Dragonfly disaster

In eerdere blogs heb ik al bericht over onze tuinvijver en hetgeen zich in en rond die vijver afspeelt. Ik vind het leuk en interessant om daarbij het gedrag van de diverse soorten te bestuderen. In de loop van de tijd heb ik daardoor veel geleerd over het specifieke gedrag van vissen, insecten, vlinders, libellen maar ook over de kenmerkende gewoonten van amfibieën als padden en kikkers. 

In het blog van 2 juli j.l. (klik hier) kon je zien hoe een grote keizerlibel ternauwernood ontsnapte aan de roofzucht van een groen kikker. Dat dit niet altijd goed gaat zie je in dit blog. Groene kikkers zijn echte sluipmoordenaars, ik heb ze al heel wat insecten, juffers, libellen en zelfs vlinders zien verslinden. Bij de jaarlijkse bruidsvlucht van mieren zijn ze er als de kippen bij om hun portie mee te pikken.

Sommige libellensoorten zijn zo obsessief met het afzetten van hun eitjes op de waterplanten dat ze daarbij hun natuurlijke schuwheid verliezen en minutenlang op het wateroppervlak aan een plantenstengel hangen. Dit zijn de momenten voor de groene kikkers om toe te slaan. Ze sluipen langzaam dichterbij en proberen de libel met een verassingsaanval te verschalken. Meestal heeft de libel dat tijdig in de gaten en weet hij op tijd weg te komen, maar helaas voor de libel gaat dat niet altijd goed.

Hoewel ik het moment zelf niet heb kunnen vastleggen, dat gaat n.l. razendsnel met die roltong, wil ik hier toch een blogje aan wijden. De foto's zijn niet allemaal optimaal, maar het ging me in dit geval meer om het verhaal dat ik met de foto's wil vertellen dan om de kwaliteit ervan.

Veel kijkgenoegen weer en wederom bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige blog over de purperreigers. (klik hier)

Groeten, Ad

De grote keizerlibel toen ik hem bezig zag op het wateroppervlak tussen de waterplanten.

Het leek er op of ze al bezig was met het afzetten van de eitjes, maar dat bleek even later toch nog niet het geval, ze was blijkbaar bezig om een geschikte plek te vinden.

Want een fractie van een seconde nadat ik enkele foto's had gemaakt vloog ze al weer op.

Ik kon wel enkele leuke vluchtfoto's maken met het krabbenscheer, dat later nog een belangrijke rol zou spelen, op de achtergrond. De sluitertijd moest hiervoor uiteraard wel flink omlaag tot 1/3200 sec.

Even later streek ze toch weer neer op de zuurstofplanten, een nieuwe poging om de eitjes af te zetten.

Maar ook deze poging bleek uiteindelijk niet succesvol, waarna de libel door vloog naar de krabbenscheer.

Deze poging bleek een grotere kans van slagen te hebben, hier zie hoe ze het achterlijf met de legboor net onder het wateroppervlak tegen de stengel van het krabbenscheer drukt.

De krabbenscheer is een prachtige waterplant die deels boven en deels onder water drijft. Hij is met lange dunne worteldraden verbonden met de bodem. Deze plant wordt ook gebruikt door de zwarte sterns, die ik helaas niet in de tuin heb, en waar ze hun nesten op bouwen. Het is een zeldzame plant en daarom worden er tegenwoordig nestvlotjes aan de zwarte sterns aangeboden om hun nesten op te bouwen. Jaren geleden mocht ik van de eigenaar van een camping in de buurt van de Wieden een aantal van deze planten uit zijn vijver meenemen en tot nu toe heb ik ze gelukkig in leven kunnen houden.

Intussen was de grote keizerlibel volop bezig haar eitjes te leggen. Een juffertje op dezelfde plant vond het blijkbaar wel interessant en keek toe hoe dat allemaal ging. Een leuke bonus. De libel ging ondertussen steeds dieper het water in tot wel een deel van de achtervleugels.

Het achterlijf ging daarbij ook steeds dieper tegen het blad van de krabbenscheer.

Ik ging voorzichtig wat dichterbij om het achterlijf beter in beeld te krijgen.

Ik probeerde het ook vanaf een andere positie en dat ging vrij gemakkelijk. De libel was zo geobsedeerd dat ze zich niet liet afleiden. Ik kon daardoor de libel mooi en zonder storende elementen in beeld krijgen.

Maar dat bleef uiteraard niet onopgemerkt bij een groen kikker die langzaam dichterbij sloop. Ik had de kikker natuurlijk op dat moment kunnen verjagen, maar ik wilde de natuur de vrije loop geven. In het vrije veld zou het immers ook zo gegaan zijn.

Intussen was het hele achterlijf van de libel in het water verdwenen. De scherpte op deze foto ligt niet helemaal goed, maar de structuur in de vleugels is wel goed te zien.

Niet alleen diverse soorten libellen komen in en bij de vijver voor, maar ook best veel soorten juffertjes. Hier een azuurwaterjuffer.

En hier een azuurwaterjuffer in gezelschap van een grote roodoogjuffer.

Intussen had de groene kikker toegeslagen. Zoals ik al vermeldde heb ik dit moment helaas niet kunnen vastleggen, maar het was de moeite waard om het vervolg te zien van hoe de kikker met zijn prooi om zou gaan.

Hij zwom zich snel uit de voeten om de prooi op een rustig plekje in de vijver verder naar binnen te werken. De rimpelingen in het water trekken meteen andere kikkers aan en dan zou er nog een strijd kunnen ontstaan om de prooi. Het leverde mij wel een leuk beeld op met die rimpelingen in het water. 

Een beeld waar ik wel heel blij mee was, een abstractie van water en kikker waarbij de kop mooi scherp is gebleven. 

Kikkers verwerken hun prooi door hun ogen naar binnen te drukken en duwen daarmee de prooi als het ware door hun strot.

Dat lukte niet helemaal, de vleugels van de libel bleven uit z'n bek steken.

Het leek erop of hij er niet goed raad mee wist, de vleugels en een deel van het achterlijf van de libel bleven uit z'n bel steken.

Hij bleef er wat mee rond dobberen, niet goed wetende wat te doen.

Kikker met de libel als prooi.

Hij zwom er mee naar een andere hoek van de vijver waar ik een heel andere lichtinval had. Even leek het erop dat hij de libel zou uitspugen omdat die kennelijk toch te hoog gegrepen was voor hem. Het achterlijf van de libel kwam daarbij weer steeds verder uit z'n bek.

Ondanks dat de vleugels nog even naar buiten bleven steken kreeg hij uiteindelijk de libel toch naar binnen.

Voldaan zwom hij verder, twee luchtbellen achterlatend, het trieste einde van deze mooie grote keizerlibel.

En natuurlijk is het een rover, maar in dit laatste beeld wil ik laten zien hoe mooi toch ook zo'n groene kikker is.

Slotwoord: Een beetje een dramatisch verhaal, maar zo zit de natuur nou eenmaal in elkaar, het is eten en gegeten worden. In het volgende blog weer aandacht voor vogels. Tot dan.