Muurhagedis

De muurhagedis, al lang stond hij op mijn lijstje om eens te fotograferen. Ooit, decennia geleden zag ik hem eens op de stadsmuren van Maastricht. Ik had toen geen camera bij me en was in die tijd ook nog niet zo internsief bezig met natuurfotografie. Ook was ik in de veronderstelling dat hij daar voor Nederland endemisch was en dus ook alleen daar zou voorkomen. Nadien ben ik er ook niet meer specifiek voor op stap geweest. Totdat ik er een tijdje geleden achter kwam dat er ook een populatie leeft op een middeleeuwse muur bij een kerk in een dorpje hier in de buurt. Het verhaal wil dat er rond 1960 een stukje muur in Maastricht is gesloopt en in die brokstukken zouden zich eitjes van de muurhagedis hebben bevonden. Deze populatie is daarom authentiek, in tegenstelling tot enkele andere kleine populaties in Nederland waarvan de individuen afkomstig zijn van uitzettingen uit kweekprogramma's. De muurhagedis is als zeer zeldzaam bestempeld en bedreigd en staat daarom ook op de Rode Lijst van Amfibieën en Reptielen. Ik dit blog zal ik verder nog enkele kenmerken van deze soort verwerken.

Veel lees- en kijkplezier en bedankt nog voor de leuke reacties op mijn vorige blog over het Lauwersmeer. (klik hier) 

Groeten, Ad

Muurhagedis, de mannetjes zijn over het algemeen donkerder gekleurd dan de vrouwtjes, de tint neigt meer naar zwart terwijl die bij de vrouwtjes meer beige/bruin is. 

Muurhagedis vrouwtje. Ze worden in volwassen vorm 15 tot 20 cm. lang en hebben een afgeplat lichaam, in tegenstelling tot de andere hagedissoorten zoals de levendbarende- en de zandhagedis.

Ze hebben een erg lange staart die bij gevaar kan worden afgestoten, maar daarna weer aangroeit.

Zoals op deze foto goed te zien is hebben ze erg lange tenen met scherpe klauwtjes waarmee ze razendsnel over een verticale muur kunnen rennen.

Het zijn koudbloedige dieren die zich graag opwarmen op een zon beschenen muur. Het maakt het voor een fotograaf direct lastig want je hebt met keihard licht te maken. Maar zonder die zon geen muurhagedissen.

Overigens is zo'n kleurige muur geen straf, zelfs zonder hagedis zou het al een mooi plaatje opleveren.

Het valt nog niet mee om een muurhagedis met zijn lange staart helemaal op de foto te krijgen, je concentreert je op de kop en vaak valt die lange staart dan net buiten beeld.

Zoals hier b.v., je kunt eigenlijk het beste wat uitzoomen of wat meer afstand nemen, dan kun je later alsnog wat croppen.

Hier kun je goed zien waarom een muurhagedis zo'n muur kiest, openingen waarin hij zich kan verschuilen en de eitjes afzetten zijn een voorwaarde.

Muurhagedis die hier zijn schuilplek inspecteert. 

Een van de weinige keren dat ik z'n oog en kop goed te zien kreeg.

Ik heb er een close-up van gemaakt om te laten zien dat de kop best gelijkenissen heeft met die van een slang.

Na 2 jaar is een muurhagedis volwassen en kan hij meedoen aan het voortplantingsproces.

Ze leven vooral van insecten die op de warme muur af komen.

De kleurige muur zit vol korstmossen wat natuurlijk leuke plaatjes oplevert.

Maar ook een prima camouflage achtergrond biedt waardoor hij voor predatoren zoals roofvogels, maar ook katten nauwelijks zichtbaar is.

Dat is natuurlijk alweer een stuk minder als er wat begroeiing aanwezig is, maar het levert wel een kleurrijk beeld op.

Een van de andere keren waarop een muurhagedis (ik zag er die middag enkele) goed z'n prachtige kop en oog liet zien.

In okt/nov. gaan muurhagedissen in winterslaap en moeten we weer een half jaar wachten om deze mooie dieren te kunnen zien.

Slotwoord: Na dit uitstapje naar een reptiel, volgende keer weer volop aandacht voor vogels die ik zag tijdens een tochtje naar park Lingezegen. Tot dan.