Ik had al diverse publicaties gezien over het betrekkelijk nieuwe park Lingezegen, een park tussen Nijmegen en Arnhem. In deze publicaties leek het me een mooi stuk natuur en als de verwachtingen niet zouden tegenvallen zou ik er diverse leuke soorten kunnen fotograferen. Midden april van dit jaar besloten we om ons geluk daar maar eens te gaan beproeven. Na eerst van een lekkere lunch genoten te hebben in het restaurant bij het bezoekerscentrum gingen we op zoek naar een goede plek om het gebied te verkennen, de plek waarvan we gezien hadden dat er een wandelroute startte. Het kostte nog best enige moeite om de juiste plek te vinden, het bleek bij een klein parkeerplaatsje te zijn aan een parallelweg.
Al direct bij het begin bleek het er druk te zijn met fotografen, hopelijk een goed teken. Er was een wandelpad aangelegd tussen de rietkragen met aan beide zijden waterpartijen. Het pad was deels toegankelijk via houten vlonders.
Na een honderdtal meters hoorde ik al een blauwborst zingen en ter plekke stonden al enkele fotografen in de aanslag. Ook een mannetje rietgors liet zich daar mooi zien boven in de struiken die tussen het riet stonden. We troffen daar ook enkele fotografen die regelmatig publicaties verzorgen voor de Pixfactory.
Veel kijkgenoegen bij de mooie soorten die we daar die middag zagen en fotografeerden en bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige blog over de muurhagedissen. (klik hier)
Groeten, Ad
De blauwborst in het wilgenstruweel al vrij snel aan het begin van de wandeling. Dit beloofde een mooie voorbode van de middag te worden. De omgeving was wel vrij druk, maar als je een groot diafragma gebruikt kun je die drukke achtergrond toch enigszins blurren. Maar het is anderzijds natuurlijk ook wel weer de omgeving waar een blauwborst zich graag ophoudt.
Blauwborst in een andere houding, ik moest wel behoorlijk manoeuvreren om tussen de takken en bladeren door te fotograferen zodanig dat hij ook nog een beetje vrij zat.
In de buurt van de blauwborst zat ook een mooie rietgorsman.
De rietgorsman zat in mooi licht.
Ik nam even wat meer afstand om ook de mooie bokehringen in de achtergrond in beeld te krijgen.
Mannetje rietgors in een getordeerde houding, waarbij je goed het fijn gestreepte rugdek kunt zien dat de soort van de gorzenfamilie verraadt.
Tenslotte nog een foto van de rietgorsman door de vegetatie heen gefotografeerd.
Woerd van de wintertaling, een klein maar mooi gekleurd eendje. Er waaide net een riethalm voor de lens, maar de doortekening in het lijf is nog goed zichtbaar.
Een stukje verderop zwom het vrouwtje van de wintertaling. Vrouwtjes eenden zijn soms moeilijk herkenbaar, maar het vrouwtje van de wintertaling is echt kleiner dan alle andere inheemse vrouwtjes eenden.
In een veldje achter een waterplas stond een scholekster tussen de madeliefjes.
Scholekster tussen de madeliefjes.
Ook grutto's kwamen er in het gebied voor, hier nog rustig foeragerend.
Grutto tussen de rietkraag door gefotografeerd.
Grutto's in harmonie bij de rietkraag.
Soms duurt het bij vogels niet te lang als ze bij elkaar in de buurt komen. Het vrouwtje vindt de aanwezigheid van het mannetje toch te close en jaagt hem weg. Daarbij is te zien dat grutto's en ook andere steltlopers, zoals b.v. watersnippen, hun schijnbaar harde rechte snaveldelen toch onafhankelijk van elkaar kunnen buigen. Zo kunnen ze prooidiertjes in de modder vastpakken en eruit trekken.
Foeragerende lepelaar die ook een prooidiertje te pakken heeft.
Visdief op een constructie van palen, netten en touwen, ik vermoed om aalscholvers te weren die een plas in no-time leegvissen.
Visdiefjes op de netconstructie.
Vliegende visdief.
In een deel van de plas dat omgeven was door vlonders, steigers en een brug liep deze blauwe reiger.
We zijn even op het trapje van de brug gaan zitten, maar dat vond hij kennelijk al gauw te bedreigend.
Hij ging meteen op de wieken.
En dan zie dat zo'n blauwe reiger voornamelijk uit veren bestaat.
Vluchtende blauwe reiger.
In tegenstelling tot deze knobbelzwaan die zich lekker zat te poetsen en zich van niks of niemand iets aantrok.
We zaten even op een bankje te rusten toen ik achter me plotseling het "geping" van een baardmannetje hoorde. Toen ik me omdraaide zag ik hem mooi in een rietstengel hangen.
Ik kon slechts enkele opnames maken maar zag achteraf op een foto dat hij zich net van wat overtollige ballast ontdeed. Dit kun je natuurlijk niet plannen.
Ook de futen lieten zich niet onbetuigd, je kunt meteen zien dat ze in balts/broedkleed zijn.
Zeker als ze die mooie kuif opzetten weet je hoe het er voor staat.
En in combinatie met die wangveren zie je dat ze er helemaal klaar voor zijn.
En ja hoor, daar komt ook het vrouwtje aan zwemmen.
En dan kan het "spiegelen" beginnen, doe mij maar na.
Het vrouwtje geeft er blijk van er klaar voor te zijn.
Tenslotte nog een kopportretje van het futen mannetje.
Hoewel ver weg kon ik toch ook nog een zomertaling mannetje fotograferen.
Ik vind het een van de mooiste eenden, ze lijken welhaast grafisch getekend.
Deze fitis deed zijn uiterste best om gehoord te worden.
Intussen had een grutto gezelschap gekregen van een meerkoet.
Ook hier was sprake van kopieergedrag, maar dan van verschillende soorten.
De grutto begon uitbundig te badderen.
Dat trok de aandacht van de meerkoet en dat begon hem blijkbaar aardig te irriteren, agressief als ze zijn.
Dus toch maar wegwezen hier.
De grutto vond het genoeg en besloot zijn heil maar elders te zoeken.
Vluchtende grutto.
Bij de uitgang van het park nam ik nog even de vergane glorie van een paardenbloem mee.
Slotwoord: Een leuke dag in park Lingezegen, een bezoek dat ik zeker nog eens wil herhalen, misschien dat in de winter de baardmannetjes zich wat frequenter laten zien. En hoewel het seizoen nu wel voorbij is wil ik volgende keer toch nog aandacht besteden aan een aantal vlindersoorten die ik deze zomer kon fotograferen. Tot dan.
