 1 cm.


In juni waren we op vakantie in Drenthe op de grens met Groningen. In de Oostpolder vliegen vaak moerassterns, de witwangstern komt er voor en een enkele keer wordt er de witvleugelstern gezien. De foto is van vrij ver gemaakt en een flinke crop en ik ben er niet helemaal zeker van of dit nou de witvleugelstern is of een zwarte stern.


Tenslotte, toen we terug kwamen van een (foto)tochtje bij het Lauwersmeer ontdekte ik tijdens het langsrijden in de Bantpolder een kemphaan in zomerkleed. Natuurlijk stop je daarvoor en terwijl ik foto's stond te maken, wat natuurlijk niet onopgemerkt blijft, stonden er in een mum van tijd een horde fotografen om me heen. Maar snel doorgereden.

Slotwoord: 2021, een jaar waarin ik minder op stap ging dan voorgaande jaren. Het is niet omdat ik minder inspiratie heb o.i.d., maar zonder negatief te willen eindigen moet ik helaas vaststellen dat het allengs minder wordt met de vogels en de natuur in z'n algemeenheid. Van mijn vaste stekken kwam ik voorheen zelden  thuis zonder een foto gemaakt te hebben, tegenwoordig is dat meer regel dan uitzondering. Desondanks kon ik in 2021 een aantal mooie soorten fotograferen zoals de rode wouw, de regenwulp, de zwarte zeekoet, de beflijster en de blonde ruiter. En tenslotte nog een kemphaan in zomerkleed. Ook voor het tweede halfjaar heb ik nog een aantal leuke soorten in petto. 2021 kan ik daarom toch beschouwen als een geslaagd fotografiejaar.

Tenslotte bedank ik iedereen voor de moeite om het afgelopen jaar mijn blogs te bekijken en voor het achterlaten van een leuke reactie. 

zaterdag 18 december 2021

Beflijster

Na het uitstapje van vorige keer nu maar weer snel terug naar waar mijn hart toch het meest van gaat kloppen, vogels en vogelfotografie. De reacties die ik op dat vorige blog mocht ontvangen waren overigens volledig in lijn met de verwachtingen, sommigen vonden het (helemaal) niets en anderen konden er tot op zekere hoogte nog wel waardering voor opbrengen. Als ik kijk naar het groepje bloggers waar ik deel van mag uitmaken houdt het merendeel zich bezig met registrerende fotografie, ook ikzelf, en maken slechts enkelen af en toe een uitstapje buiten de geëffende paden. De woorden duizelig en draaierig kwamen dan ook diverse malen voorbij, maar ook de namen van kunstenaars als Monet en van Gogh. Ik heb zeker geen spijt van dit experiment, het heeft me toch weer e.e.a. geleerd, zowel  op het gebied van camera-instellingen en mogelijkheden, maar ook bij de nabewerking kwamen soms verrassende resultaten aan het licht. 

Nu dus weer terug naar de vogels en wel een soort die ik in het verleden al wel eens fotografeerde, maar nooit echt goed op de plaat gekregen had. Een soort ook die je niet zo vaak ziet in Nederland en zijn thuis heeft in de alpiene gebieden van zuid- en midden Europa en de steile rotsen van Scandinavië. Hier komt hij voor als doortrekker tijdens de voor- en najaarstrek in de maanden april.mei en september/oktober.

Begin mei van dit jaar werden er een zestal gezien aan de rand van de Groote Peel. Ik had er al diverse sessies aan gewijd, maar elke keer als ik ter plekke kwam waren de beflijsters in geen velden of wegen te bekennen. En steeds hoorde ik achteraf weer dat ze in het gebied toch gezien en gefotografeerd waren. Totdat we op een middag voor andere soorten daar waren en ik laat op de middag toch besloot om nog even langs een veldje te rijden waar ze overigens niet eerder gezien waren, maar waarvan ik vermoedde dat het wel potentie had voor de beflijsters. Je moet dan denken aan een extensief beheerd terrein met afwisselend wat hogere en lagere begroeiing dat bezaaid ligt met stronken en takken, vergelijkbaar met gebied waar b.v. tapuiten zich graag ophouden.

Beflijsters zijn zeer schuw en wantrouwend en toen ik ze ontwaarde zaten ze al ver van het pad af. Ik parkeerde de auto in de berm en de vogels hadden me direct in de gaten en liepen en vlogen gelijk nog een stuk verder het terrein op. Het grote wachten begon, je moet het vertrouwen winnen en na een half uur scharrelden ze langzaam wat dichterbij en kon ik de eerste opnames maken. Na een verstoring tussentijds lukte het me tenslotte om een leuke serie van deze mooie lijstersoort te maken voordat ze verder noordwaarts trokken. 

