Purperreiger en meer.

Als je een tochtje onderneemt naar de Zouweboezem bij de Ameide ga je uiteraard voor de zwarte sterns. Mijn blog van 20 mei j.l. wijdde ik daar al aan. Hoewel er weinig plekken zijn waar je ze zo goed kunt fotograferen vind ik de nestvlotjes die ze noodzakelijkerwijs hebben aangelegd toch een beperkende factor. Ik heb me toen daarom vooral geconcentreerd op vliegende sterns.

Maar behalve de zwarte sterns staat het gebied ook bekend om zijn kolonie purperreigers. En als je daar dan toch bent probeer je die natuurlijk ook op de plaat te krijgen. Aanvankelijk zag het er naar uit dat we met een purperreiger genoegen moesten nemen, uiteraard overvliegend want de plek waar ze aan de grond komen daar kun je volgens mij niet bij komen, Maar toen we na de sessie met de zwarte sterns weer huiswaarts keerden zagen we langs de weg een rietveld met een uitzichtplatform waar purperreigers en ook scholeksters overvlogen. We zijn daar toen toch nog maar een uurtje gebleven en dat was niet voor niets. 

Behoudens de purperreigers kon ik in een tegenover de Zouweboezem liggend weiland ook nog wat foto's van de zwarte sterns maken die de weidepaaltjes gebruikten als rustpunt.

Veel kijkgenoegen bij dit blog en bedankt nog voor jullie fijne reacties op mijn vorige blog over de kwakken, putter en patrijs. (klik hier)

Groeten, Ad

Een vliegende purperreiger geeft je toch een heel ander gevoel dan een blauwe reiger en zelfs een grote zilverreiger die nog niet zo lang geleden vrij schaars was in Nederland haalt het niet bij de pracht van zo'n purperreiger.

De purperreiger die we zagen overvliegen toen we nog maar net in het gebied aankwamen.

We hebben ons toen eerst maar toegelegd op de zwarte sterns in het tegenover de boezem liggende weiland.

In het kruidenrijke grasland stonden de boterbloemen in bloei hetgeen wel lekker meewerkte in de compositie.

Vond het wel leuk dat hij even z'n pootje optilde.

Het leek erop dat hij zich wilde ontdoen van een braakbal, die ik overigens niet gezien heb. Het was mij niet bekend dat zwarte sterns braakballen produceren, maar eigenlijk is dat wel voor de hand liggend, ze eten immers vis(jes) en die graten moeten er natuurlijk wel uit.

Maar we kwamen hoofdzakelijk voor de purperreigers en daarmee kwamen we volop aan onze trekken.

We zagen ze vaak al van veraf aan komen vliegen en dan is het zaak om ze in de focus te houden want meestal bleven ze boven het rietveld cirkelen en kwamen ze ook dichterbij.

En dan kon je ze mooi in beeld krijgen.

Purperreiger.

Purperreiger.

Boven het rietveld vlogen ook regelmatig enkele scholeksters. Daarvoor gold hertzelfde als voor de purperreigers, focussen en in beeld houden. 

En als ze dan dichterbij komen ben je verzekerd van een scherpe foto.

Soms komen ze wel heel dichtbij.

En af en toe kwam daar ook een zwarte stern voorbij.

Zwarte stern.

Zwarte stern.

En hoewel je dit niet aan het verenkleed zou zeggen is dit ook een zwarte stern.

De purperreigers kwamen steeds dichterbij, ze hadden ons waarschijnlijk wel op het platform zien staan maar waren intussen aan onze aanwezigheid gewend.

Purperreiger, ik vind het niet zo'n moeilijke vogel om te fotograferen, ze vliegen niet echt supersnel, maar daarentegen vind ik het een bijzonder lastige vogel om goed te belichten en te bewerken. De ondervleugels zijn zeer donker en de kop is erg licht, lastig voor het dynamisch bereik van de camera, als de vleugels goed belicht zijn is de kop meestal te licht en andersom.

Purperreiger.

En ook de scholeksters gaven een mooi vliegshowtje weg.

Scholekster.

Scholekster roepend onderweg.

Op een paaltje dichterbij had een andere zwarte stern plaats genomen.

Die schudde zich eens lekker uit.

De weipalen waren erg in trek, zoals dit mannetje torenvalk laat zien. 

Tenslotte nog enkele purperreigers, het zijn zulke prachtige vogels en uiteindelijk gingen we daar ook voor.

Het is echt balanceren met de belichting om wat tekening in de ondervleugels te krijgen.

De bovenvleugels zijn een stuk makkelijker in de belichting en werkelijk prachtig. Ik vermoerd overigens dat de vogel daar zijn naam aan te danken heeft.

Slotwoord: Met de extreme droogte va de afgelopen maanden en de rui op dit moment valt er op vogelgebied niet zo heel veel te beleven. Bovendien ontneemt de hitte mij de lust om er vaak op uit te gaan. Ik heb daarom de laatste tijd vooral veel in de tuin gefotografeerd waar vooral veel soorten vlinders van zich deden spreken. Maar ook heb ik nog aardig wat te bewerken voorraad in mijn archief, o.a. van de Yerseke Moer. Moet de keuze voor een volgend blog nog maken. Tot de volgende keer.