Grote karekiet

Dit keer wijd ik een blog aan slechts een soort, een soort weliswaar die nieuw voor me was, in vogeljargon een zgn. lifer. Het betreft de grote karekiet, een vogel van oude rietlanden. In Nederland zijn die vrij schaars en het laatste bolwerk was lange tijd de Wieden/Weerribben in Overijssel. Omdat deze vogel voor Nederland verloren dreigde te gaan doordat de oude rietkragen door de toenemende ganzenpopulatie werden weg gegraasd, heeft men daar die rietkragen beschermd door er een afrastering van gaas omheen te maken zodat de ganzen er niet meer bij konden. Dat heeft de populatie grote karekieten die er nog over was goed gedaan en langzaam gaat het met de soort weer iets beter. 

In het voorjaar van 2024 was ik in een van mijn local patches aan de rand van de Groote Peel toen ik plotseling in een kleine rietkraag de luide roep van deze prachtige vogel hoorde. Voor de duidelijkheid, het is een heel andere vogel dan de kleine karekiet die veel talrijker is en in vrijwel elke rietkraag te vinden is. Hij is een slag groter, zingt keihard en onafgebroken en als hij zich onbespied waant wil hij wel tot in de top van een oude, harde rietstengel klimmen om daar al pronkend zijn liedje ten gehore te brengen in de hoop daarmee een vrouwtje aan te trekken. Ik was meteen 100% gefocust. deze kans wilde ik uiteraard niet laten glippen, maar ik wist dat ik zonder verdere camouflage uiterst behoedzaam te werk moest gaan.

In dit blog kun je lezen en zien hoe ik te werk ben gegaan, veel kijkgenoegen en bedankt nog voor de leuke reacties op mijn vorige blog over de kemphanen. (klik hier)

Groeten, Ad

Grote karekiet zoals ik hem uiteindelijk in vol ornaat vanuit mijn zorgvuldig gekozen plekje kon fotograferen.

Aangetrokken door zijn zeer harde zang zag ik de grote karekiet zo voor het eerst, redelijk ver van het pad hoog in een oude rietstengel tussen de vegetatie.

Tussen zijn harde zang door zat hij even rond te kijken, misschien had hij mij al gezien. Met een flinke boog probeerde ik in de dekking om de plek heen te lopen. 

Toen hij voorzichtig weer wat begon te zingen wist ik dat hij zich veilig voelde en dat ik hem niet verstoord had.

Voorzichtig sloop ik steeds een beetje dichterbij intussen goed in de gaten houdend of hij bleef zingen.

Met m'n 600 mm. lens had ik hem nu al aardig in beeld

Ik had nu weliswaar vol tegenlicht, maar dat vond ik zeker geen nadeel, hij kreeg daardoor een fijne lichtkrans om z'n kop en het licht scheen mooi door z'n ondersnavel. Bovendien kreeg ik een fijn bokeh in de achtergrond.

Nog een klein beetje dichterbij en ook dat liet hij goed toe.

En nadat hij nog een keer vol op het orgel ging ben ik voorzichtig weggeslopen om hem voor nu met rust te laten.

Toen ik weer op het pad stond verplaatste hij zich in het riet en begon van daaruit weer fel zijn lied ten gehore te brengen. 

Ik was nu in de gelegenheid om hem van de andere kant te benaderen waardoor ik geen tegenlicht meer had. Ondertussen zong hij vrolijk door.

En ook vanaf dit standpunt kon ik enkele leuke opnames maken waarbij hij z'n snavel ver opentrok.

Na daar weer een tijdje zijn vocale kunsten te hebben laten horen verplaatste hij zich weer in het riet. Ik had me al die tijd muisstil gehouden terwijl ik me verborgen had onder een paar overhangende takken van bomen die grensden aan de rietkraag. Ik denk dat hij me niet gezien had want hij kwam dichter naar me toe gevlogen. Gelukkig waren er geen andere mensen in de buurt en je kunt je nauwelijks voorstellen hoe je zo'n beleving ervaart als je zo dicht bij zo'n zeldzame vogel mag komen.

Op een gegeven moment begon hij flink met zijn vleugels te schudden alsof hij even wilde ontspannen van alle inspanningen.

Aan z'n blik te zien denk ik dat hij me hier toch wel in de smiezen had, maar hij stoorde zich totaal niet meer aan me.

Sterker nog, hij bracht nu op slechts een meter of vijf van me vandaan een serenade.

Ondertussen met zijn nek draaiend om toch vooral maar gezien te worden.

Trots als een pauw maakte hij zich ook steeds slanker.

Tenslotte maakte ik nog een laatste foto terwijl hij volop doorzong. Ik vond het wel welletjes, heb de vogel verder met rust gelaten en ben stilletjes weggeslopen. Een ervaring om nooit te vergeten.

Tot de volgende keer.

