Door op een foto te klikken krijgt u een vergrote weergave. De foto, vooral de scherpte, is dan echt van veel betere kwaliteit.

Op mijn beelden rust copyright (© advanduren) en ze mogen niet voor andere doeleinden worden gebruikt dan waarvoor mijn schriftelijke toestemming is verleend.

donderdag 16 september 2021

Patrijzen

Het gaat in Nederland, zoals natuurliefhebbers weten, erg slecht met de weidevogels en de boerenlandvogels. Tot die laatste categorie behoort ook de patrijs, een hoenderachtige waarvan de populatie de laatste paar decennia met 95% is gekelderd. Als ik vroeger door de velden struinde was het niet ongewoon als je een klucht, want zo wordt een groep patrijzen genoemd, van wel tien exemplaren opstootte. Dat maak je tegenwoordig niet meer mee. Je kunt daarom gerust stellen dat de patrijs zeldzaam is geworden in het boerenlandschap, niet in de laatste plaats door de onttrekking van kruidenrijke veldjes waar hij voldoende zaden en vooral ook insecten kon vinden. Tegenwoordig wordt het boerenland efficiënt (in de ogen van de boer) beheerd door alleen maar uitgestrekte velden met Engels raaigras in te zaaien, monocultuur dus, en daar heeft een patrijs niets te zoeken. In Nederland en Vlaanderen is de soort dan ook op de Rode Lijst van broedvogels terecht gekomen.

Een klein lichtpuntje is dat sinds een aantal jaren in enkele provincies een project op gang is gekomen onder de naam Partridge, wat inhoudt dat er op diverse plekken in die provincies in samenspraak met de boeren stroken akker van enkele meters breed worden ingezaaid met een kruidenmengsel om de vogels er weer bovenop te helpen. De boer wordt hiervoor gecompenseerd.

Tijdens een van m'n tochtjes door een polder in de buurt van Den Bosch zag ik al rijdend plotseling in m'n ooghoeken dat er enkele patrijzen rondscharrelden. Toch maar even de auto stopgezet, voorzichtig wat teruggereden waarna het lange wachten begon. Want als ze je zien of onraad vermoeden duiken ze meteen weg, plat in het gras en het kan dan lang duren voordat ze hun schuwheid weer afleggen, hun kopjes weer eens boven het gras uitsteken en verder gaan met waar ze mee bezig waren, insecten en zaden zoeken. Mijn wachten en geduld werd beloond, ik kon er wat leuke plaatjes van schieten, veel plezier bij het bekijken daarvan en bedankt nog voor jullie reacties op mijn vorige blog over "de Doort" (klik hier)

Groeten, Ad


Patrijs, een schuwe boerenlandvogel die altijd op z'n hoede is en als je ook maar iets te dichtbij komt of hij vertrouwt het niet meteen opvliegt om een stuk verder weer in weiland neer te vallen. Deze foto maakte ik op het eind van de sessie toen ik er met de auto al wel een uur had bij gestaan.


Toen ik er langsreed zag ik in een ooghoek een patrijs tussen het gras scharrelen.


Toen ik stopte en langzaam terugreed keek ze me aan alsof ze wilde zeggen wat moet die snoeshaan hier nou weer. Dit is een vrouwtje, een mannetje heeft n.l. een wijnrode vlek op z'n borst.


Meteen werd een drukkende houding aangenomen, dit viel me nog mee want meestal duiken ze zo diep weg dat je ze voorlopig een half uur niet meer ziet.


Ondertussen houden ze scherp de omgeving in de gaten....


en proberen door het gras van je weg te sluipen.


Voor wat afwisseling in het blog even een uitstapje naar een andere soort in deze polder, deze knobbelzwaan die zo dichtbij zat dat ik hem niet helemaal op de foto kreeg. Dan maar deze kop/hals uitsnede.


Of deze die iets verder weg zat.


