Texel voorjaar 2014

Beelden van alweer even geleden, maar die ik toch graag nog wil laten zien. Meerdere keren per jaar gaan we naar het mooie en vogelrijke Texel, dit jaar zelfs al voor de derde maal en nog altijd ben ik er niet uitgekeken. Natuurlijk hoop je dan vroeg of laat eens op een ontmoeting met een draaihals of een blauwe kiekendief wat tot op heden nog niet het geval is geweest, maar steeds kom ik thuis met veel foto's waarvan ik er veel bewerk en dat is nou net de reden waarom het opnemen van deze foto's in een blog niet parallel loopt met het maken ervan.
In dit blog een deel van de voorjaarssessie 2014, veelal opnames die gemaakt zijn in de zuidpunt van Texel. Bij aankomst op het eiland starten we meestal bij de Horsmeertjes, waar je, zeker in het voorjaar, veel kleine zangertjes kunt aantreffen. Het zijn over het algemeen geen zeldzame soorten, maar mijn streven is erop gericht om ze zo goed mogelijk in beeld te brengen, waarbij ik vooral let op de omgeving en de achtergrond maar ook op de juiste belichting waarbij ik steeds meer neig naar het principe "expose to the right" om een zachte sfeer in de foto te krijgen en zo weinig mogelijk ruis. Aan jullie ter beoordeling of ik hierin geslaagd ben.
Bedankt nog voor jullie reacties op de serie over de rover van de ganzeneieren. ((klik hier)

Groeten,
Ad

Vechtende visdiefjes. Een hele tijd ben ik bezig geweest om vliegend in een mooie pose in een zachte sfeer te vangen. Beetje jammer dat de kop van de onderste vogel niet onder de vleugel uitkomt, aan de andere kant vind ik het wel mooi dat de staartpunten van de bovenste vogel net tot aan de vleugels van zijn rivaal komen.

Mannetje fazant op een duinhelling.

Ik houd het hier op een graspieper gezien de wat grove flankbestreping en de lange gekromde teennagels.

Op de hulst zag ik hem nog niet eerder.

Totaal anders op een gekleurd bramenblad met een zachte groene achtergrond.

Mannetje rietgors niet prominent in beeld maar in zijn habitat

De achtergrond is een bloeiend rietveld.

Ik heb hem niet horen zingen, gezien de donkere poten houd ik het op een tjif-tjaf.

Tjif-tjaf.

Dit kneu-mannetje vatte even post op een mooi kleurrijk plekje met korstmos.

Geen topfoto, maar nog nooit eerder kon ik een zingende nachtegaal fotograferen. Ze zijn erg schuw en duiken meteen in de vegetatie als ze je in de smiezen krijgen en dat is vaak eerder dan dat de fotograaf ze ziet.

Rietzanger, hoe kan het anders dan zingend alleen dit keer niet in het riet.

Mannetje grasmus

Mannetje grasmus, met de pose en de achtergrond was ik heel content.

Op een duintop stond een paartje kleine mantelmeeuwen die ik door het gras heen fotografeerde. Ik heb hier gekozen voor een panorama-uitsnede om de weidsheid van het duinlandschap te benadrukken.

In tegenstelling tot hierboven schijnen ze niets van elkaar te willen weten.

Mannetje rietgors op een duindoorn met ook duindoorn op de achtergrond.

Als je even geduld hebt gaan ze altijd wel zingen.

Mannetje bergeend tussen het riet bij een van de duinmeertjes.

Poetsende visdief op een schelpenstrandje.

Er lijkt gevaar van boven te komen, altijd zijn ze alert op eierrovende meeuwen.

Het gevaar lijkt weer geweken.

Aanvankelijk lijken ze elkaar te ontwijken.

Maar al gauw worden er aanvallen naar elkaar uitgevoerd, zonder elkaar te verwonden overigens.

Tot slot nog enkele beelden uit een serie van een paartje parende kokmeeuwen.

Dat duurt soms minutenlang.

