Sprinkhaan(riet)zanger e.a.

Tijdens een van onze (camping)vakanties in de kop van Drenthe maakten we weer eens een wandeltocht door de mooie Groningse polders. Hoewel het steeds lastiger wordt kan ik het niet laten om op zo'n tocht van 10 tot 15 km. mijn camera met telelens en converter mee te sjouwen. Toch een gewicht van ruim 5,5 kg. waarvan het lijkt of dat na 5 km. steeds zwaarder begint te worden. Behalve dat ik dan minder flexibel ben is dat gewicht ook een reden dat ik niet ook nog een statief meeneem. De kop van Drenthe is een ideale uitvalbasis voor diverse natuurgebieden in het noorden van het land. Behalve de Drentse heidegebieden heb je, zoals gezegd, de Groningse polders en daarnaast bevinden zich het Lauwersmeergebied, de Dollard en de Eemshaven op slechts enkele tientallen km's afstand. 

Tijdens een wandeling door de polder in het voorjaar kom je van alles tegen en soms zitten daar niet alledaagse soorten bij. Een van de soorten die je wel eens van een afstand hoort, maar zelden te zien krijgt omdat hij zich nou eenmaal graag onder in het struikgewas ophoudt en zich daar als een muis voortbeweegt, is de sprinkhaanrietzanger, tegenwoordig om wat voor reden dan ook sprinkhaanzanger genoemd. Ik hoorde hem al van veraf zingen, een geluid, hoe kan het ook anders, van een insectachtig karakter dat soms minutenlang aanhoudt. Voor niet ingewijden makkelijk te verwarren met het geluid van de snor dat wat lager van toon is en sneller van frequentie. Toen we dichterbij kwamen zag ik hem vrij hoog in een struik zitten zingen, een uitgelezen kans om hem eens uitgebreid te fotograferen.

Veel kijkgenoegen bij dit blog en bedankt nog voor jullie leuke reacties op mijn vorige blogbericht over de rosse grutto en meer (klik hier)

Groeten, Ad

Om maar met de deur in huis te vallen, de sprinkhaanzanger. De lichtomstandigheden wisselden steeds, deze foto maakte ik op het einde van de sessie toen er wat meer licht over de polder en in het bosje viel.

Op een gegeven moment vloog er een boerenzwaluw voorbij met een veertje in z'n snavel, ik vermoed dat hij/zij ergens een nestje heeft gehad.

Boerenzwaluw met veertje. Je moet dan een beetje geluk hebben dat hij net z'n vleugels strekt en het oogje nog net zichtbaar is achter het veertje.

Typisch dat in zo'n kort tijdsbestek de witbalans helemaal anders is dan in de eerste foto.

Een stukje verder stond een ooievaar met gestrekte vleugels in het veld.

Een andere stond rustig af te wachten tot er zich een prooi aandiende/

Aan de andere kant van het pad scheerde een ooievaar laag over het water.

Hoog boven ons cirkelde een mannetje bruine kiekendief.

Toen plotseling mijn aandacht getrokken werd door het geratel, want zingen kun je het eigenlijk niet noemen, van een sprinkhaanzanger.

Het was niet zo moeilijk om hem zingend te fotograferen, hij bleef minutenlang doorgaan, maar ik moest wel even manoeuvreren om een standpunt te vinden waarin ik hem nagenoeg vrijzittend kon fotograferen.

Het leek er wel op dat hij steeds fanatieker begon te zingen toen hij me zag, zijn snavel ging steeds verder open.

Sprinkhaanzanger, de zang lijkt op die van de snor maar qua uiterlijk zie je het verschil meteen. De snor heeft in tegenstelling tot de sprinkhaanzanger een egaal bruin rugdek.

Door de wolkenlucht veranderde het licht af en toe even terwijl ik mijn camera op dezelfde instellingen hield. Daardoor kreeg ik totaal anders belichte foto's.

Geoorde fuutjes tref je er ook regelmatig, een vogeltje waarvan ik het niet kan laten om die te fotograferen, zo sierlijk met die oorpluimen.

Deze was na een duik net weer boven gekomen. Alhoewel ze een goed waterafstotend verenkleed hebben kun je aan de kop meestal wel zien dat ze net gedoken hebben. 

Geoorde fuut in zomertenue.

Langzaam kwam hij dichterbij gezwommen en kon ik hem met mooie lichtpatronen in het water fotograferen.

Geoorde fuut.

Geoorde fuut, beetje jammer dat er rechts in het beeld net een grasspriet in de onscherpte in de weg zat. Hier lijkt het erop dat hij nog eens extra met z'n oorpluimen wilde showen, met een beetje fantasie uiteraard.

Tenslotte kwam hij uit de schaduw van de oevervegetatie en kon ik hem van vrij dichtbij fotograferen.

Als ik de kans krijg probeer ik vliegende vogels te fotograferen, hier een rietzanger.

En boven het water nog een langs vliegende ooievaar.

Witte ooievaar.

Witte ooievaar.

