Zoals gezegd besteed ik in dit blog aandacht aan enkele soorten bosvogels. Deze omschrijving moet niet helemaal letterlijk worden genomen, enkele soorten komen ook voor op de heide en/of in weidegebieden, maar vaak is de rand van het bos dan niet ver weg. Deze foto's maakte ik deze maand en zijn slechts een gedeelte van wat ik zag, de rest moet ik nog bewerken en omdat het me nu eindelijk eens lukt om niet zo'n lang blog te maken laat ik deze alvast zien. De rest volgt spoedig. De foto's zijn allemaal gemaakt in het gebiedje de Anselberg aan de rand van de Groote Peel.
Veel kijkgenoegen en bedank nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blog over de zwarte sterns (klik hier) Van die sessie moet ik de purperreigers overigens ook nog bewerken.
Groeten Ad
De grauwe klauwier als openingsfoto, die kan in de maand mei niet uitblijven. Ik vind het een prachtige vogel die ik al meer dan 15 jaar volg aan de randen van de Groote Peel. Elk jaar is het weer spannend of hij terug zal komen en of ik hem weer kan vinden want ze variëren nogal eens van plek waar ze gaan nestelen en rond die plek blijven ze de hele periode dat ze hier zijn hangen.
De (Vlaamse) gaai komt hier best veel voor, maar toch krijg je hem niet zo vaak te zien, hij is erg schuw. Hier kon ik hem van een behoorlijke afstand fotograferen. Ik het gebied is een bosopstand met veel dode bomen en op de grond liggende takkenhopen waartussen verschillende vogelsoorten zich graag ophouden.
Ook de zanglijster laat zich regelmatig horen en zien, alhoewel dat laatste soms tegenvalt, in de vrije natuur is het vaak lastig om goede composities te maken, de vogels houden zich op tussen de takken en meestal krijg je maar een glimp van ze te zien en dan moet je vlug zijn en ook nog de instelklingen van je camera goed hebben staan. Een lichtje in het oog zou welkom geweest zijn, maar dat heb je, zeker tussen de takken, niet voor het zeggen.
In een van de dode bomen zat een roodborsttapuit volop te zingen.
Het was half mei en blijkbaar hadden ze al uitgevlogen jongen.
Jonge roodborsttapuit, kort staartje nog, bruin gespikkeld zoals ook een jonge roodborst en merel en de nog lichte snavelbasis die voor de oudervogels de plek wijst waar het voer in moet.
Hoog in de lucht vloog een buizerd over, daar heeft dit tapuitje niet veel van te vrezen.
Op een akkertje scharrelde deze witte kwikstaart rond.
Witte kwikstaart, vreemd genoeg vormt die zwarte akker toch een goede schutkleur voor de vogel.
Op het puntje van een dode tak zat deze fitis helemaal vrij.
Ze houden zich graag schuil tussen de bladeren, ik maakte het nog niet gauw mee dat een fitis zo vrij zat.
En toen ging hij ook nog zitten zingen, voor mij leverde dat meteen het bewijs op dat ik met een fitis te maken had en niet een tjiftjaf.
Aanvankelijk vond ik dit vrouwtje grauwe klauwier, mooi zittend in een driehoek van takken. Half mei, ik denk dat ze net terug waren van hun winterkwartier en vermoedelijk waren ze nog niet met de nestbouw begonnen.
Het mannetje met z'n zorromasker zat een stukje verderop tussen de dode takken, niet voor de mooiste compositie natuurlijk, maar hij zat in elk geval vrij en bovendien heb je dat niet voor het zeggen.
Ik benaderde hem heel rustig en hij bleef lekker op z'n gemak zitten getuige ook de doorgezakte poten. Zolang dat het geval is verstoor je niet, maar je moet ook zeker niet tot het uiterste gaan en je op tijd terugtrekken. Dat is ook een kwestie van aanvoelen en goed op het gedrag van de vogel letten. En dat is nou net wat ik de laatste tijd veel mis bij natuurfotografen, ze willen wel plaatjes schieten, maar hebben totaal geen kennis van de natuur. En ze brengen daardoor goed bedoelende natuurfotografen in diskrediet. Ik vind kennis van de natuur een essentieel onderdeel van de natuurfotografie.
Verderop in het gebied vond ik nog een ander mannetje grauwe klauwier. Ik vond het spinnenweb onder aan de tak wel een leuke toevoeging.
Een mannetje merel had zitten badderen en verschool zich tussen de bladeren. Een merel wordt gezien als een tuinvogel, maar is oorspronkelijk een echte bosvogel.
Lastig zo tussen de takken om een aansprekende compositie te maken, ik vond het zo wel iets geheimzinnigs hebben.
Even daarna begon hij zich droog te poetsen
Slotwoord: Eindelijk is het me dan eens gelukt om een wat korter blog te maken, een stuk minder werk ook. Volgende keer het vervolg op de serie bosvogels met o.a de gekraagde roodstaart.