Aan de rand van de polder tegen een woonwijk zaten deze twee reeën in een stoppelveld. Als ik dat dan zo zie vraag ik me af of die bewoners weten wat voor moois zich in hun woonomgeving ophoudt.



Terug naar de patrijzen. Langzaam "ontdooide" deze patrijs en aan het gedrag kun je dan goed zien dat ze zich wat meer op hun gemak beginnen te voelen en weer wat vrijer gaan bewegen.



Ze blijven echter waakzaam en houden je voortdurend in de gaten.



Regelmatig veranderde het licht waardoor ik een veel koelere kleur in de foto's kreeg.



Op een gegeven moment schuifelde een andere patrijs dichterbij, ik vermoed dat degene die de wacht houdt het mannetje is, ik kon dit helaas niet vaststellen omdat hij zich niet om wilde draaien.



Ze kwamen steeds dichter bij elkaar zodat ik dit vermoedelijke paartje samen vast kon leggen.



Tenslotte kon ik dit mooiste plaatje van de middag (vond ik zelf) maken.



Tegen een rietkraag in dezelfde polder zat deze buizerd op een paaltje.



Terwijl hij zich zat te poetsen reed ik langzaam dichterbij. Tegen de achtergrond van zo'n rietkraag valt hij nauwelijks op.



Maar dichterbij als zo kon ik niet komen, hij maakte al aanstalten om te vertrekken. Ik heb het er toen maar bij gelaten. 


Slotwoord: Met de afsluiting met deze buizerd wil ik in het volgende blog hieraan een vervolg geven met foto's die ik maakte tijdens een bezoek aan een vogelhut in Brabant met daarin in eerste instantie vooral roofvogels. Tot dan.

zaterdag 28 augustus 2021

De Doort

Dit keer een heel ander blog van mij dan gebruikelijk, een blog n.l. zonder vogelfoto's. Foto's die ik best heel lastig vond in de nabewerking omdat ik van veel van deze soorten achteraf niet meer weet hoe ze er in het veld uitzagen. In tegenstelling tot vogels waarvan ik van bijna alle soorten wel weet hoe die er uit zien en ik daardoor in de nabewerking naar het ideaalbeeld kan toewerken.

De foto's zijn gemaakt in de Doort, een gebied in midden Limburg dat bekend staat om zijn redelijk grote populatie aan boomkikkers. Ik was er jaren geleden al eens geweest en heb toen boomkikkers in verschillende groottes gevonden van 5 cm. tot duimnagel grootte. Ik wist daarom waar en hoe ik moest zoeken, het is n.l. best lastig om je eerste boomkikker te vinden omdat ze zo verschrikkelijk goed gecamoufleerd zijn. Dat viel deze keer enorm tegen, na lang zoeken vonden we slechts een exemplaar. Of je daarmee kunt stellen dat het slecht gaat met de populatie boomkikkers dat weet ik niet, maar van insiders ter plekke hoorde ik dat het al jaren minder gaat met deze prachtige amfibieën.

We hebben rond het gebied eerst een flinke wandeling gemaakt waar ik onderweg diverse andere planten- en diersoorten kon fotograferen en dat heeft mijn interesse in insecten aangewakkerd hetgeen intussen geleid heeft tot de aanschaf van de ANWB insectengids. Ik hoop daarmee mijn kennis op het gebied van deze enorm grote diergroep wat uit te kunnen breiden.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie reacties op mijn blog over Texel (klik hier) 

Groeten, Ad


Boomkikker, een mooie, afwijkende soort van de andere in Nederland voorkomende kikkersoorten. In tegenstelling tot hun soortgenoten zijn ze niet schuw, springen niet weg als je ze benadert en zitten overdag vaak roerloos op een bramenstengel of blad.


Een klein zwart kevertje dat luistert naar de naam elzenhaantje.


Elzenhaantje op een knop van het ereprijs. Ik gebruik nooit een polarisatiefilter, hetgeen hier wel erg wenselijk geweest was met dat glimmende dekschild en dat geldt tevens voor de boomkikkers.