Bunzing

Nadat in enkele blogs weer flink wat aandacht is geweest voor vogels, (het is een verslaving en ik blijf ze fascinerend vinden) is het nu weer eens tijd voor een andere diersoort. Een zoogdier dit keer, en wel de bunzing.
Tijdens een van mijn vogeltochten zat ik weer eens aan een plas in de mooie Kempen. Ik hoopte op een waterral, een roerdomp wellicht, terwijl een ijsvogel zich al herhaaldelijk had laten zien.
Geconcentreerd zat ik naar een rietkraag te kijken toen ik plotseling vanuit mijn ooghoek iets vanaf de oever naar een eilandje, een tiental meters verder in de plas, zag zwemmen. Een rat dacht ik in eerste instantie, erg groot, wellicht een beverrat. Maar toen ik goed keek herkende ik gelijk een bunzing, althans dat dacht ik. Een zwemmende bunzing zowaar, dat had ik nog nooit gezien. Omdat ik mijn camera al had ingesteld op de rietkraag voor een mogelijke waterral of roerdomp kon ik snel enkele foto's maken voordat hij na een paar seconden al het eilandje bereikte en in de vegetatie verdween.
Ik was nog maar net van de verbazing bekomen toen hij even later weer van het eilandje terug zwom naar de oever. Ook hiervan kon ik enkele opnames maken.
Nog mijmerend over deze bijzondere waarneming werd het echter nog gekker. Een tweede bunzing kwam van het eilandje gezwommen met een ganzenei in zijn bek en onder luid protest van een groepje grauwe ganzen bij wie hij het ei had geroofd zwom ook hij naar de oever. Ik bedacht me geen moment en liet de camera doen waarvoor hij bedoeld is. Ook nu had ik maar enkele seconden de tijd, maar voldoende om hieraan enkele leuke beelden over te houden.
Een ervaring die ik nog niet eerder meemaakte en die me nog lang zal bijblijven. Ik weet niet in hoeverre deze beelden bijzonder zijn, ik zag ze nooit eerder, maar ze krijgen in elk geval een prominent plekje in mijn portfolio.

Hartelijk dank nog voor jullie reacties op de groene spechten klik hier en ik hoop dat jullie ook even naar deze rovende bunzing willen kijken.

Groeten,
Ad

Zwemmend tussen de leliebladeren op weg naar het eilandje.

Half zwemmend en half lopend over de leliebladeren terug naar de oever.

De bunzing met het geroofde ganzenei. Hij heeft duidelijk een ander masker en witte randjes aan zijn oren.

Vooral met deze foto, waarop zijn staart ook goed zichtbaar is, ben ik erg in mijn nopjes.

Tenslotte nog een foto vlak voordat hij met het ei de oever bereikt waarbij de spiegeling van de rietstengels in het water mooi meedoen.

Slotwoord:
Toen ik achteraf thuis de beelden bekeek viel het me op dat er een duidelijk verschil is tussen deze twee dieren. De eerste heeft n.l. geen witte wangvlek en geen wit omrande oortjes, een duidelijk kenmerk van een bunzing. De eerste zou daarom een (ontsnapte) mink (nerts) kunnen zijn. Het tweede dier met ganzenei is onmiskenbaar een bunzing.

