Kwak, putter en patrijs

Enkele jaren geleden kon ik in een nieuw ontwikkeld natuurgebied aan de rand van de Deurnesche Peel al eens een groep van dertien kwakken fotograferen. Dit was laat op de avond tegen de schemering dus het licht was niet optimaal en bovendien bleven de kwakken toen erg ver weg. Toch was ik er toen heel blij mee temeer daar ik de kwak, best een niet alledaagse reigersoort, toen dicht bij huis kon fotograferen, terwijl ik daar eerder, zonder resultaat overigens, helemaal voor naar Zeeland reisde. Nu deed de mogelijkheid zich weer dicht bij huis voor op een van mijn regelmatig te bezoeken plekken, dezelfde plek waar ik eerder de grote karekiet en de zwarte ooievaar kon fotograferen. Het fijne was nu dat er weliswaar maar twee kwakken zaten, maar onder goede lichtomstandigheden en ook nog redelijk dichtbij. Het verbaasde me dan ook dat ik ter plekke slechts twee andere fotografen aantrof die er blijkbaar speciaal voor uit Duitsland gekomen waren. 

Op de weg er naar toe maakte ik graag een tussenstop toen ik vanuit een ooghoek in een sparrenopstand enkele putters zag zitten en op de terugweg ontdekte ik in een aardappelveld een paartje patrijzen.

Veel kijkgenoegen bij dit blog en dank nog voor de leuke reacties op mijn vorige blog over "Bijzonder diergedrag in de tuin" (klik hier)

Groeten, Ad

Een kwak rent door een bed van waterplanten op zoek naar prooi. Opmerkelijk zijn de grote poten.

Toen ik bij de plas aankwam zag ik aanvankelijk maar een kwak, even later kwam er nog eentje uit de rietkraag tevoorschijn.

De plas was door de droogte van de laatste weken bijna droog gevallen, voor de kwakken een buitenkans om in het ondiepe water tussen de waterplanten te zoeken naar modderkruipers die hier blijkbaar massaal voorkomen.

Soms kwam de zon even door en werd het licht behoorlijk hard, lastig om de lichte delen van de kwak onder controle te houden.

Toen de zon achter de wolken verdween had je meteen heel ander licht.

Onderweg naar de kwakken zag ik deze kleurrijke putter op een sparrenbosje.

Putter.

Hij ging even in een mooie houding zitten. Ik denk overigens dat dit een vrouwtje is, bij de mannetjes loopt het rood op de kop achter de ogen door en dat is hier niet het geval. Maar als je deze kleuren ziet wie durft er dan nog te beweren dat vrouwtjes een minder mooi verenkleed hebben.

De putter, ik vind het een prachtige vogel, is hier tegenwoordig vrij algemeen, maar ik kan me nog herinneren dat ik decennia geleden vol verbazing in Luxemburg een putter in de vrije natuur zag rondvliegen, ik kende hem hier alleen maar als volièrevogel.

Ik heb nog geprobeerd of ik de putter kon vangen in de lichte bokehvlek in de achtergrond, maar dit was onmogelijk, ik fotografeerde n.l. vanuit de auto die in de berm achter een boom stond, ik kon zodoende niet een klein stukje naar voren rijden. 

Terug naar de kwak, even stond hij rustig te kijken of hij tussen de waterplanten een prooi kon ontdekken.

Om vervolgens weer verder te foerageren. 

De ene kwak was intussen in het riet verdwenen terwijl de andere steeds dichterbij kwam. Ik had ondertussen al de cropmodus van mijn camera ingeschakeld, een mogelijkheid bij veel full-frame camera's, zodat ik hem nog wat dichterbij kon halen.

Eventjes bleef hij stil staan en kon ik dit frontaal portretje maken.

Waarna hij weer vol mijn kant op kwam rennen. Ik probeerde daarbij de poten in beeld te krijgen hetgeen bij de eerste foto nog wat beter lukte dan bij deze.

Ik maakte tussentijds nog even een uitstapje naar een grotere plas een km. verderop, waar behalve dit groepje paarden aan de overkant niet veel te beleven viel.

Ik besloot daarom maar weer snel terug te keren naar de kwak om daar mijn geluk nog even te beproeven. En gelukkig zat hij er nog, hij had zojuist een prooi bemachtigd maar dat moment heb ik helaas niet vast kunnen leggen, maar je ziet daarvan nog wel iets uit z'n snavel steken.

Er stak even een windje op waardoor zijn nekveren opwaaiden. Hier is ook mooi de sierveer te zien die de kop van een kwak zo kenmerkt.

En weer zette hij het op een rennen om te foerageren hetgeen eigenlijk best wel bijzonder is voor een nachtreiger die de kwak is.

Na nog een laatste portret geschoten te hebben vond ik het welletjes. Hier viel het licht overigens precies op het knalrode oog, eveneens een kenmerk van dit reigertje.

Toen ik op de terugweg nog even over een zandpad reed zag ik tussen de aardappelplanten een patrijs zijn kopje opsteken.

Het zijn meesters in verstoppertje spelen en bovendien uiterst schuw.

Hij had mij uiteraard al lang gezien. Het vrouwtje zat ook tussen de planten, maar liet zich nauwelijks zien.

Zoekplaatje.

Slotwoord: Met die extreme warmte van de voorbije weken ben ik weinig op stap geweest. Heb wel aardig wat foto's in de tuin kunnen maken. Weet nog niet of die volgende keer aan de beurt komen of dat ik voorrang geef aan de purperreigers van vorig jaar die al lang in de wacht staan.