Driedistel, je ziet meteen aan de vorm dat het een plant uit de familie van de distels is. 


Een andere distel is deze sterk op een uitgebloeide paardenbloem lijkende gekroesde melkdistel. 


Heel anders van kleur is dit knoopkruid met een onbekend bijtje als bonus. Een algemene, maar mooie plant van bermen.


Gevlekte aardsnuitkever, ik denk dat hij vrij algemeen is, maar met deze foto was ik wel blij. Ik was nooit zo bezig met insecten, maar van dichtbij blijkt het een wondere wereld te zijn.


Een ander mooi insect is deze pyjamaschildwants, ik had hem als eens vaker gefotografeerd maar wist niet dat de onderkant er zo uit zag.


Weer even terug naar de planten, de kamperfoelie of bosrank is een hele sierlijke bloem, hecht zich met z'n ranken vaak aan bomen en andere planten. Zo lijkt het net een hertengewei.


Als hij opengaat en de meeldraden met knoppen komen tevoorschijn is hij nog veel sierlijker.


Kamperfoelie, de scherpte ligt hier net even anders, weet eigenlijk niet wat ik nou mooier vind.


Een zeldzame plant die in Nederland ook op de rode lijst staat is deze grote centaurie. Door zijn vorm vind ik het een prachtige bloem.


Een zeer algemene soort is deze bramenbloem, de plant waar je, als die in het gebied voorkomen, de boomkikker op moet zoeken.


Boomkikkertje, na lang zoeken vonden we eindelijk een exemplaar, ze vallen met hun groene schutkleur volledig weg in de begroeiing.


Langzaam probeerde ik met m'n macrolens wat dichterbij te komen. Intussen moest door de donkere achtergrond de iso-waarde al naar 1000 worden opgevoerd.


Je hebt niet een hele snelle sluitertijd nodig, deze beestjes zitten immers toch stil, maar om iets meer scherptediepte te krijgen gebruikte ik F8.


Om het beestje niet te verstoren wilde ik dichterbij gaan dan zo. Hij vertoonde geen enkel wantrouwen en bleef rustig zitten. We hebben hem toen verder maar met rust gelaten. Volgende keer toch maar een polarisatiefilter gebruiken om die hinderlijke schittering weg te krijgen.


Tijdens onze verdere zoektocht naar boomkikkers trof ik op de bramenbloemen deze parende tweekleurige smalboktorren.


En een opvallend mooi plantje vond ik dit kraailook, kenmerkend dat de meeldraden langer zijn dan  het bloemdek.


Kraailook, een mooie plant, niet zeldzaam en groeit zomaar langs wegbermen, op ruige veldjes en andere niet opgeruimde plekken.


Tenslotte vonden we eveneens op de bramenbloemen deze parende geringelde smalboktorren.


Parende, geringelde smalboktorren, een prachtig insect dat zijn naam te danken heeft aan zijn mooi gekleurde antennes.

Slotwoord: Na dit uitstapje naar planten en insecten volgende keer weer een blog over vogels waarin patrijzen de hoofdrol zullen vervullen. Tot dan.

maandag 16 augustus 2021

Texel

In april j.l. heb ik een blog gemaakt over de dwergsterns die ik in de Slufter op Texel kon fotograferen. (klik hier) Tijdens dat verblijf op Texel fotografeerde ik uiteraard nog meer en een aantal van deze beelden heb ik in dit blog opgenomen. Het mannetje bruine kiekendief speelt hierin de hoofdrol. Als je bruine kiekendieven wilt fotograferen dan is Texel daarvoor sowieso een uitgelezen plek.

Bedankt nog voor jullie reacties op het vorige blog over de sprinkhaanzanger (klik hier) en veel kijkgenoegen bij dit blog.

Groeten, Ad


Mannetje bruine kiekendief, Als je kiekendieven wilt fotograferen ben je bijna altijd aangewezen op vluchtfoto's. Aan de grond krijg je ze niet zo gauw te zien omdat ze vrijwel meteen verdwijnen in hoge rietkragen of in het pijpenstro. 