In de verte zag ik in een boom een zeearend zitten. Een flinke crop weliswaar, maar een zeearend is, althans voor mij, nog altijd een bijzondere ontmoeting.

Uiteindelijk hield de zeearend het voor gezien en verdween boven de boomtoppen.

Tenslotte nog enkele opnames van de sprinkhaanzanger want daar ging het in dit blog hoofdzakelijk om.

Sprinkhaanzanger.

Sprinkhaanzanger in voor mij de mooiste houding van die middag.

Sprinkhaanzanger in het mooiste licht van die middag.

Slotwoord: Dit was het weer even voor wat betreft de noordelijke provincies. Volgende keer wil ik jullie meenemen naar ons geliefde Texel. Tot dan.

Rosse grutto en meer

Ik had al veel foto's gemaakt van grutto's en ook van rosse grutto's, maar niet eerder van een rosse grutto in zomerkleed. Rosse grutto's zie je, in tegenstelling tot de grutto, ook in de wintermaanden hier. Het zijn dan vrij kleurloze vogels met een ietwat opgewipte snavel en mocht er in de wintermaanden een eenzame grutto hier zijn blijven hangen dan is toch makkelijk het onderscheid te maken met de rosse grutto die dan veel lichter van kleur is en bovendien beduidend kleiner is met ook een kortere snavel.

In het voorjaar van 2019 waren we bij het Lauwersmeer waar ik een rosse grutto kon fotograferen die al in zomerkleed was. Je ziet dan pas waar deze vogel zijn naam aan te danken heeft, hij lijkt dan in de verste verte niet meer op de grauwe vogel die wij hier in de winter zien.

Behoudens de rosse grutto waar het hier om draait kon ik daar nog wat andere soorten fotograferen die ik voor de afwisseling ook in dit blog opgenomen heb. Veel kijkgenoegen en ik dank jullie nog hartelijk voor de leuke reacties die ik op mijn vorige blog over de vliegenvangers mocht ontvangen. (klik hier)

Groeten, Ad

Rosse grutto, met een diep bruinrood gekleurde borst, buik en kop niet te vergelijken met de dezelfde vogel in de winter. Je kunt z'n tenen in het heldere water zien hetgeen meteen aangeeft hoe belangrijk de waterdiepte voor steltlopers in het algemeen is.

De opgewipte snavel is ook kenmerkend voor de rosse grutto, met die druppel eraan vond ik het wel een leuke bonus.

Een ander belangrijk kenmerk van de rosse grutto zijn de gekartelde randen aan het uiteinde van z'n vleugels, hier goed te zien.

Rosse grutto.

De staart is gebandeerd terwijl die bij de grutto zwart/wit is.

Een andere vogel die ik daar kon fotograferen was deze gele kwikstaart. Zo te zien had hij al vaker op dit paaltje gezeten.

Als hij dan even wil gaan zingen is dat ook wel weer leuk.

Ook een rietgors mannetje gaf acte de présence.

Rietgors mannetje.

Deze kievit liet zich lekker vangen in de lucht.

Een tureluurtje scharrelde tussen de madeliefjes.

Tureluurtje tussen de madeliefjes, hier ook wel meizoentjes genoemd.

Tureluur, het was lastig fotograferen met zwaar tegenlicht waardoor waarschijnlijk ook de vlekken in de voorgrond zijn ontstaan.

Rosse grutto. Ik had graag vanaf een wat lager standpunt gefotografeerd maar dat was hier niet mogelijk, de foto's zijn gemaakt vanuit een (openbare) vogelhut en die dingen voorzien daar nauwelijks in. 

Rosse grutto, de kleur van de vogel komt terug in het water.

Foeragerende rosse grutto.

Rosse grutto.

 

Rosse grutto, nog een keer omkijken voor de laatste foto.

 

Gele kwikstaart in een heel andere setting als hierboven.

Gele kwikstaart, de vogel steekt mooi af tegen de complementaire achtergrondkleur.

Rietgors mannetje in het van hem zo bekende habitat, een rietkraag.

Rietgors mannetje.

Tenslotte kon ik daar nog een vrouwtje roodborsttapuit fotograferen.

Vrouwtje roodborsttapuit met felrood gekleurde insecten voor de jongen. Ze zal ongetwijfeld een nest in de buurt gehad hebben, dus ik ben maar snel weggegaan. 

Slotwoord: Bovenstaande foto's zijn een deel van de plaatjes die ik tijdens ons verblijf in de noordelijke provincies schoot. Volgende keer aandacht voor o.a. de sprinkhaan(riet)zanger. Tot dan.

Vliegenvanger(s) en meer

In Nederland kunnen slechts twee soorten vliegenvanger als inheems worden beschouwd, te weten de grauwe vliegenvanger en de bonte vliegenvanger. De eerste is een vrij saai gekleurde vogel die meestal wel mooi strak in z'n verenkleed zit en waarvan het best heel leuk is om z'n gedrag te volgen. Als hij op jacht is naar insecten doet hij dat meestal vanuit een boomtopje om van daaruit razendsnel een duikvlucht uit te voeren om een insect uit de lucht te pikken. De bonte vliegenvanger daarentegen is een mooi getekende vogel met een fijne verdeling van zwarte en witte tinten. Een stuk kleiner bovendien dan de grauwe vliegenvanger. Beiden heb ik al diverse malen mogen fotograferen. 