Veel kijkgenoegen bij het zien van deze serie.                                                                                                                                                            Groeten, Ad                                 

  

Beflijster mannetje, lijkend op een mannetjesmerel met een witte kraag maar met een prachtig geschubd patroon op buik en borst en witte vleugelranden. Deze foto maakte ik toen hij het dichtste bij zat.


Bij aankomst zag ik in de verte een beflijster scharrelen tussen het pitrus. Als ze wat zien steken ze meteen hun kop omhoog en lopen of vliegen verder van je weg. 


Je moet dan maar hopen dat ze niet definitief wegvliegen, dan is je kans natuurlijk meteen verkeken. 


Gelukkig bleven ze zitten en een enkeling waagde zich, weliswaar steeds verscholen achter pollen gras, al wat dichterbij.


Na verloop van tijd kwam hij steeds meer uit de dekking.


Maar ze blijven steeds erg waakzaam en je moet je echt heel stil houden in de auto met camouflage voor het geopende portierraam, bij de minste of geringste beweging trekken ze zich onmiddellijk weer terug en moet je weer heel lang wachten voordat ze de zaak weer wat vertrouwen.



Uit de auto stappen om een foto te maken vanaf een laag standpunt is al helemaal uit den boze, je ziet hoe doordringend hij me hier in de gaten houdt. Het gaf mij wel de kans om ook een frontale foto te schieten.



Op een gegeven moment kreeg ik hem helemaal vrij in beeld. 



Beflijster, hoewel er zoals gezegd meerdere exemplaren zaten heb ik me gefocust op de beflijster die het dichtste bij zat.



Hij laat zich hier mooi bekijken en dan valt vooral de prachtige, gemarmerde tekening op de borst en buik op die zelfs tot in z'n hals en op de vleugels doorloopt.



Een prachtige statige vogel maar o, o wat lastig om die foto's goed te belichten en ook in de nabewerking is het moeilijk om het sterke contrastverschil tussen het wit en zwart goed onder controle te houden.



Eindelijk kwam het zover dat hij zich dichtbij zittend op z'n gemak begon te voelen en ging foerageren terwijl ik niet meer in de gaten gehouden werd.



Hier zie je nog beter de tekening in z'n verenkleed. Van een afstand lijkt dat, behalve de bef, helemaal zwart, maar je ziet eigenlijk over het hele kleed de marmering, zelfs op de kop, de stuit en op de pootbevedering.



Terwijl ik lekker aan het fotograferen was kwam er plotseling een auto met grote snelheid over het pad gescheurd, duidelijk geen natuurliefhebbers, en gingen de beflijsters meteen op de wieken. Ze vlogen helemaal naar de rand van het gebied, mij balend achterlatend het lange wachten kon weer opnieuw beginnen.



Nu ik hier toch was wilde ik m'n kansen ook benutten en we besloten te blijven in de hoop dat de lijsters weer dichterbij zouden komen. Ik maakte alvast weer wat foto's, hier met een konijn op de achtergrond en een andere beflijster op de voorgrond.



Na weer lang wachten kwamen ze toch weer langzaam dichterbij en nu maar hopen dat er geen auto's, fietsers of wandelaars langs kwamen en de boel weer zouden verstoren.



Voorzichtig kwam hij weer onze kant op.



Hier kijkt hij weliswaar de andere kant op maar dan zie je nog beter het rugdek en de wit omrande vleugels, totaal anders dus dan een merel.



Tenslotte nog twee plaatjes waarmee we de sessie afsloten. Ik maakte weliswaar een veelvoud van deze foto's maar ik wilde de serie van slechts een soort niet te lang maken. Anderzijds vond ik wel dat deze mooie soort een apart blog verdiende.



Nadat hij nog een keer mooi voor ons poseerde keerden we voldaan huiswaarts.

Slotwoord: Ik heb er dit jaar naar gestreefd om twee blogs per maand te publiceren en tot nu toe is dat gelukt. Op het einde van het jaar is het gebruikelijk een jaarblog te maken maar omdat ik lang niet alle foto's van dit jaar heb bekeken en geselecteerd zou dit geen recht doen aan al die foto's. Ik weet dan ook nog niet of ik een deel van die foto's in een blog betrek of afzie van een jaarblog en wat anders produceer. Tot dan.