In mijn vorige blog heb ik een aantal bosvogels laten zien, vandaag een vervolg daarop met een aantal soorten die ik in hetzelfde gebiedje aan de rand van de Groote Peel kon fotograferen, maar ook op enkele andere plekken waar ik regelmatig kom en die ik als mijn local patches beschouw. Het zijn zeker geen zeldzaamheden, dat kan ook niet altijd, ik weet ongeveer wat ik in die gebieden kan verwachten, maar ik vind het steeds meer een uitdaging om van de wat meer voorkomende soorten leuke foto's te maken. We hoeven gelukkig met allerlei zeldzaamheden niet ons brood te verdienen.
Veel kijkgenoegen weer en dank nog voor de fijne reacties op mijn vorige serie bosvogels. (klik hier)
Groeten Ad
Op onze tochtjes in het grensgebied van Nederland en België komen we langs een watermolen met een heerlijk buitenterras. We mogen daar graag een (Belgisch) speciaalbiertje drinken. Genietend daarvan hoorde ik al meteen een winterkoning uit volle borst zingen. Ik ben snel naar de auto terug gerend om mijn camera te halen. Ik kon een leuke serie schieten en het biertje smaakte daarna extra lekker.
De gekraagde roodstaart is een echte bosbewoner. Vanaf een zandpad in het bos zag ik vanuit de auto dit mannetje zitten. Omdat ze waarschijnlijk een nest in de buurt hadden (het vrouwtje heb ik niet gezien) heb ik van een behoorlijke afstand vanuit de auto een aantal foto's gemaakt.
Het nest bevindt zich overigens niet in het gat in deze berk, waarschijnlijk ooit uitgehakt en bewoond door een specht, maar op dit moment onbewoond.
Gekraagde roodstaart mannetje.
Gekraagde roodstaart mannetje.
In onze tuinvijver (ook een local patch) was deze mannetjesmerel lekker aan het badderen tussen de dotters.
Een zanglijster op de uitkijk in de Groote Peel.
Terug naar de openingsfoto, ik was gelukkig op tijd terug met m'n camera. Ik kon de winterkoning tussen de vegetatie door fotograferen. Mooi, maar als hij nou ook nog eens wilde gaan zingen.
Van dat zingen was nog geen sprake, hij hield me voortdurend in de gaten, maar dat gaf mij wel de kans om zodanig positie te kiezen dat hij, tussen de vegetatie, op de goede plek zat precies voor de lichtcirkel in de achtergrond. En nu maar hopen dat hij zou gaan zingen.
En dat gebeurde ook, wel nog een beetje afgewend van de fotograaf en de camera.
Voorzichtig draaide hij zich wat om, dat begon erop te lijken.
Maar al gauw verloor hij zijn schuwheid, draaide zich om en gaf vol trots zijn beste liedje ten gehore.
Een fractie van een seconde kon ik de foto maken die ik in mijn gedachte had, een uit volle borst zingende winterkoning die mijn kant op kijkt, met z'n staartje omhoog, een lichtje in het oog en gefotografeerd tussen de vegetatie door.