Een enkele keer is in Nederland als zeldzame doortrekker een kleine vliegenvanger te zien en tijdens een vakantie het afgelopen najaar in Zeeland kon ik dit zeldzame vogeltje fotograferen. De kleine vliegenvanger is nog een maatje kleiner dan de bonte vliegenvanger en met z'n 11 tot 12 cm. is hij maar net iets groter dan een vuurgoudhaantje. Bovendien is hij zeer moeilijk vindbaar omdat hij zich steeds tussen de bladeren van loofbomen verborgen houdt en dan is hij ook nog bijzonder onrustig. Hij verplaatst zich continu tussen de bladeren en als je denkt dat je hem in beeld hebt zit hij, voordat je scherp gesteld hebt, alweer ergens anders. Ik was dan ook blij dat ik, na heel veel mislukkingen, slechts enkele foto's kon maken die het tonen waard zijn.

Bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blog over het paapje en de putter e.a en om wat afwisseling in mijn blogs te krijgen heb ik ook dit keer weer enkele foto's van andere onderwerpen aan dit korte blog toegevoegd. Veel kijkgenoegen.

Groeten, Ad

Bonte vliegenvanger, een mooi vogeltje met een fijne verdeling van witte, beige/grijs en zwarte tinten in z'n verenkleed. Een zomergast die graag broedt in boomholten en nestkasten als deze al niet bezet zijn door mezen. Hij komt n.l. pas in april terug uit zijn overwinteringsgebied in West-Afrika en dan zijn de mezen hier al volop aan het nestelen of broeden.

Grauwe vliegenvanger, een stuk minder fraai gekleurd, het gestreepte voorhoofd en de lichtrood gekleurde oogring zijn kenmerkend voor de soort. 

Meestal vanuit een boomtop onderneemt hij korte vluchten naar insecten om vervolgens weer op datzelfde topje te gaan zitten.

Bonte vliegenvanger, ik fotografeerde met een grote diafragma-opening waardoor er in de achtergrond bokeh bollen ontstonden door het licht dat tussen de bladeren door viel.

Met wat meer contrast en saturatie krijgen die bokeh bollen nog wat meer accent.

Kleine vliegenvanger, een van de weinige foto's die ik kon maken waar hij helemaal vrij zat. Bijna altijd zit er weer net een blad of tak tussen of is hij inmiddels alweer ergens anders gaan zitten voordat je scherp gesteld hebt. Als je dan het geluk hebt dat hij dan een keer vrij zit vormen de takken en bladeren wel een mooie omlijsting van de vogel. De lichte oogring is kenmerkend voor deze soort. Dit is overigens een vrouwtje of een eerstejaars vogel, de mannetjes hebben n.l. een oranje keelvlek.

En zit hij (zij) vrij dan kijkt hij weer net de verkeerde kant op. Hier is overigens wel goed het zwarte staartuiteinde met daarvoor de witte staartbasis te zien, naast de oogring een belangrijk kenmerk van de kleine vliegenvanger. De vleugels laat hij meestal langs het lichaam afhangen.

Het zwart van een "gewone" mannetjesmerel springt er tussen de rode bessen van de meidoorn lekker uit.

Ander rood van deze vuurwantsen steekt als complementaire kleur dan weer leuk af tegen deze groene knoppen.

Als je er wat langer naar kijkt heb je niet meer het idee dat je naar een insect kijkt, maar naar enkele Indonesische maskers die naar elkaar kijken. (met enige fantasie)

Tegen een boom op dezelfde plek als waar ik de kleine vliegenvanger fotografeerde kroop deze boomkruiper omhoog.

Boomkruiper, ik weet eigenlijk niet of deze uitsnede mooier is dan die hieronder. Het is overigens een andere foto.

Boomkruiper,  wat closer in beeld.

Steenlopertje voor de landing voor de kust van West-Kapelle.

Je houdt ervan of niet, maar de laatste tijd wil ik af en toe wel eens wat experimenteren met onscherpte. Hier een steenlopertje voor de landing met een lange sluitertijd.

En als ik dan toch bezig ben, een andere foto van hetzelfde steenlopertje omgezet in zwart/wit met nog wat bewerkingen waarbij het op een houtskooltekening gaat lijken.

En tot slot nog een foto van de golfbrekers voor de kust van West-Kapelle, ik heb de twee mensen aan de rechterkant als tegenhanger van de richting van het water bewust niet weggeshopt.

Slotwoord: De meeste foto's in dit blog zijn gemaakt aan of bij de Zeeuwse kust, in een volgend blog ga ik weer naar het Waddengebied in het noorden met o.a. aandacht voor de rosse grutto. Tot dan.