de Luijsen

Het was al laat op een koude november middag toen ik bij een van de hutten in de Luijsen aankwam. Ik had eerst wat boodschappen gedaan en getankt in België toen ik besloot, ondanks dat het snel te donker zo worden, om toch nog maar een uurtje mijn geluk te beproeven. Ondanks dat het van huis uit toch ruim 40 km. rijden is, beschouw ik de Luijsen als een van mijn local patches omdat ik er de afgelopen 15 jaar erg vaak geweest ben en ongeveer weet wat ik er kan verwachten. De laatste paar jaren ben ik er beduidend minder geweest omdat het er, zoals in heel veel natuurgebieden, merkbaar achteruit gaat. Maar dat neemt niet weg dat je er altijd verrast kunt worden met leuke soorten. Zo ook deze middag of liever gezegd dit uurtje. Het was die dag erg koud, maar zonnig geweest en ik weet dat dan op het einde van de middag het licht erg mooi valt en het de moeite loont om nog een uurtje mee te pikken.

Behoudens de meestal gangbare en te verwachten soorten had ik het geluk een soort aan mijn portfolio te kunnen toevoegen die ik nog niet eerder gefotografeerd had. Zo zie je maar dat je bij twijfel toch moet gaan, je kunt altijd verrast worden en dat maakt onze hobby natuurfotografie nou zo leuk.

Veel kijkgenoegen en bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blog over "Woodscapes" (klik hier)

Groeten, Ad

Blauwe reiger in de spotlight. Hij zat best ver weg zodat ik hem zelfs met m'n 600 mm. niet groot in beeld kon brengen en dat vond ik helemaal geen nadeel. Sterker, en dat zal bij diverse opnames in dit blog blijken, ik fotografeer vogels tegenwoordig graag in hun natuurlijke omgeving omdat ik vind dat ze dan meer zeggingskracht hebben. Daar waar ik vroeger vaak geen foto maakte omdat ik vond dat ze te ver weg zaten ben ik daar nu juist naar op zoek.

Om een indruk te krijgen, het landschap aan de overkant van plas ziet er wat desolaat uit met riet, dode en kale bomen en enkele bomen die hun herfstblad nog niet helemaal hebben laten vallen. Het licht was aanvankelijk nog niet op z'n mooist.

Later in het uur kwam er steeds meer kleur in.

De afwisseling tussen de dode bomen die waarschijnlijk tussen het riet met hun wortels in het water staan en de nog levende bomen daarachter is hier goed te zien 

Voor de hut staan diverse stammen in het water waar regelmatig vogels op komen zitten zoals hier deze aalscholver.

Omdat er niet zo heel veel gebeurde, maar het licht wel steeds mooier werd richtte ik mijn aandacht op enkele paartjes wilde eend, zoals hier het vrouwtje.

Een beetje actie in de vorm van vleugelgeklapper is altijd welkom.

Wilde eend.

Zowel de eenden als de woerden hebben een prachtige paarsblauwe vleugelspiegel die ze onderscheidt van andere soorten eenden.

Ik vond het hier wel leuk dat de eend net boven haar klapperende vleugel uit loerde.

Toen ik de wilde eenden aan het fotograferen was hoorde ik plotseling de schelle, onmiskenbare roep van een ijsvogel. Ik zag hem in een flits voorbij schieten en een heel eind verder in een els op een eilandje in de plas gaan zitten. Met 600 mm. kon ik hem niet groter in beeld brengen, maar dit was mijn kans om hem in mooi licht in zijn habitat in beeld te brengen.

Ik kon enkele foto's maken voordat hij weer door vloog. Enkele mede-fotografen in de hut vroegen wat ik gefotografeerde, ze hadden hem niet eens gezien.

Omdat de ijsvogel vertrokken was en er verder niet zo heel veel te beleven viel richtte ik me weer tot de wilde eenden

Het licht was nog mooi en ook bij de woerd is de blauwpaarse vleugelspiegel en de prachtig iriserende groene kop goed te zien. 

Ook deze woerd gaf een fraai staaltje vleugelgeflapper weg.

Wilde eend in vol ornaat, geen zeldzame soort maar o zo mooi.

Intussen kwam er boven de plas een groep ganzen aangevlogen. Ik herkende gelijk een aantal kolganzen en grauwe ganzen, maar er vlogen er ook enkele tussen die ik niet direct herkende.

De eerste streek neer en ik zag al gauw dat het een rietgans was, maar welke soort rietgans?

Al snel volgden er meer.

En toen de rust terugkeerde en ik ze eens goed kon bekijken bleken het toendrarietganzen te zijn, te herkennen aan de geeloranje band op de snavel. Het was voor mij de eerste keer dat ik deze soort kon vastleggen.

En ook hij gaf een mooi showtje weg.

Toendrarietgans.

Toendrarietgans.

Toendrarietgans. Een andere soort die er op lijkt is de taigarietgans, maar die heeft net een wat andere snaveltekening en komt hier veel minder voor.

De blauwe reiger zat nog steeds op z'n plekje, maar ik vond het licht en de houding net even wat minder mooi dan in de openingsfoto.

Je kunt zo'n ijsvogelfoto natuurlijk wat croppen, maar je verliest al gauw kwaliteit.

Er vielen steeds meer toendrarietganzen binnen.

En de groep zwol aan tot meer dan 30 exemplaren.

Het werd stilaan al wat donkerder en de meeste toendrarietganzen staken hun kop in de veren om hier de nacht door te brengen.

Met de aalscholver als metgezel.

Aan de andere kant van de hut kon ik nog deze blauwe reiger in het laatste avondlicht fotograferen.

Slotwoord: Ondanks de donkere novembermaand kon ik dan toch nog een lyfer fotograferen, ik was er blij mee. Voor het volgende blog heb ik nog geen keuze gemaakt, maar in december kreeg ik een mooi kerstcadeau, op 25 december bezocht een middelste bonte specht meerdere malen onze tuin. Tot de volgende keer.