Kemphaan

In dit blog ga ik erg ver terug in de tijd, de tijd waarin ik nog fotografeerde met m'n Nikon D300 in combinatie met de roemruchte Bigma (Sigma 50-500 mm.) We waren destijds op vakantie op een camping in Purmerend, ik praat over juli 2013, en we maakten van daaruit uitstapjes in de omgeving. Zo kwamen we op een dag in de polder Zeevang onder de rook van Amsterdam waar ik nog nooit eerder was en we ontdekten al gauw dat daar kemphaantjes rond scharrelden, voor mij toen nog een redelijk nieuwe soort. Ik maakte een hele serie foto's die ik nooit bewerkte omdat ik ze eigenlijk niet goed genoeg vond. Mijn kennis van Photoshop was destijds ook niet bijster groot. Recent kwam ik dit mapje weer tegen en ik vond het eigenlijk wel jammer dat ik hier nooit iets mee gedaan had. Met een vrij nieuwe versie van Photoshop en intussen wat meer ervaring met Photoshop ben ik aan de slag gegaan en hoewel het uiteindelijke resultaat niet te vergelijken is met de foto's die je tegenwoordig kunt maken met een moderne systeemcamera in combinatie met een veel lichtsterkere lens viel het me toch niet tegen. Enfin, na lang wikken en wegen heb toch maar besloten er een blogje aan te wijden.

Veel kijkgenoegen en dank nog voor de leuke reacties op mijn vorige blog over de roofvogels en uilen. (klik hier)

Groeten, Ad

Omdat het al juli was in dit blog geen vogels in baltskleed, sterker nog de mannen hadden al hun kenmerkende kraag verloren en vertoonden al de eerste tekenen van rui. Het kan overigens ook zijn dat de kale plekken in de nek veroorzaakt zijn door de gevechten op de arena tijdens de balts, het zijn uiteindelijk niet voor niets kemphanen. 

Een ander mannetje vertoonde eveneens van die kale plekken in z'n nek. Beide kemphanen maar totaal verschillend van kleur.

Nog een mannetje, een overwegend witte variant. In volgorde zijn de zwartgekraagde mannetjes op de baltsplaats (arena) meestal de baas, de zgn. territoriale mannen, gevolgd door de bruingekraagde. De witgekraagde zijn zgn. satelliet mannen die aan de rand van de arena, of lek, de aandacht van de vrouwtjes proberen te trekken. Tenslotte zijn er nog de zgn. faren, dat zijn mannetjes met de uiterlijke kenmerken van een vrouwtje. Die proberen buiten het zicht van de territoriale mannen met de vrouwtjes te paren.

Ook al ligt de broedperiode al achter ze de mannetjes hebben nog steeds de neiging met hun veren te pronken.

Kemphaan.

Klapperende vleugels, het gedrag dat ze op de baltsplaats gewend waren.

In zo'n weidegebied met veel slootjes komt, als de waterkwaliteit tenminste goed is, ook de prachtige  zwanenbloem voor.

En ook de kievit als weidevogel hier tussen enkele kemphaantjes.

De poten van de kemphaan zijn, net als die van de tureluur, overwegend rood.

Dit kemphaantje is wel overwegend zwart, maar je kunt niet meer zien of hij nou een zwarte- of een witte kraag had.

Natuurlijk zijn foto's vanaf een lager standpunt genomen mooier en zeker als ze in het gras lopen waardoor het allemaal wat rommeliger oogt, maar dat was hier niet mogelijk. Best een druk weggetje met vooral grote landbouwtrekkers en naast de weg direct een sloot. Ik moest zodoende vanuit de auto snel foto's maken om vervolgens verderop weer aan de kant te gaan staan.

Het lukte desondanks van dichtbij wat leuke foto's te maken.

En vooral met deze was ik heel content, net genoeg tijd om het juiste moment af te wachten voordat ik weer aan de kant moest.

In een gebied met kemphanen komen meestal ook andere weidevogels voor zoals deze juveniele grutto.

Terecht onze nationale vogel, ik vind ze schitterend. Deze vogel was nog net niet volwassen, maar spoedig zal ook hij op trek gaan naar Afrika.

In een aangrenzend plasje liep deze tureluur, gezien de snavelkleur en het zwaar gespikkelde rugdek waarschijnlijk ook een juveniele vogel, het was immers ook al half juli.

Even later kreeg hij bezoek van een andere kemphaan.

En ook deze kokmeeuw mocht mee op de foto. Altijd leuk als je de spiegelingen in beeld mee kunt nemen.

Tijdens het foerageren wordt de omgeving goed in de gaten gehouden.

Zo frontaal ziet hij er heel anders uit. Met enige fantasie deed het verenkleed me zo wel wat aan een struisvogel denken.

Nog weer een ander mannetje met een oranje flank passeerde in het plasje.

Een visrijk plasje in een weidevogelgebied oefent natuurlijk ook een enorme aantrekkingskracht uit op visdiefjes.

Altijd leuk om te proberen die vliegend te fotograferen.

Op een gegeven moment zag ik dat zich een mooi kans aandiende om twee kemphaantjes synchroon te fotograferen. 

Met de tweede onscherp in de achtergrond.

En ook poetsend bleven ze samen in het ritme.

De visdiefjes kwamen steeds dichterbij, als je vanuit de auto fotografeert kennen ze weinig schuwheid.

Het zijn echte luchtacrobaten.

Tenslotte nog enkele foto's van de kemphaantjes tijdens hun poetsbeurt.

Even schudden....

....en alles zit weer redelijk in het gareel.

Slotwoord: Na dit uitstapje in het verleden wil ik voor een volgend blog de actuele draad weer oppikken. Tot dan.