Groene spechten

Af en toe komt er een groene specht in onze tuin afkomstig uit het tegenover ons huis liggende bosgebied. Regelmatig ook horen we zijn kenmerkende lachende roep als hij weer eens overvliegt. Het is een vrij oud bos met veel populieren en andere inheemse boomsoorten en aan dode stammen is absoluut geen gebrek. Ideaal dus voor spechten die in het zachte hout makkelijk een broedhol kunnen uithakken. Behalve de groene- komt er ook de grote bonte-, de kleine bonte- en de zwarte specht voor. Van die laatste heb ik wel eens foto's gemaakt, maar dat is erg lastig omdat hij meestal hoog in de bomen blijft en daar ook zijn nest heeft. De middelste bonte specht heb ik er nog nooit gezien, maar hij komt in Nederland steeds meer voor en het lijkt me dan ook een kwestie van tijd dat ook die hier zijn territorium vindt.
Ik heb destijds een bij het bosgebied passende natuurlijke tuin aangelegd met veel bomen, heide, vaste plantenborders met een rotstuin, een flinke natuurvijver en een slecht onderhouden gazon, zeg maar gerust grasveld, met veel (on)kruiden. Al vaak is me als tuinliefhebber gevraagd wanneer ik dat grasveldje nou eens ging vernieuwen. Ik heb het bewust niet gedaan, immers aan mieren, emelten en engerlingen geen gebrek, een ideaal plekje voor de groene specht, die ons dus regelmatig met een bezoekje vereert.
Behalve de oudervogels streek onlangs voor de eerste keer een jong neer, zo goed als zeker uitgevlogen in het naburige bos. Zowel van het vrouwtje als het jong kon ik opnames maken, het mannetje liet zich niet zien. Ik had gehoopt ook een voermomentje te kunnen vastleggen, maar nadat het jong even op het grasveld had gezeten verschool het zich al gauw uit het zicht in de plantenborders. Maar met de gemaakte opnames ben ik meer dan tevreden. Ik kon heel dichtbij komen en veel foto's zijn ongecropt.

Hartelijk dank nog voor jullie reacties op mijn vorige blog over de Oesterdam (klik hier) en veel kijkgenoegen bij deze groene spechten. Om het niet te eentonig te maken heb ik nog enkele foto's van andere soorten opgenomen die ik elders gemaakt heb.

Groeten,
Ad

Dit vrouwtje groene specht gaf me alle tijd om een serie foto's te schieten. Ik heb me daarom vooral gericht op de houding en er hiervan enkele uitgelicht.

Bij deze en volgende foto heb ik gewacht tot de specht even recht in de lens keek, zodat ik een mooie symmetrie van de ogen kreeg.

Heel bijzonder zo'n witte iris bij vogels, maar enkele jaren geleden zag ik regelmatig een groene specht met aan een kant een witte- en aan de andere kant een zwarte iris. Ik heb die al eens eerder in een blog laten zien (klik hier), maar niemand heeft me ooit kunnen vertellen wat hiervan de oorzaak is. Zelf houd ik het op een genetische mutatie.

Voor de afwisseling een plaatje van deze witte kwikstaart dat ik op een andere plaats maakte.

Op dezelfde plek fotografeerde ik dit ijsvogeltje waarvan binnenkort nog een blog komt.

Soms kwam dit vrouwtje (te herkennen aan het ontbreken van de rode baardstrepen) zo dichtbij dat ze niet in z'n geheel in het plaatje paste (uitzoomen kan niet met een prime-lens). Dan maar een portretje.

Ruim een week nadat het vrouwtje zich liet zien streek dit jong in de tuin neer. De oudervogel zocht dus niet voor niets naar mieren enz. op het grasveldje.

En wat schetst mijn verbazing, ook dit jong heeft aan twee kanten een zwarte iris. Ik vermoed dat dit jong ook weer een afstammeling is van de specht die ik 2013 en eerder fotografeerde en dat deze mutatie inmiddels in de erfelijke lijn is verankerd.

Nadat ik eerst enkele foto's knielend had gemaakt en ik zag dat het jong niet zo heel erg schuw was, ben ik er op mijn buik bij gaan liggen om via dat lage standpunt door het gras heen te kunnen fotograferen waardoor er een onscherpe voorgrond ontstaat.

Op een gegeven moment hipte hij (het is een jong mannetje) bij het bordermuurtje vandaan en voordat hij in de borders tussen de planten verdween kon ik enkele foto's schieten in een volledig onscherpe omgeving.

Persoonlijk vind ik deze foto's de mooiste, ik ben er dan ook heel content mee.

Enkele uren nadat zoonlief tussen de planten was verdwenen verscheen moeders weer in de buurt om te voeren. Ik heb het wel gehoord maar kon er helaas geen foto's van maken. Maar goed, een mens moet ooit tevreden zijn.

Slotwoord: de ook weer bij dit jong afwijkende oogkleur blijft me fascineren, ik heb hiervoor in dit blog een mogelijke oorzaak aangegeven, maar als er iemand is die hiervoor een andere verklaring heeft dan hoor ik dat graag.