Zo zie je ze vaak jagen boven uitgestrekt ruig gebied. Ik heb hier bewust voor een panorama-uitsnede gekozen om wat meer van de omgeving te kunnen laten zien.


Ook dit is typisch terrein voor het jachtgebied van de bruine kiekendief, agrarisch land waar hij op zoek is naar jonge akkervogels zoals kuikens van grutto, tureluur, kievit enz. Met de boerderij op de achtergrond komt natuur en cultuur hier bij elkaar.



Jagend, speurend mannetje bruine kiekendief hoog in de lucht.


 
Een mogelijke prooi bevond zich enkele etages lager in het veld in de vorm van deze graspieper.



Deze graspieper hoeft waarschijnlijk minder te vrezen, hij zal niet gauw van de draad af worden gepakt.



Aan de waddendijk bij de Schorren stonden mooie toefen klaprozen.



Veldboeket klaprozen.



Deze blonde d'Aquitaine, een zuid-Frans koeienras lagen heerlijk te herkauwen in een extensief beheerd weiland. Een voorbeeld van hoe het zou moeten, een sterk ras dat in niet te grote aantallen wordt gehouden in een kruidenrijk veld moet wel een heerlijk stukje vlees opleveren.



Een jong puttertje zat heerlijk van de zuring te snoepen.



Jonge putter in de zuring.



Hoewel hij al zelfstandig at is het toch wel verleidelijk om af en toe nog eens bij moeders te schooien.



De gele vleugelspiegels zijn al wel aanwezig, maar de kop moet nog rood kleuren.



Ik kon ook een mooi uitgekleurde volwassen vogel fotograferen. Hier in een grashalm met nog wat regendruppels erop.



Dat ziet er toch heel wat kleurrijker uit. Waarschijnlijk is dit een vrouwtje, bij het mannetje loopt het rood van het masker achter het oog door.



Een ander gebied waar de bruine kiekendief graag jaagt zijn de duinen, hier laag speurend boven het helmgras.



Bruine kiekendief mannetje boven de duinen.



Vaak vliegen ze hetzelfde traject op en neer, dus als je een kans gemist hebt wanhoop niet, grote kans dat hij na een tijdje weer langs komt gevlogen.



Polder Waalenburg met zijn karakteristieke molentje, recent helemaal herontwikkeld. Kruidenrijke graslanden waar niet alleen de kiekendieven graag boven foerageren, maar waar ook prachtige orchideeën groeien en vlinders rond fladderen.



 Zoals deze (gevlekte) rietorchis.



(Gevlekte) rietorchis.



Ik weet niet of het dezelfde soort is, ben niet zo'n orchideeënkenner, maar ik vind het prachtige bloemen. 



Geen zeldzame soort, deze distelvlinder en al enigszins afgevlogen, maar wel een trekvlinder die uitzonderlijke prestaties levert. In enkele generaties vliegt hij van Zuid-Spanje of zelfs Noord-Afrika tot in onze contreien. 



Rups van de grote beer met zijn kenmerkende lange haren. De rups zal uitgroeien tot een prachtige vlinder.



Nog even terug naar de bruine kiekendief die ook graag boven dit soort veldjes foerageert.



Bruine kiekendief, mannetje.



Bruine kiekendief, mannetje.



Bruine kiekendief zwevend boven de polder speurend naar prooi.



Tenslotte nog een laatste foto van deze Schotse hooglander, runderen die graag ingezet worden voor het natuurlijk beheer van dit soort biotopen en een voorbeeld van hoe het op veel meer plaatsen zou moeten. Deze stond zo dichtbij dat ik hem met de telelens niet helemaal op de foto kreeg. Dan maar een close-up.

Slotwoord: Na een blog met toch weer redelijk wat vogels volgende keer een blog zonder vogels en wel van de flora en fauna van het Limburgse gebied rond de Doort. Tot dan.